Istota interpretacji:

Czy podatek należny od przekazanych nieodpłatnie wyrobów i towarów handlowych w formie gratisu stanowi koszt uzyskania przychodu?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wytwarzanie produktów przemiału zbóż, przetwarzanie ziemniaków, produkcja wyrobów ciastkarskich oraz pozostałych art. spożywczych przekazuje kontrahentom nieodpłatnie wyroby własne i towary handlowe. Część produktów przekazywanych jest jako próby w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz inne przekazania tzw. gratisy.

Celem nieodpłatnego przekazania jest:

• rozszerzenie kanałów dystrybucji,

• pozyskanie nowych odbiorców,

• prezentacja nowych wyrobów Firmy, a także nowych dla odbiorcy już współpracującego,

• zaciśnie współpracy z kontrahentami,

• zwiększenie wolumenu sprzedaży,

• działania marketingowo-reklamowe.
  
  

Próby przekazywane są dla przyszłych potencjalnych odbiorców oraz dla kontrahentów już współpracujących z Firmą Wnioskodawcy, dla których dany towar jest nowością, Wyroby, mające charakter prób przekazywane są w niewielkich ilościach przedstawicielom handlowym. Udokumentowanie owego przekazania odbywa się na dokumencie wydania zewnętrznego WZ dla poszczególnych przedstawicieli.

Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, towar przekazywany jako próba nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Produkty Firmy pakowane są w paczki 35g, 60g, 70g, 100g, 300g i ze względu na niewielką ilość w paczce przekazywane są, w oryginalnych opakowaniach. Według art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, aby nieodpłatne przekazania prób nie wskazywały na działanie mające charakter handlowy przekreślane są kody na opakowaniach.

Przekazanie "gratisów" dokumentowane jest wydaniem zewnętrznym WZ na poszczególnych kontrahentów, Na koniec miesiąca wystawiana jest zbiorcza faktura wewnętrzna wykazująca VAT należny od przekazanych wyrobów (gratisów), na podstawie art. 106. ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Podstawę opodatkowania stanowi wartość w koszcie wytworzenia na podstawie art. 29 ust. 10. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wartość przekazanych gratisów jest zmienna, ustalana według uznania Przedstawiciela Handlowego.

Do produkcji nieodpłatnie przekazywanych próbek i gratisów, wykorzystywane są surowce i materiały pomocnicze w odniesieniu do których przysługuje Wnioskodawcy prawo do obniżenia podatku należnego o wartość podatku naliczonego. Także towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży, co do zakupu których przysługuje wnioskodawcy prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Podatek należny wynikający z faktur wewnętrznych dokumentujących przekazanie gratisów stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podaje, że

1. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
2. Towary handlowe wydawane są, jako próby w opakowaniach o gramaturze 30g, 80g. Ze względu na małą ilość towaru w paczce, wydawane są w oryginalnych opakowaniach, aby nie generować dodatkowych kosztów związanych z nowym opakowaniem.
3. Sprzedaż towarów handlowych dokonywana jest w opakowaniach o gramaturze 30g, 80g.
4. Aby przekazania towarów handlowych, jako próbki, nie wskazywały na działania mające charakter handlowy przekreślane są kody kreskowe na opakowaniu oryginalnym.
5. Przekazywanie towarów handlowych, jako próbki, wydawane jest na podstawie dokumentu WZ, wystawianego na przedstawiciela handlowego obsługującego danego kontrahenta.
6. Produkty, traktowane jako próbki, przekazywane są w opakowaniach o gramaturze 35g, 60g, 70g, 100g oraz 300g. Większość produktów ma swoją gramaturę dla przykładu: chrupki smakowe pakowane są tylko w paczki o gramaturze 70g, prażynki pakowane są po 60g, a chrupki ziemniaczane po 70g, chrupki naturalne tygryski po 100g, natomiast chrupki bobaski po 300g. Nie ma więc możliwości przekazania mniejszej ilości wyrobu nie narażając się na dodatkowy koszt związany z opakowaniem tylko i wyłącznie dla wyrobu przeznaczonego na próbę i tak już małych ilości.
7. Towary przekazywane jako "gratisy" w większości wydań, że nie spełniają definicji prezentu o małej wartości. Prowadzona jest ewidencja powyższych wydań, i dopiero z końcem roku będzie można określić, które wydania stanowiły prezent o małej wielkości w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
8. Przekazywane gratisy, które nie spełniają definicji prezentu o małej wielkości, których łączna wartość w roku podatkowym przekracza 100,00 PLN, traktowane są jako czynności, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy forma nieodpłatnego wydania wyrobów i towarów handlowych (próbki) jest wystarczająco wskazująca, iż wydania te są, próbkami w rozumieniu art. 7 ust 7 ustawy o podatku od towarów i usług...
2. Czy wyroby i towary handlowe nieodpłatnie wydawane jako próbki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarowi usług...
3. Czy nieodpłatne wydanie wyrobów i towarów handlowych jest prawidłowo udokumentowane...
4. Czy podatek należny od przekazanych nieodpłatnie wyrobów i towarów handlowych w formie gratisu stanowi koszt uzyskania przychodu...
   
   

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie 4 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pozostałych pytań zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawcy zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu podatku należnego od nieodpłatnych wydań wyrobów i towarów handlowych uznaje za słuszne zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

• musi być ponoszony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;

• nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;

• musi być należycie udokumentowany.
  
  

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. b ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek należny:

• w przypadku importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,

• w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,

• od nieodpłatnie przekazanych towarów, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami, w przypadku gdy wyłącznym warunkiem ich przekazania jest uprzednie nabycie przez otrzymującego towarów lub usług od przekazującego w określonej ilości lub wartości,
  
  

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia reklamy, wobec powyższego należy posłużyć się słownikową definicją tego pojęcia. Przez reklamę rozumie się "rozpowszechnianie informacji o danym towarze w celu zwrócenia na niego uwagi i zachęcenia do zakupu" – Mały Słownik języka polskiego pod red. Elżbiety Sobol (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999). Przenosząc tę definicję na grunt działalności gospodarczej, należy uznać, że reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu. Może to być realizowane przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można rozróżnić reklamę towaru, usługi, reklamę marki, a także reklamę samej firmy (przedsiębiorcy).

Reasumując, w kontekście ww. definicji należy stwierdzić, iż nieodpłatne przekazanie przez Firmę Wnioskodawcy wyrobów własnych i towarów handlowych, w celu: rozszerzenia kanałów dystrybucji, pozyskania nowych odbiorców, prezentacji nowych wyrobów Firmy, a także nowych dla odbiorcy już współpracującego, zwiększenie wolumenu sprzedaży, działań marketingowo – reklamowych, stanowi niewątpliwie reklamę produktów firmy. Skoro zatem, Wnioskodawca na nieodpłatnie przekazane, na potrzeby reklamy towary, prawidłowo wystawia fakturę wewnętrzną zawierającą należny podatek od towarów i usług, obliczony na podstawie odrębnych przepisów tj. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm.), to zgodnie z ww. art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. b tiret drugi ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należny podatek od towarów i usług może stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Należy przy tym podkreślić, iż ciężar co do prawidłowego udokumentowania wydatku, jak i wykazania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskaniem przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, ul. Prosta 10, 25-366 Kielce, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.