Istota interpretacji:

1) Jak zakwalifikować poniesione wydatki: czy wymiana pokrycia dachu z eternitowego na ceramiczny stanowi koszt uzyskania przychodu, czy wpływa jedynie na zwiększenie wartości początkowej środka trwałego?2) Czy w podobny sposób należy potraktować wymianę posadzki betonowej na wyłożoną płytkami ceramicznymi?3) Czy utwardzenie drogi dojazdowej stanowi koszt uzyskania przychodów?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 3 grudnia 2007 r. znak ILPB1/415-224/07-2/AG, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 6 grudnia 2007 r., a w dniu 27 grudnia 2007 r. wniosek uzupełniono o brakujące informacje.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zakupił używaną nieruchomość, należącą do kategorii: budynki magazynowe, inne budynki niemieszkalne i grunty, której wcześniej był najemcą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nabycie nastąpiło za kwotę 700.000 zł.

Będąc już właścicielem przedmiotowej nieruchomości, Wnioskodawca poniósł koszty dotyczące m.in.: wymiany dachu z pokrycia eternitowego na konstrukcji stalowej na pokrycie dachówką ceramiczną, wymiany posadzki w hali magazynowej z betonowej na krytą płytkami ceramicznymi oraz utwardzenia drogi dojazdowej do hali poprzez wyasfaltowanie.

Suma poniesionych przez Wnioskodawcę na te cele kosztów wyniosła 266.000 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Jak zakwalifikować poniesione wydatki:

• czy wymiana pokrycia dachu z eternitowego na ceramiczny stanowi koszt uzyskania przychodów, czy wpływa jedynie na zwiększenie wartości początkowej środka trwałego...
• czy w podobny sposób należy potraktować wymianę posadzki betonowej na wyłożoną płytkami ceramicznymi...
• czy utwardzenie drogi dojazdowej stanowi koszt uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków, stanowiąc podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych. Takim odrębnym przepisem, jak twierdzi Wnioskodawca, jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r., które w § 6 ust. 3 precyzuje, że ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji.

Wnioskodawca zwraca uwagę na fakt, iż ani ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani też wskazane rozporządzenie nie zawierają bliższego określenia przytoczonych pojęć, brak także definicji pojęcia remontu.

Wnioskodawca określa, iż istotą wykonywanych prac było przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, wraz z wymianą zużytych w wyniku eksploatacji składników technicznych, nie zmieniając przy tym jego charakteru i funkcji. Dlatego też, Wnioskodawca uważa powyższe zmiany za zmiany przywracające pierwotną funkcjonalność techniczną środka trwałego, utraconą wskutek upływu czasu i eksploatacji. Wnioskodawca interpretując pojęcie remontu, wziął pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą oraz postęp techniczny, mające duży wpływ na środki i sposób realizowania robót objętych tym pojęciem. Podobnie - zdaniem Wnioskodawcy - jest w przypadku utwardzenia odcinka drogi dojazdowej poza terenem przedmiotowej nieruchomości, łączący tą nieruchomość z drogą główną, na którym ustalono służebność. Zdaniem Wnioskodawcy, droga ta wymagała remontu, dlatego została utwardzona.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż zakres wykonanych przez niego czynności stanowi remont, a wydatki z nim związane nie powodują podwyższenia wartości początkowej środków trwałych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 22g ust. 17 ww. ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z art. 22g ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł.

Ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek.

Przebudową jest rezultat prac budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych, powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj. wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej.

Wynikiem ulepszenia musi być wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do takiej wartości z dnia jego przyjęcia do używania, a więc nie chodzi o wzrost wartości użytkowej w stosunku do stanu poprzedzającego prace w obiekcie, lecz o taki wzrost wartości użytkowej, który ma wpływ na wzrost tej wartości w stosunku do stanu z dnia przyjęcia do używania.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego w odniesieniu do remontu należy - mając na uwadze słownikowe znaczenie tego pojęcia - stosować definicję sformułowaną w przepisach prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki na remont mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że efektem wykonanych prac nie jest zwiększenie wartości technicznej, użytkowej, a w konsekwencji - wartości początkowej środka trwałego, stanowiącej podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca poniósł nakłady na przywrócenie pierwotnego stanu technicznego drogi dojazdowej, pokrycia dachowego oraz posadzki. Poniesienie wydatków na prace mające charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie pierwotną zdolność użytkową tych środków (remont) - uprawnia do zaliczenia ich w całości do kosztów uzyskania przychodów, bez względu na wielkość tych wydatków.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.