Pytanie:

Dotyczy możliwości zastosowania do celów amortyzacji budynku niemieszkalnego stawki amortyzacyjnej w wysokości 10%.

W takim stanie rzeczy, uznali Państwo za zasadne dokonanie korekty ujętych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej (w formie spółki jawnej) działalności gospodarczej, odpisów amortyzacyjnych za lata 1998-2003, co rodzić będzie nadpłatę w Państwa podatku dochodowym od osób fizycznych za w/w ubiegłe lata.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005 r. Nr DG/415-IX/37-7b/05 uznał Państwa stanowisko zaprezentowane w przedmiotowym wniosku za prawidłowe, wskazując, iż w oparciu o regulacje przepisów § 9 ust. 4 pkt 3 i ust. 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U Nr 6, poz. 35).- stan faktyczny uzasadniał zastosowanie indywidualnej 10% stawki amortyzacyjnej dla używanego budynku.

Tut. organ weryfikując prawidłowość przedmiotowego postanowienia w trybie kontroli instancyjnej, uznał, że stan faktyczno-prawny sprawy wyczerpuje przesłanki wskazane w przepisie art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z następujących względów.

W myśl § 9 ust. 13 cyt. wyżej rozporządzenia, podatnicy, z zastrzeżeniem § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 - 3, dokonują dla poszczególnych środków trwałych, przed rozpoczęciem dokonywania amortyzacji, wyboru jednej z zasad amortyzacji, określonych w ust. 1 i 3-3e lub ust. 4 i 4a albo w ust. 7 - 9; wybrana metodę amortyzacji stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Z dyspozycji w/w przepisu, wynika, że:

1. wyboru metody amortyzacji środka trwałego dokonuje się przed rozpoczęciem amortyzacji,
2. raz wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka, co oznacza zakaz zmiany metody amortyzacji w trakcie trwania tego procesu,
3. przez metody amortyzacji, o których mowa w tymże rozporządzeniu rozumie się metody opisane w ust. 1 i 3 - 3e lub ust. 4 i 4a albo w ust. 7 - 9, tj.:

? metodę liniową dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia (§ 9 ust.1),

? metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, podwyższonych o wskazane współczynniki lub obniżonych (§ 9 ust. 3 - 3e),

? metodę dokonywania tych odpisów przy zastosowaniu stawek ustalonych indywidualnie przez podatnika, dopuszczalna tylko dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika oraz przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych (§ 9 ust. 4 - 4a ),

? metodę mieszaną, degresywno-liniową, dotyczącą maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3 - 6 i 8 Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych oraz środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych (§ 9 ust. 7 - 9).

Powyższe oznacza, że o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, podatnik nie może zmienić ustalonych w powyższy sposób zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych, zaś wybraną z unormowanego katalogu metodę amortyzacyjną dla danego środka trwałego przed rozpoczęciem jego amortyzacji, stosuje się do jego pełnego zamortyzowania.

Ponadto, o zasadzie trwałości zasad amortyzacyjnych, świadczy także nieuregulowanie w przepisach cyt. wyżej rozporządzenia zasad i terminów przechodzenia, w trakcie amortyzowania środka trwałego, ze stawek z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych na stawki indywidualne i odwrotnie - tak samo, tak jak uczynił to ustawodawca w przewidzianych w § 9 ust. 3 - 3e przypadkach dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych z powołanego w/w Wykazu w związku z ich podwyższaniem i obniżaniem.

Brak regulacji w omawianym zakresie także przemawia za tym, że zamiarem ustawodawcy było wyłączenie możliwości zmieniania po rozpoczęciu amortyzacji obranej metody na inną.

W rozpatrywanej sprawie jest niesporne, że w 1998 r. rozpoczynając amortyzację środka trwałego w postaci używanego budynku, wybrali Państwo liniową metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu 2,5% stawki z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, a więc metodę liniową wskazaną w § 9 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia.

W związku z tym byli Państwo obowiązani do jej kontynuowania w latach następnych, także po dniu 1 stycznia 2001 r. - stosownie do regulacji art. 7 ust. 5 pkt l ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 104, poz. 1104).

Natomiast przepis § 9 ust. 4 pkt 3 cyt. wyżej rozporządzenia, normuje odrębną metodę amortyzacji, uwzględniającą szczególny charakter używanych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych.

Z przepisu tego wynika wprawdzie możliwość wyboru metody amortyzacji, przy ustaleniu indywidualnych stawek amortyzacyjnych, która jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika.

Rozpoczynając amortyzację przedmiotowego budynku nie zdecydowali się jednak Państwo na tę szczególną metodę amortyzacji, wybierając metodę liniową, co rodzi określone wyżej konsekwencje prawne.

W przepisach amortyzacyjnych brak podstaw prawnych do dokonania zmiany stosowanej liniowej metody amortyzacji, na metodę szczególną stosowania stawek indywidualnych, a zwłaszcza z mocą wsteczną, w odniesieniu do lat ubiegłych. Tym bardziej brak podstaw do korekty dokonanych w ubiegłych latach odpisów amortyzacyjnych o kwotę odpisów naliczonych inną funkcjonująca metodą amortyzacji danego środka trwałego.

Wnioskowanie o możliwość zastosowania stawki indywidualnych 10% dla w/w nieruchomości, w miejsce stosowanej stawki wynikającej z załącznika do rozporządzenia (2,5%) - jest de facto wnioskiem o niedopuszczalną prawnie zmianę stosowanej metody amortyzacji, rzutującą na wysokość poniesionych w latach 1998-2003 kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji na wysokość dochodu osiągniętego z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Dlatego też, wydane w trybie art. 14a § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2005 r. Nr DG/415-IX/37-7b/05, w którym uznał przedstawione przez Państwa stanowisko za prawidłowe - rażąco narusza powołane wyżej przepisy podatkowe.

Taki stan sprawy wyczerpuje znamiona przepisu art. 14b § 5 pkt 2, co obliguje tut. organ do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie uchylenia przedmiotowego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.

Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Od niniejszej decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, ul. Dr E. Warmińskiego 18, 85-950 Bydgoszcz, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.