Istota interpretacji:

Czy z tytułu korzystania przez pracowników z przewozów pracowniczych Spółka powinna rozpoznawać po stronie pracowników przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca - Spółka z o.o. - prowadzi działalność w zakresie produkcji specjalistycznych maszyn wiertniczych dla branży górniczej. Spółka posiada siedzibę w W(…) jednak zakład produkcyjny oddalony jest od miejscowości W(…) o ok. 5 km (zakład produkcyjny a miejscowość W(…) łączy biegnąca przez m.in. las droga). Najbliższym przystankiem autobusowym, obsługiwanym przez PKS i położonym w bezpośredniej odległości od zakładu produkcyjnego, jest przystanek W(…).

Zgodnie z rozkładem jazdy autobusów PKS kursujących do przystanku W(…), autobusy kursują do tego przystanku jedynie dwukrotnie w ciągu dnia (godziny przyjazdu ok. 9.00 oraz ok. 19.30).

Spółka pragnie wskazać, iż charakter prowadzonej działalności (produkcja specjalistycznych maszyn) wymaga:

• zatrudnienia przez Spółkę odpowiednio wykwalifikowanej kadry pracowniczej,
• stosowania przez Spółkę dwuzmianowego (w pewnych okresach nawet trzyzmianowego) trybu pracy zakładu produkcyjnego, oraz
• stosowania przez Spółkę procesu produkcyjnego opartego na cyklu produkcyjnym, w którym poszczególni pracownicy (ekipy) wykonują swoje zadania w określonych etapach produkcyjnych.

Ponadto Spółka podaje, iż nie wszyscy pracownicy będą zawsze korzystać z transportu wskutek np. choroby, urlopu wypoczynkowego, korzystania z własnego transportu bądź transportu innych osób zatrudnionych w Spółce.

Konieczność zatrudnienia wykwalifikowanej kadry pracowniczej powoduje, iż miejscowości położone najbliżej zakładu produkcyjnego (W(…), Z(…)), nie są w stanie sprostać zapotrzebowaniu Spółki w zakresie kadry pracowniczej. W konsekwencji powyższego, Spółka jest zobligowana do zatrudniania pracowników zamieszkujących również inne miejscowości i ich okolice.

Ponadto, ze względu na dwuzmianowy (w pewnych okresach trzyzmianowy) tryb pracy w zakładzie produkcyjnym, odpowiednia liczba pracowników (załoga) musi rozpocząć i zakończyć pracę w ściśle wyznaczonych godzinach. W przeciwnym przypadku, tj. w sytuacji, gdy poszczególni pracownicy nie byliby w stanie przybyć do zakładu produkcyjnego w godzinach odpowiadających przyjętemu cyklowi zmian, proces produkcyjny byłby nieustannie narażony na ryzyko kosztownych dla Spółki zakłóceń (fluktuacji oraz przerw i wznowień),a w skrajnych przypadkach nie byłoby możliwe utrzymanie procesu produkcyjnego ze względu na jego zbyt wysokie koszty oraz brak terminowej realizacji zamówień.

Mając na uwadze położenie zakładu produkcyjnego, dostępność komunikacji publicznej, a także wskazane powyżej wymogi funkcjonowania zakładu produkcyjnego, Spółka podjęła decyzję o organizowaniu dla swoich pracowników transportu z miejsca zamieszkania do zakładu produkcyjnego i na trasie powrotnej. Pracownicy pokrywają jedynie część kosztów przejazdów, co do zasady w wysokości odpowiadającej cenie biletów PKS za przejazdy na trasie pomiędzy miejscem zamieszkania a siedzibą Spółki. W tym celu Spółka zawarła z zewnętrzną firmą transportową umowę o świadczenie usług przewozu pracowników Spółki w określonych godzinach, z oznaczonych miejsc ulokowanych w pobliżu miejsc zamieszkania pracowników.

Ponadto, Spółka pragnie zaznaczyć, iż organizowane przez nią przewozy pracownicze służą tylko i wyłącznie transportowi pracowników Spółki z miejsc ich zamieszkania do zakładu produkcyjnego i na trasie powrotnej. Nie jest natomiast możliwy przewóz pracowników Spółki w jakiekolwiek inne miejsca, w szczególności w celu zaspokojenia ich potrzeb prywatnych.

Należność firmy transportowej ma charakter ryczałtowy, tj. pozostaje w tej samej wysokości niezależnie od liczby pracowników faktycznie korzystających z dojazdów zapewnionych przez Spółkę. Podstawą ustalenia wynagrodzenia firmy transportowej jest jedynie ilość tras wyznaczonych przez Spółkę, ich długości i liczby kursów (ilość osób korzystających z przedmiotowego świadczenia nie ma wpływu na cenę zakupionej usługi).

