W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Bank, w szczególności prowadząc postępowanie zmierzające do restrukturyzacji udzielonego kredytu, w sytuacji, w której kredytobiorca będący osobą fizyczną ma istotne trudności z regularną obsługą wierzytelności przysługującej Bankowi, podejmuje decyzję o zwolnieniu dłużnika z długu. Zwolnienie dotyczy całości bądź części prowizji lub opłat naliczonych przez Bank w związku z wykonywaniem usług na rzecz Klienta (m.in. za prowadzenie rachunku bankowego).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w wyniku dokonania zwolnienia z długu, w zakresie dotyczącym prowizji lub opłat należnych za wykonywanie usług na rzecz Klienta, po stronie dłużnika powstaje przychód podlegający opodatkowaniu, w konsekwencji czy Bank jest zobowiązany do raportowania wskazanego zdarzenia w informacji podatkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z regulacją art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych wart. 12-14 i 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na mocy art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podmioty dokonujące wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, 52 i 52a ww. ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego - mają obowiązek sporządzić w trzech egzemplarzach, odrębnie dla każdego podatnika, informację według ustalonego wzoru (PIT-8C) o wysokości przychodów i w przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych terminie przekazać jeden egzemplarz podatnikowi, a drugi - urzędowi skarbowemu właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika.

W ocenie Banku umorzonych należności z tytułu opłat lub prowizji naliczonych w związku z wykonywaniem usług na rzecz Klienta nie należy traktować jako wiążących się z powstaniem przychodu podatkowego po stronie Klienta. Powyższe wynika z faktu, iż podobnie jak w przypadku umorzonych odsetek oraz kosztów windykacyjnych, którymi dotąd w wydawanych interpretacjach zajmowały się organy podatkowe, "nie stanowią one jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego dla kredytobiorcy, a jedynie zmniejszają lub likwidują zobowiązanie pieniężne" wobec wierzyciela (tak m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku w decyzji z dnia 6 marca 2006r. Bl/41 17-0003/06).

W powyższym kontekście do zdarzenia będącego przedmiotem zapytania nie można w ocenie Banku odnosić poglądów organów podatkowych dotyczących umorzenia kapitału udzielonego przez instytucję finansową kapitału kredytu, zgodnie z którymi "zmiana neutralnego podatkowo charakteru świadczenia uzyskanego w drodze kredytu (pożyczki) następuje w przypadku jego umorzenia. Oznacza to bowiem zwolnienie dłużnika z całości lub części długu. W efekcie następuje u niego trwały przyrost majątku" (tak Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2007r. PUS.I/415/32-2/O6). Trwały przyrost majątku następuje bowiem w takim przypadku wyłącznie w wyniku braku po stronie osoby zobowiązanej konieczności zwrotu środków pieniężnych, z których skorzystała ona wydatkując je na wybrany przez siebie cel, a następnie na mocy odrębnego porozumienia udostępnione środki może definitywnie zatrzymać.

Podsumowując powyższe argumenty, skoro po stronie osoby fizycznej nie powstaje przychód podatkowy w związku naliczeniem przez Bank prowizji lub opłat naliczonych przez Bank w związku z wykonywaniem usług na rzecz Klienta, Bank nie jest również zobowiązany do wystawienia informacji podatkowej (PIT-8C)

Pismem z dnia 07.01.2008 r. Nr IPPB2/415-406/07-2/SR, IPPB2/415-407/07-2/SR tut. Organ wezwał Spółkę do uzupełnienia ww. wniosku poprzez:

• przedłożenie wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika sposób reprezentacji Spółki,

• przesłanie aktualnego pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretacje przepisów prawa podatkowego.
  
  

W dniu 08.02.2008 r. Spółka uzupełniła wniosek w powyższym zakresie.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Sformułowanie "w szczególności" dowodzi, iż definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do przepisu art. 42a ww. ustawy osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

W rozpatrywanej sprawie, na tle ww. przepisów podatkowych, rozstrzygnięcia wymaga, w jakiej sytuacji umorzenie przez Wnioskodawcę wierzytelności w postaci prowizji lub opłat należnych za wykonywanie usług na rzecz Klienta skutkuje po stronie świadczeniobiorcy powstaniem przychodu w sensie podatkowym, a po stronie Wnioskodawcy obowiązkiem sporządzenia informacji podatkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym miejscu odwołać się należy do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.).

W myśl art. 69 ust. 1 tejże ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

W świetle powyższego samo otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Natomiast umorzenie należności głównej (kapitał kredytu lub pożyczki), a w pewnych sytuacjach odsetek od kredytu, będzie stanowiło przychód dłużnika, gdyż otrzymał on w przeszłości określoną kwotę pieniędzy pod warunkiem jej zwrotu w ustalonym w umowie terminie i zobowiązał się do uiszczania odsetek z tytułu korzystania ze środków finansowych kredytodawcy.

Umorzenie tychże należności jest formą przysporzenia o konkretnym wymiarze finansowym i stanowić będzie przychód z innych źródeł, który winien być wykazany w sporządzanej przez kredytodawcę (pożyczkodawcę) informacji PIT-8C.

Podobnie rzecz się ma w przypadku umorzenia dłużnikowi prowizji lub opłat należnych za wykonywanie usług na rzecz Klienta. Biorąc pod uwagę, że prowizje lub opłaty należne za wykonywanie usług bankowych immanentnie odnoszą się do roszczeń wobec należności głównej - ich umorzenie nie może być traktowane jako neutralne podatkowo. Zwolnienie dłużnika od zapłaty rodzi ten skutek, że dłużnik nie musi ponosić wydatków, które na nim ciążą. W sensie podatkowym stanowi to realne przysporzenie, mające wymiar finansowy, a tym samym oznacza to powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W tego typu przypadkach, wierzyciel zobowiązany jest do sporządzenia informacji PIT-8C.

Reasumując należy stwierdzić, iż umorzenie wszelkiego rodzaju należności ubocznych związanych z wierzytelnością, wynikających z obciążającego dłużnika obowiązku uiszczenia prowizji lub opłat należnych za wykonywanie usług bankowych nie są obojętne podatkowo, co skutkuje obowiązkiem sporządzenia informacji podatkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy przedstawionego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul.1-ego Maja 10, 09-402 Płock.