Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 19 lutego 2008r., znak ILPB1/415-71/08-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Spółkę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 22 lutego 2008 r., a w dniu 26 lutego 2008 r. wniosek uzupełniono o brakujące informacje.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka w 2007 r. podpisała dwie umowy leasingu operacyjnego na dwa samochody osobowe. Wstępne opłaty leasingowe zostały uiszczone jednorazowo, przy podpisywaniu umów, przed wydaniem przedmiotów leasingu, a ich zapłata była warunkiem koniecznym do rozpoczęcia realizacji umów leasingowych.

Podpisane umowy leasingu zostały zawarte na okres 36 miesięcy, stanowiący więcej niż 40% normatywnego okresu amortyzacji, a suma ustalonych opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada wartości początkowej środków trwałych, będących przedmiotem leasingu.

Fakt podpisania umów ściśle związany jest z realizacją zadań operacyjnych przedsiębiorstwa. Spółka prowadzi działalność handlową, jak i usługową (wdrożenia, szkolenia), ewidencjonując poniesione wydatki w księgach handlowych. Towarem handlowym jest gama oprogramowań technicznych, specjalistycznych, jak i operacyjnych. Czynsze inicjalne zostały zaliczone jednorazowo w koszty ze względu na charakter wydatku jako koszt bezpośredni.

Wnioskodawca podaje, że środek transportu, w dobie tak szybkiego wzrostu gospodarczego, jest podstawowym kosztem działalności operacyjnej. Elastyczność, jak i szeroka gama świadczonych usług zmusza Spółkę do spełniania oczekiwań stałych, jak i przyszłych klientów. Klient, jednocześnie potencjalny kontrahent, oczekuje prezentacji produktu w swojej siedzibie oraz szkoleń tematycznych personelu na miejscu. Dzięki dotarciu do klienta, wizycie, jak i prezentacji, a także spełnieniu wszelkich oczekiwań, Spółka pozyskuje kontrahenta, który nawiązuje z nią stałą współpracę.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy koszt wydatku dotyczącego czynszu inicjalnego, dokonany jednorazowo przed wydaniem przedmiotu leasingu może zostać zaliczony jednorazowo w koszty w księgach rachunkowych, z datą poniesienia wydatku, na podstawie otrzymanej faktury?

Zdaniem Spółki, w świetle prowadzonej działalności gospodarczej fakt zawarcia umów leasingu miał ogromny wpływ na przyszłe przychody operacyjne firmy, jak i sprostał realizacji zobowiązań terminowych, natomiast argumentem uzasadniającym słuszność jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zafakturowanych wstępnych opłat leasingowych w księgach rachunkowych jest charakter wydatku.

Spółka stoi na stanowisku, iż wydatki na czynsze inicjalne stanowiły koszt ściśle związany z czynnością jednorazową, umożliwiającą realizację innej czynności, tj. korzystania z przedmiotu leasingu oraz, że stanowią one koszt jednorazowy w księgach rachunkowych w dacie wystawienia faktury, ze względu na ich charakter.

Wnioskodawca podał również, że większa część klientów obsługiwanych przez firmę jest spoza Wrocławia, znaczna liczba klientów prowadzi działalność w innych województwach. Sprzedaż rozwiązań Spółki, oprogramowań, wdrożeń, jak i szkoleń wymaga kontaktu w siedzibie klienta, począwszy od prezentacji przed sprzedażą, instalacji oprogramowań, wdrożeń, po szkolenia po transakcji sprzedaży.

Wskazano, że główną grupą klientów są kontrahenci działający w branży produkcyjnej, zlokalizowanej poza terenem Wrocławia, często w innych województwach. Ze względu na ogromny rozwój w dziedzinie IT, aby móc oferować oprogramowanie, Spółka musi ciągle udoskonalać swoje umiejętności poprzez szkolenie personelu, prezentacje i udział na targach tematycznych oraz udział w konferencjach i sympozjach, które odbywają się na terenie całego kraju, a także często poza jego granicami.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Natomiast zgodnie z art. 23a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej ,,finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo do używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej ,,korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

Z treści art. 23b ust. 1 tejże ustawy wynika, że opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 tego artykułu, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

• została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości,
• suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

W świetle obowiązującego przepisu art. 22 ust. 5 ww. ustawy, u podatników prowadzących księgi rachunkowe, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.

Natomiast w myśl art. 22 ust. 5c cytowanej ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów stosownie do art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i ww. przepisy należy stwierdzić, że wstępna opłata leasingowa jest kosztem pośrednim. Nie można jej bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika, gdyż jest ona na ogół uiszczana jednorazowo, a jej zapłata jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia realizacji umowy leasingu. Jednakże podkreślić należy, że - bez względu na nazewnictwo (czynsz inicjalny, opłata wstępna) - jeżeli uiszczenie wynikającej z umowy leasingu określonej kwoty jest warunkiem skuteczności tej umowy (jej zawarcia), to - z uwagi na tę właśnie rolę - należy przyjmować, że jest to koszt dotyczący całej umowy i ściśle określonego czasu jej trwania, z reguły przekraczającego rok podatkowy.

Z tego względu opłaty o charakterze wstępnym należy zaliczać do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do czasu trwania umowy. Opłata wstępna, pomimo że ponoszona jest jednorazowo, to dotyczy całego czasu trwania umowy leasingowej. Uzasadnionym zatem jest, by koszty pośrednie, do których można zaliczyć m.in. wstępną opłatę leasingową (czynsz inicjalny), dotyczącą ściśle określonego czasu trwania umowy leasingu, podatnik rozliczał proporcjonalnie do długości trwania tej umowy. Tak więc, zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca powinien podzielić koszty poniesienia opłaty wstępnej proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczą, tj. okresu trwania umowy leasingowej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie mając na uwadze, iż wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla poszczególnych wspólników Spółki. Uregulowania tej ustawy dotyczą bowiem podatników, którymi są osoby fizyczne. Wniosek natomiast złożyła spółka jawna, która w świetle zawartych w niej przepisów nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnikami zaś są poszczególni wspólnicy.

Mając powyższe na uwadze informuje się, że uzyskanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej przepisów ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez wszystkich wspólników możliwe jest poprzez złożenie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z wypełnieniem wszystkich warunków określonych w art. 14b i 14f ustawy Ordynacja podatkowa przez poszczególne osoby fizyczne - wspólników.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.