Spółka nie ma możliwości ustalenia, w sposób jednoznaczny i obiektywny, wysokości świadczenia przypadającego na jednego pracownika, a zatem Spółka nie może przypisać danej osobie konkretnego, rzeczywistego przychodu. Liczba osób korzystających z udostępnionego przez Spółkę autobusu jest niemożliwa do ustalenia na skutek dużej rotacji dojeżdżających pracowników oraz braku imiennej ewidencji osób korzystających z przedmiotowego świadczenia. Nie sposób ustalić ile razy w miesiącu pracownik korzysta z przejazdów finansowanych przez Spółkę również z uwagi na fakt, iż zdarzają się sytuacje gdy pracownik mimo możliwości skorzystania z firmowego autobusu przyjeżdża do pracy własnym środkiem transportu lub wspólnie z innymi pracownikami ich samochodami.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy z tytułu korzystania przez pracowników z przewozów pracowniczych w opisanym powyżej zakresie Spółka powinna rozpoznawać po stronie pracowników przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy, z tytułu korzystania przez pracowników z przewozów pracowniczych w opisanym powyżej zakresie Spółka nie powinna rozpoznawać po stronie pracowników przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym, z uwagi na brak możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników, zatrudnione w Spółce osoby korzystające z przewozów pracowniczych nie powinny być z tego tytułu obciążane podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przy czym zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 wartość pieniężną innych świadczeń ustala się - jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu.

Jakkolwiek z powyższych przepisów wynika, iż wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia, co do zasady, stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, to jednak przychodem pracownika mogą być wyłącznie te świadczenia, w przypadku których możliwe jest ustalenie wartości świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników. Takie stanowisko zostało potwierdzone przez Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 7 stycznia 1998 r., sygn. PO 3-7301/722-770/WK/970.

W ocenie Spółki, z uwagi na fakt, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie jest możliwe ustalenie, który z pracowników w danym dniu korzystał z przewozu do pracy, nie ma też możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika. Spółka bowiem pokrywa wydatki na usługi transportowe w formie ryczałtu, bez względu na to czy pracownik korzysta z przedmiotowych świadczeń czy też nie. Ani Spółka ani przewoźnik nie prowadzi ewidencji przewożonych osób, która mogłaby pozwolić na ustalenie, jak często i którzy pracownicy korzystają z przewozów. Tym samym, finansowanie przez Spółkę transportu pracowników nie powoduje powstania po ich stronie przychodu i konieczności opodatkowania go podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie Spółka wskazuje, iż zasadność powyższej argumentacji została potwierdzona m.in. w następujących indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego:

1. interpretacja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. PDII/415-21/1/07/JP;
2. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. ILPB2/415-165/07-4/MT;
3. interpretacja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. ŁUS-ll-2-415/10/07/AG;
4. interpretacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pile z dnia 22 maja 2007 r., sygn. DD/415-10/07.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Treść art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy określa źródła przychodów, gdzie m.in. w pkt 1 wymienia się stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Natomiast, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 12 ust. 3 ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Zatem, w przypadku usług zakupionych przez pracodawcę na rzecz pracowników, w tym także usług transportowych - wartość pieniężną tych świadczeń dla celów podatkowych ustala się wg ceny ich zakupu (art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy).

Wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia w zakresie przewozu pracownika do pracy jak i z pracy - co do zasady - stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niemniej jednak przychodem pracownika są wyłącznie te świadczenia, w przypadku których możliwe jest ustalenie wartości świadczenia przypadającego na poszczególnego pracownika.

Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że Spółka zawarła z firmą transportową umowę, na mocy której opłata za świadczone przez nią usługi transportu pracowników związane z ich przejazdem do zakładu produkcyjnego i na trasie powrotnej, uzależniona jest od ilości wyznaczonych tras przez Spółkę, ich długości i liczby kursów, natomiast ilość osób korzystających z przedmiotowego świadczenia nie ma wpływu na cenę zakupionej usługi.

Ponadto Spółka dodaje, iż biorąc po uwagę zmianowy charakter pracy oraz zdarzenia losowe jak np. choroby, urlopy wypoczynkowe, korzystanie z własnego transportu nie jest możliwym ustalenie stałej listy osób korzystających z autobusu, a tym samym wartości świadczenia przypadającego na poszczególnego pracownika.

W przedmiotowej sprawie nie ma trudności z ustaleniem wartości świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników. Istnieje bowiem możliwość zindywidualizowania wartości otrzymanego świadczenia. Pracodawca wykupując usługę u przewoźnika zakontraktuje określoną liczbę miejsc w środkach transportu firmy przewozowej, wyłącznie dla określonej grupy pracowników, czyli znanych z imienia i nazwiska. Pracodawca zatem wie komu udziela świadczenia w postaci dowozu do oraz z pracy. W konsekwencji znana jest pracodawcy opłata jaką ponosi za konkretnego pracownika.

Jednocześnie wskazać należy, iż o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie pracownika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z wykupionej u przewoźnika usługi. Nie ma zatem problemu z ustaleniem wartości przychodu przypadającego imiennie na pracownika.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że kwota sfinansowana przez Spółkę kosztów dojazdu pracowników do pracy stanowi u nich przychód podlegający opodatkowaniu w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych zostanie rozstrzygnięty odrębną interpretacją indywidualną.

Odnosząc się do powołanych przez Spółkę pism urzędowych co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje