Istota interpretacji:

Stwierdzić należy, że w sytuacji kiedy Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego to w związku z tym podatek od towarów i usług nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Z dniem 18.05.2009 r. na zasadzie formuły "1 okienka" Wnioskodawca uruchomił działalność gospodarczą poprzez złożenie w Urzędzie Gminy wniosku EDG1. Przekonany, że wpisane we wniosku EDGI informacje dotyczące uruchamianej działalności zwalniają Wnioskodawcę z konieczności odrębnej wizyty w urzędzie skarbowym wyszedł z założenia, że dopełnił formalności związane z rejestracją w zakresie podatku od towarów i usług VAT. Wobec powyższego od miesiąca maja 2009 roku w US Wnioskodawca składał miesięczne deklaracje VAT-7. W miesiącach maj i czerwiec 2009 nie wystąpił ani podatek należny VAT, ani podatek naliczony VAT.

W miesiącu lipcu 2009 roku Wnioskodawca dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które zostały sprzedane krajowemu odbiorcy - płatnikowi VAT czynnemu również w miesiącu lipcu ub. r. W deklaracji VAT-7 za miesiąc lipiec 2009r. został wykazany zarówno podatek należny od: sprzedaży krajowej, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jak i podatek naliczony od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Po kilku miesiącach prowadzenia działalności Wnioskodawca otrzymał informację z US, że w związku z niezłożeniem VAT-R oraz nieuiszczeniem opłaty rejestracyjnej nie został otwarty obowiązek w zakresie podatku od towarów i usług VAT z dniem rozpoczęcia działalności, natomiast pierwsza dokonana przez Wnioskodawcę sprzedaż krajowa spowodowała utratę zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług VAT. Spowodowało to konieczność skorygowania deklaracji VAT-7 za miesiąc lipiec 2009 roku w zakresie podatku naliczonego VAT - in minus, a w konsekwencji dopłatę kwoty podatku wraz z odsetkami.

W uzupełnieniu z dnia 12.05.2010 r. Wnioskodawca poinformował ponadto, że swoją jednoosobową firmę pod nazwą T. zarejestrował po raz pierwszy w 23.07.1993 r. Z powodu zawału serca wyrejestrował ją w dniu 31.07 2007 r. Firmę reaktywował pod tą samą nazwą w dniu 18.05.2009 r. korzystając między innymi z powstałych ułatwień w rejestracji firm przez możliwość złożenia wniosku w jednym okienku. Zakres działalności firmy to instalowanie specjalistycznych maszyn i urządzeń przemysłowych oraz ich sprzedaż poza siecią sklepów.

Fakt, że po złożeniu wniosku o rejestrację firmy otrzymał pocztą potwierdzenie rejestracji z ZUS i Głównego Urzędu Statystycznego (regon) oraz fakt, że był on identyczny jak poprzednio, uśpiły czujność Wnioskodawcy, a także Biura Rachunkowego, które prowadzi jego księgowość. Składając wniosek EDG-1 nie złożył formularzy VAT-R oraz VAT-R/UE sądząc, że rejestracja dokona się automatyczni. Jako podatnik VAT i podatnik VAT/UE został zarejestrowany w dniu 18.02.2010 r. (otrzymując te same numery jak poprzednio).

Przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia był specjalny łańcuch transportera taśmowego. Wartość zakupionego towaru to suma 41.531,74 Euro (ok. 181.493,83 zł), odpowiedni podatek VAT został zapłacony w kolejnym miesiącu rozliczeniowym w oparciu o poprzednio nadany mu numer NIP VAT. Faktura dostawcy unijnego nie zawierała kwoty podatku od wartości dodanej. Utrata prawa do zwolnienia z obowiązku rejestracji, jako podatnika VAT nastąpiła w dniu 13.07.2009 r. Dokonane wewnątrzwspólnotowe nabycie związane było ze sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT.

Biorąc pod uwagę nagłaśnianą przez Administrację Państwową akcję ułatwień w rejestracji firm i małych przedsiębiorstw, jego pomyłka nie miała na celu świadomego oszukania Skarbu Państwa, lecz wynikała z niedoinformowania, a w zasadzie z zaufania do głoszonych przez media publiczne informacji. Ponadto stosowne opłaty dotyczące wspomnianej transakcji z tytułu VAT zostały wniesione w przepisowym terminie rozliczeniowym. Tak więc zasądzenie kary w wysokości zapłaconej już poprzednio sumy VAT jest nader krzywdzące (kara została uiszczona). Biorąc powyższe pod uwagę wnosi o odstąpienie od nałożonej kary, lub co najmniej pozwolenie wliczenia jej w wydatki firmy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. czy po dopełnieniu formalności rejestrowych w zakresie podatku VAT dokonanych w lutym 2010 r. z datą rejestracji - lipiec 2009 roku - przysługuje mi prawo odliczenia podatku naliczonego VAT od nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonanego w lipcu 2009 roku,
2. czy podatek naliczony VAT od nabycia wewnątrzwspólnotowego, który nie może być wykazany w Rejestrze Zakupów VAT za miesiąc lipiec 2009r. (w przypadku braku prawa do pomniejszenia podatku należnego VAT o tę kwotę podatku naliczonego stanowi koszt uzyskania przychodów w świetle ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.
   
   

Przedmiotowa interpretacja indywidualna została udzielona w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną.

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 23 ust. 43 a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek naliczony od wewnątrzwspólnotowego nabycia, z tytułu którego nie następuje obniżenie podatku należnego stanowi koszt uzyskania przychodów ustalanej podstawy opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 (…).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Zatem, aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

• być właściwie udokumentowany,

• nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
  
  

Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) tiret drugi ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Uregulowanie art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Odmienny jest przedmiot obu podatków. Podatek od towarów i usług jest powszechnym podatkiem obrotowym netto (od wartości dodanej). Zasadniczą cechą tego podatku jest prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Skoro podatnikowi, co do zasady przysługuje to uprawnienie, to racjonalne jest uregulowanie o wyłączeniu z kategorii kosztów uzyskania przychodów w ramach podatku dochodowego, podatku od towarów i usług, uiszczonego przy nabyciu towarów.

W zakresie podatku od towarów i usług Wnioskodawcy z uwagi na treść art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.), obecnie, po dopełnieniu formalności rejestracyjnych, przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (specjalnego łańcucha transportera taśmowego), poprzez złożenie odpowiedniej korekty rozliczenia. Odliczenie to przysługuje z uwagi na związek dokonanego zakupu z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Reasumując, na tle przedstawionego stanu faktycznego w oparciu o obowiązujące regulacje prawne stwierdzić należy, że w sytuacji kiedy Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego to w związku z tym podatek od towarów i usług nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów.

A zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.