W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Dnia 14.11.2007 r. na ul. J miała miejsce kolizja, w wyniku której został uszkodzony Spółki "M" samochód dostawczy marki X oraz drugi pojazd marki D. Sprawca zdarzenia (kierowca T) początkowo przyznał się do winy, po czym po przyjechaniu policji odmówił przyjęcia mandatu.

Sprawa ta trafiła do Sądu Grodzkiego (skierowana przez policję).

Naprawa samochodu Spółki "M" miała być finansowana przez firmę A z OC sprawcy. Z uwagi na to, że A nie wypłacała należnej kwoty wg. kosztorysów - po miesiącu oczekiwań Spółka zdecydowała się na naprawę za własne pieniądze. Faktury za naprawę samochodu zostały wystawione dnia 21.12.2007 r. i zapłacone w kwocie brutto.

Firma A wypłaciła odszkodowanie w styczniu 2008 r. w kwocie netto po przedstawieniu faktur z serwisu za naprawę X

Spółka nadmienia, że samochód ten miał następujący przebieg ubezpieczenia:

• 21.12.2006 r. - 20.12.2007 r. - pakiet OC, AC, NW,
• 21.12.2007 r. - 20.12.2008 r. - pakiet OC.
  
  

Wnioskodawca nadmienia, że z informacji uzyskanej w Krajowej Informacji Podatkowej, wynika że Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na naprawę samochodu udokumentowane fakturami, gdyż w chwili kolizji pojazd był ubezpieczony w pakiecie OC, AC, NW.

Natomiast wg. Biura Rachunkowego - faktury za naprawę nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdyż są wystawione z datą 21 grudnia 2007 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów faktury za naprawę samochodu?

Zdaniem Spółki, skoro samochód marki X był ubezpieczony w pakiecie OC, AC, NW w chwili wypadku to może zaliczyć w koszty faktury za jego naprawę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007 r. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

W powołanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, zabezpieczenia źródła przychodu lub jego zachowania.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nie uznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
  
  

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 48 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym.

Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, że samochód był objęty dobrowolnym ubezpieczeniem w dniu kolizji, zatem wydatki na naprawę samochodu udokumentowane fakturami można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż interpretacja nie ma mocy wiążącej dla wspólników spółki cywilnej, bowiem interpretacja wywiera skutek wyłącznie w stosunku do tego podmiotu, do którego jest skierowana.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.