Pytanie:

W jakiej sytuacji wierzytelności, na które została wystawiona faktura stanowią koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej?

Jak stanowi art.14a § 1 ww ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że prowadzi Pan firmę handlowo-transportową opodatkowaną na zasadach ogólnych prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów. Jednocześnie jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonał Pan usługę wystawiając fakturę obciążającą kontrahenta. Wartość wynikającą z faktury zaliczył Pan w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako przychody należne, odprowadzając jednocześnie należne podatki, tj., podatek dochodowy od osób fizycznych oraz podatek VAT.

W związku z tym, że należność za wykonaną usługę nie została uregulowana, zwrócił się Pan z zapytaniem, czy ww wierzytelności mogą zostać przez Pana zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Dla potwierdzenia stanu faktycznego wraz ze złożonym wnioskiem przedłożył Pan następujące dokumenty:
- nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym wydany dnia 27.03.2006 roku przez Sąd Rejonowy w..., Wydział IV Gospodarczy,
- pismo w sprawie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 28.06.2006 roku w celu wyegzekwowania należności od dłużnika, podpisane przez Komornika Sądu Rewiru VIII przy Sądzie Rejonowym w ......,
- postanowienie komornika Sądu Rejonowego w ...... z dnia 20.01.2007 roku w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

W Pana ocenie powyższy wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu, ponieważ spełnia warunki określone przepisem art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po przeanalizowaniu przedstawionego przez Pana stanu faktycznego oraz przedłożonych w sprawie dokumentów, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelcach Opolskich wyjaśnia:

Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychody te wykazuje się do opodatkowania niezależnie od tego, czy zostały zapłacone.

Dostrzegając skutki prawne tego aspektu działalności podatników ustawodawca umożliwił zaliczenie - po spełnieniu przepisami wymogów - wierzytelności nieściągalnych do kosztów uzyskania przychodu.

W świetle art. 23 ust. 1 pkt 20 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do kosztów uzyskania przychodu zalicza się wierzytelności nieściągalne, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako należne, których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Artykuł 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje dwa warunki pozwalające na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne. Pierwszym jest, aby wierzytelności te zostały uprzednio na podstawie art. 14 ustawy zarachowane jako przychody należne.

Drugim warunkiem jest natomiast uprawdopodobnienie nieściągalności.
Z art. 23 ust. 2 wynika, iż za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20 uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
1. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2. postanowieniem sądu o:
a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit.a), lub
c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane kosztyprocesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Wymienione przesłanki stanowią katalog zamknięty. Oznacza to, że dla celów podatkowych tylko na podstawie ww dokumentów można zaliczyć nieściągalne wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że nieściągalność została udokumentowana postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1. Zatem zostały spełnione warunki do uznania za koszt uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnej, gdyż:
a) wierzytelność była wcześniej zaliczana do przychodów należnych,
b) wierzytelność nie jest przedawniona,
c) nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (postanowienie o umorzeniu egzekucji na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. wydane przez organ postępowania egzekucyjnego).

Zgodnie z cytowanym art. 824 § 1 pkt 3 postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Z treści uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wynika, iż dłużnik nie posiada majątku, z którego egzekucja przedmiotowej wierzytelności byłaby możliwa.

Biorąc pod uwagę, przedstawione powyżej uzasadnienie tutejszy organ podatkowy stwierdza, że zawarte we wniosku Pana stanowisko w sprawie, której dotyczy zapytanie jest prawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, natomiast zgodnie z art. 14b § 2 tej ustawy wiąże właściwe organy podatkowe, organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie zgodnie z art. 236 Ordynacji podatkowej służy prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem tutejszego organu podatkowego w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.

Zażalenie powinno zgodnie z art. 222 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Referencje