Istota interpretacji:

Czy raty leasingowe aby mogły być podatkowym kosztem uzyskania przychodu w dacie poniesienia muszą być ustalone w równej wysokości przez cały czas trwania umowy leasingowej, czy też mogą być kształtowane dowolnie niezakłócając przy tym zapisów art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Poprzez dowolność rozumiane jest tutaj kształtowanie obciążeń z tytułu leasingu np. ze względu na sezonowość produkcji lub posiadane aktywa finansowe.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 16 czerwca 2011 r. znak ILPB1/415-566/11-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 20 czerwca 2011 r., a w dniu 30 czerwca 2011 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 27 czerwca 2011 r. ).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Przedsiębiorstwo Wnioskodawcy zajmuje się budową dróg kołowych i szynowych. Prowadzone są księgi handlowe. W zawiązku z dużą potrzebą inwestycyjną część niezbędnego do działalności wyposażenia jest sfinansowana za pomocą leasingu operacyjnego. Zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od fizycznych, opłaty ustalone w umowie leasingu ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodu korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom nieruchomości, oraz
2. suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
   
   

W uzupełnieniu podano, iż zawarte umowy spełniają warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wysokość rat wynika z harmonogramu opłat, który jest integralną częścią umowy. W pierwotnym harmonogramie opłat raty są równe. Wysokość wpłacanych rat musi być zgodna z harmonogramem opłat, może być on jednak dowolnie zmieniony.

Leasingodawca wystawia faktury zgodnie z harmonogramem opłat.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy raty leasingowe, aby mogły być podatkowym kosztem uzyskania przychodu w dacie poniesienia muszą być ustalone w równej wysokości przez cały czas trwania umowy leasingowej, czy też mogą być kształtowane dowolnie niezakłócając przy tym zapisów art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych... Poprzez dowolność rozumiane jest tutaj kształtowanie obciążeń z tytułu leasingu np. ze względu na sezonowość produkcji lub posiadane aktywa finansowe.

Pytanie dotyczy opłat o charakterze comiesięcznego czynszu leasingowego, których wysokość wynika z harmonogramu opłat. Nie są to opłaty, których uiszczenie warunkuje zawarcie umowy leasingowej lub wydanie przedmiotu leasingu. Harmonogram może być zmieniony dowolnie poprzez aneksowanie umowy.

Zdaniem Wnioskodawcy, dowolne kształtowanie wysokości rat leasingowych, jeżeli zostaną spełnione warunki zapisane w ustawie, nie wpłynie na brak możliwości zaliczenia ich do podatkowych kosztów uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.
  
  

Jak wynika z powyższego, zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów określonego wydatku wymaga łącznego spełnienia dwóch podstawowych przesłanek, które zakładają, że między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu bądź funkcjonowanie źródła przychodu, a także wydatek ten nie został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 23 ustawy.

W świetle art. 23b ust. 1 ww. ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodu korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa spełnia następujące warunki:

1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome,
2. suma ustalonych w umowie opłat pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych.
   
   

Przepis art. 23b ust. 2 stanowi, że opłaty ustalone w umowie leasingu stanowią koszt uzyskania przychodu korzystającego, jeżeli finansujący w dniu zawarcia mowy leasingu nie korzystał ze zwolnień w podatku dochodowym, przysługujących na podstawie przepisów wymienionych w tym artykule.

Wnioskodawca uważa, iż dowolne kształtowanie wysokości rat leasingowych, jeżeli zostaną spełnione warunki zapisane w ustawie, nie wpłynie na brak możliwości zaliczenia ich do podatkowych kosztów uzyskania przychodu.

W związku z powyższym, jeżeli spełnione zostaną wymienione warunki określone w art. 22b ust. 1 cytowanej ustawy, korzystający ma prawo ujęcia w kosztach opłat ustalonych w umowie leasingu.

Reasumując, Wnioskodawca słusznie uważa, iż raty leasingowe, aby mogły być podatkowym kosztem uzyskania przychodu w dacie poniesienia nie muszą być ustalone w równej wysokości przez cały czas trwania umowy leasingowej. Mogą być kształtowane dowolnie niezakłócając przy tym zapisów art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.