Pytanie:

Dotyczy uznania za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu odbywania podróży zagranicznych - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą , polegającą na świadczeniu usług kierowcy.

W ocenie Pana diety ustalone za okres przebywania w podróży zagranicznej w związku ze świadczeniem usług prowadzenia pojazdów ciężarowych poza siedzibą firmy powinny jednak stanowić koszty uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powołuje Pan wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2005 r. Sygn. akt FSK 2175/04.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kluczborku postanowieniem z dnia 10 października 2006 r. nr PDF-415/21/06 uznał Pana stanowisko za nieprawidłowe, wskazując, iż brak jest podstaw prawnych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet podmiotu świadczącego usługi w zakresie kierowania obcym pojazdem, gdy usługi te są przedmiotem działalności gospodarczej.

Zachowując ustawowy termin w dniu 19 października 2006r. wniósł Pan do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenie na postanowienie organu podatkowego I instancji, w którym w całości ponawia argumentację prezentowaną uprzednio we wniosku i przedstawia swoje stanowisko w sprawie. Zdaniem Pana diety zagraniczne przedsiębiorcy świadczącego w ramach działalności gospodarczej usługi kierowcy - stanowią koszt tej działalności, natomiast pismo Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2003 r. Nr PB2/AS-033-0600-2495/03 stało się nieaktualne na skutek orzecznictwa sądów administracyjnych.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu stwierdza, co następuje:

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 wyżej wymienionej ustawy.

Stosownie do przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 cyt. wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1990 z późn. zm.) i w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1991 z późn. zm.).

Zatem zaliczenie przez podatnika w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków zgodnie z powołanym wyżej przepisem może nastąpić w sytuacji, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki, tj.:

- wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu,

- podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej odbywa podróż służbową.

Zarówno ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i wymienione wyżej rozporządzenia nie definiują podróży służbowej. Definicję taką można pośrednio wywieść z treści art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.). W świetle tego przepisu za podróż służbową można uznać wykonywanie przez pracownika na polecenie pracodawcy zadań służbowych poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy. Podróż służbowa charakteryzuje się zatem incydentalnością i tymczasowością pobytu w miejscu jej odbywania i stanowi wyjątek od codziennych obowiązków pracownika (osoby prowadzącej działalność gospodarczą).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług kierowcy powierzonych środków transportowych.

Świadcząc usługi jako kierowca, nie odbywa Pan podróży służbowej, choć usługi transportowe wykonuje poza siedzibą firmy. Usługi te stanowią, bowiem istotę i przedmiot Pana działalności gospodarczej. Podróże te są realizacją usług wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i nie mogą być utożsamiane z podróżą służbową w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej oraz przepisów szczególnych w/w Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Z istoty tej działalności wynika, że jest ona prowadzona w kraju bądź za granicą, a tym samym miejsce wykonywania pracy jest zależne od zlecenia. W konsekwencji, jeżeli przedsiębiorca nie odbywa podróży służbowej, nie można mówić o dietach. Stanowisko takie potwierdza Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 5 grudnia 2003 r., znak: PB2/AS-033-0600-2495/03 i z dnia 12 września 2005 r. znak: PB 3-IP-8213-206/05/1165, według którego w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportu samochodowego brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, że wykonywanie przez te osoby zadań poza miejscowością podaną w zgłoszeniu o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wiąże się z podróżą służbową. Należy, bowiem przyjąć, że świadczenie usług transportowych w ramach wykonywanej działalności stanowi istotę tej działalności.

Jednocześnie należy stwierdzić, że jeśli będzie Pan odbywał faktyczną podróż służbową, przy spełnieniu ogólnej zasady uznania wszelkich kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodów, określonej przepisem art. 22 ust. 1 w/w ustawy podatkowej, będzie mógł uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów wartość diet do wysokości limitu określonego wyżej wymienionymi przepisami rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Będzie nią przykładowo podróż w celu zakupu środka trwałego, czy też podpisania umowy u kontrahenta.

Odnośnie zarzutu dotyczącego odmiennego stanowiska przedstawionego w wyroku NSA w Warszawie z dnia 15 września 2005 r. sygn. akt FSK 2175/04 należy stwierdzić, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego czy innych organów podatkowych nie stanowią prawa, a jedynie rozstrzygają w indywidualnej sprawie na etapie postępowania skargowego, bądź w przypadku organów podatkowych postępowania administracyjnego, tym samym nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Uwzględniając przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny sprawy, za bezzasadne należy uznać stanowisko, iż diety za czas podróży zagranicznej indywidualnego przedsiębiorcy, wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług kierowcy powierzonych środków transportowych, stanowią koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 23 ust 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym należało orzec jak w sentencji.

Decyzja niniejsza jest ostateczna.

Na decyzję przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem tut. organu, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.