Pytanie:

1. Czy zasądzone wyrokiem sądowym odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy jest wolne od podatku dochodowego?2. Czy należy od niego pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy?

Pismem z dnia 22 maja 2006r., które zostało uzupełnione dnia 14 czerwca 2006r., zwrócili się Państwo do tutejszego organu podatkowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych.

Stan faktyczny przedstawiony we wniosku

Pracownik zwolniony z pracy na podstawie art. 70 § 2 Kodeksu pracy, odwołał się do Sądu Pracy, zarzucając niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Sąd uznał roszczenie pracownika i zasądził na jego rzecz od byłego pracodawcy odszkodowanie, za sprzeczne z przepisami odwołanie z zajmowanego stanowiska.

Zapytanie Płatnika

1. Czy zasądzone wyrokiem sądowym odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy jest wolne od podatku dochodowego?

2. Czy należy od niego pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy?

Stanowisko Płatnika

W opinii Płatnika, zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), kwota odszkodowania jest wolna od podatku dochodowego. Płatnik nie ma obowiązku pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy.

Stanowisko organu podatkowego

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Rykach, po rozpatrzeniu wniosku i dokonaniu analizy stanu faktycznego w nim przedstawionego stwierdza, że stanowisko Płatnika w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe.

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U Nr 14 poz. 176 z 2000 roku z późn. zm) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Płatnik w swoim wniosku, jako podstawę zwolnienia odszkodowania wskazuje ogólnie przepis art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3, 3a, 3b, 3c i 3d niektóre rodzaje odszkodowań korzystają ze zwolnienia w podatku dochodowym.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane na zasadach, o których mowa w art. 27 ust. 1,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód.

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 roku - Kodeks pracy (Dz. U. Nr 21 poz. 94 z 1998 roku ze zm.) w art. 70 § 1. stanowi, że pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Dotyczy to również pracownika, który na podstawie przepisów szczególnych został powołany na stanowisko na czas określony. § 2 ww. artykułu stanowi, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. W okresie wypowiedzenia pracownik ma prawo do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Z kolei art. 69 stwierdza, ze jeżeli przepisy oddziału I (w rozdziale II Kodeksu) nie stanowią inaczej, do stosunku pracy na podstawie powołania stosuje się przepisy dotyczące umowy o pracę na czas nie określony, z wyłączeniem przepisów regulujących:

1) tryb postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę,

2) rozpatrywanie sporów ze stosunku pracy w części dotyczącej orzekania:

a) o bezskuteczności wypowiedzeń,

b) (uchylony),

c) o przywracaniu do pracy.

Z pracownikiem rozwiązano umowę o pracę w oparciu o art. 70 §2 Kodeksu pracy. Sąd pracy orzekł o sprzecznym z przepisami odwołaniu z zajmowanego stanowiska i zasądził odszkodowanie. Zasady ustalania i wysokość odszkodowań pracowniczych wynikają wprost z Kodeksu pracy - oddział 4 (art. 45 do 51) rozdziału II, reguluje uprawnienia pracownika w razie nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, natomiast oddział 6 (art. 56 do 61) rozdziału II - uprawnienia pracownika w razie niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia.

W niniejszej sprawie została zatem spełniona podstawowa dyspozycja zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wypłacone przez płatnika odszkodowanie należy do kategorii odszkodowań, których zasady przyznawania i wysokość wynikają z przepisów Kodeksu pracy, wobec czego z mocy wymienionego przepisu będzie korzystało ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Z tego też względu, przedmiotowe odszkodowanie nie podlega opodatkowaniu, w myśl przywołanego na wstępie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, w związku z tym nie znajdą w niniejszej sprawie zastosowania przepisy rozdziału 7 ustawy o podatku dochodowym (art. 31, art. 32, art. 38), nakładające na płatnika obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy.

Mając na uwadze powyższe, stanowisko Państwa zawarte w złożonym wniosku o interpretację, należy uznać za prawidłowe.

Powyższa interpretacja:

- odnosi się wyłącznie do przedstawionego przez wnioskodawcę i przytoczonego w treści postanowienia stanu faktycznego

- jest aktualna wg stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, traci moc z chwilą zmiany przepisów jej dotyczących

- nie jest wiążąca dla podatnika, wiążąca natomiast organy podatkowe i organy kontroli skarbowej właściwe dla wnioskodawcy do czasu jej zmiany lub uchylenia.