Pytanie:
Czy kwoty wypłacone do wysokości diety zgodnie z par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 08.12.2004 r, można zaliczyć do kosztów uzysku przedsiębiorstwa?
POSTANOWIENIE
Na podstawie art. 216 i art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z Pana wnioskiem z dnia 25 marca 2005 r. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w indywidualnej sprawie podatnika- Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelcach Opolskich stwierdza, że stanowisko Pana zawarte we wniosku jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 25 marca 2005 r. zwrócił się Pan z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przedstawiony przez Pana stan faktyczny:
W swoim wniosku zwrócił się Pan z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej art. 22 oraz art. 23 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą (usługi transportowe).
Zatrudniani przez Pana pracownicy odbywają podróże służbowe na terenie kraju, przebywają poza miejscem zamieszkania czasami powyżej 24 godzin. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 08.12.2004 r. § 4 ust. 1 dieta przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży wynosi 21,00 zł za dobę podróży. W związku z powyższym pyta Pan, czy kwoty wypłacane do wysokości diety zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem można zaliczyć do kosztów uzysku Pana przedsiębiorstwa.
Biorąc pod uwagę przedstawiony w piśmie stan faktyczny, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelcach Opolskich wyjaśnia:
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Powołana wyżej ustawa nie zawiera wykazu wydatków, które przesądzają o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Za koszt uzyskania przychodów można uznać jedynie te wydatki związane z prowadzoną działalnością, które spełniają następujące warunki:
- pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami
- nie zostały wymienione w treści art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
- ich poniesienie zostało prawidłowo udokumentowane.
Oznacza to, iż kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą. Wydatki związane z podróżą służbową m.in. diety przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia są wydatkami, które mają związek z możliwością osiągnięcia przychodu.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż pracodawca wypłaca swoim pracownikom przysługujące im na podstawie odrębnych przepisów-należności na pokrycie kosztów związanych z odbywaniem przez pracowników podróży służbowych. Wydatki te nie zostały wymienione w art. 23 cytowanej wyżej ustawy, zawierającym katalog wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów. Zatem pracodawca delegujący zatrudnionego pracownika do odbycia podróży służbowej może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów diety związane z jego wyjazdem służbowym. Słusznie Pan zaznacza również, iż art. 23 ust. 1 pkt 52 powołanej wyżej ustawy dotyczy tylko diet przyznanych osobom prowadzącym działalność gospodarczą lub osobom współpracującym.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej uzasadnienie uznano, że zawarte w piśmie przez Pana własne stanowisko jest prawidłowe.
Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.
Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, natomiast zgodnie z art. 14b § 2 tej ustawy wiąże właściwe organy podatkowe organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.
Na niniejsze postanowienie w trybie art. 14a § 4 i art. 236 Ordynacji podatkowej służy prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem tutejszego organu podatkowego w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1.
Zażalenie winno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 ustawy w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej).
