Pytanie:

Czy osoba prowadząca działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych?

Działając na podstawie:

• art. 14a § 1, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. -Ordynacja podatkowa (t. j Dz. U. z 2005 r. Nr.8, poz.60 ze zm.),
• art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 , poz. 176 ze zm.)

po rozpatrzeniu wniosku Podatnika z dnia 27.04.2007 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w Leżajsku 11.05.2007 r.), uzupełnionego w dniu 31.05.2007 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w Leżajsku 04.06.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie: czy jako osoba prowadząca działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Leżajskupostanawia uznać, że przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko jest prawidłowe.

Wnioskiem z dnia 27.04.2007 r. (data wpływu do organu podatkowego 11.05.2007 r.) uzupełnionym pismem z dnia 31.05.2007 r. (data wpływu do organu podatkowego 04.06.2007 r.) Podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Leżajsku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie: czy jako osoba prowadząca działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych podatnikowi prowadzącemu działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Prowadzona działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług transportowych jako jednoosobowy podmiot gospodarczy.

Pana stanowisko w sprawie jest następujące: Zgodnie z art.23 ust.1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach, wydanych przez właściwego ministra.Uważa Pan, że diety stanowią koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że podróż służbowa pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatnika.Dodaje Pan, że zgodnie z bieżącą linią orzecznictwa, skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w sposób zorganizowany kierowca przemieszcza się w celu dostarczenia towaru (w kraju lub za granicą), to jego podróż jest podróżą służbową, w trakcie której można ponosić wydatki na swoje utrzymanie. Powołuje się Pan również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18.10.2006 r. (sygn. akt I S.A./ŁD 912/06), który wskazał, że ustawa o PIT nie uzależnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.

Oświadczył Pan, że w sprawie będącej przedmiotem zapytania, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani postępowanie przed sądem administracyjnym.

Po przeanalizowaniu przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie, a także w świetle obowiązujących przepisów prawa, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Leżajsku postanowił uznać stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, ponieważ: Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, iż określone wydatki mogą być potraktowane jako koszty uzyskania przychodu jedynie pod warunkiem wykazania ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wykazania, że ich poniesienie może lub ma bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach, wydanych przez właściwego ministra.

Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że diety stanowią koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że podróż służbowa pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatnika, a więc spełnia kryterium określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym. Jednocześnie nie mogą one przekroczyć kwot określonych w dwóch rozporządzeniach, tj. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz.1990 z późn. zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 z późn. zm.).

Zauważyć należy, iż w/w rozporządzenia nie zawierają definicji podróży służbowej. Definicję tę zawiera ustawa z dnia 26.06.1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz.94 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 775 § 1 powołanej wyżej ustawy - Kodeks pracy, podróżą służbową jest wyjazd na polecenie pracodawcy poza stałe miejsce świadczenia pracy wynikające z zawartej umowy o pracę. Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy, niż wymieniony w rozporządzeniu powinny określać układy zbiorowe pracy, regulaminy wynagradzania albo sama umowa o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.

W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obie kategorie osób (pracownicy i prowadzący działalność gospodarczą) zostały zrównane. Wprawdzie z treści art. 775 § 1 Kodeksu Pracy wynika, że pojęcie podróży służbowej dotyczy pracowników zatrudnionych przez pracodawców, a nie osób prowadzących działalność gospodarczą, jednakże sens i treść w/w przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdami dotyczącymi prowadzonej działalności gospodarczej do wysokości diet określonych w odrębnych przepisach bez względu na rodzaj wykonywanej działalności.

Jeżeli więc ponoszone wydatki służą osiąganiu przychodów w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym i nie przekraczają kwot, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy, wówczas należy je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.Ustawodawca wyłącza bowiem z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza to, że przedsiębiorcom przysługuje prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach zakreślonego limitu, tj. w wysokości diet przysługujących pracownikom. Zatem należy stwierdzić, że stanowisko podatnika przedstawione we wniosku jest prawidłowe.