Pytanie:

Czy właściciel wynajmując kwatery prywatne do kosztów uzyskania przychodów może ujmować faktury etyliny?

Pytanie Podatnika:czy właściciel wynajmując kwatery prywatne do kosztów uzyskania przychodów może ujmować faktury etyliny?

Stanowisko Podatnika: używanie własnego samochodu osobowego i z tym ponoszonych kosztów zakupu etyliny ma związek przyczynowo-skutkowy ze źródłem przychodu .

Dokonując wnikliwej analizy przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego jak i obowiązujących w tym zakresie źródeł prawa , Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kwidzynie zważył , co następuje:

Pojęcie kosztów uzyskania przychodu zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art.22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000r. ,nr 14 , poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Nie jest więc znany zamknięty katalog wydatków, które mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. I tak koszt poniesiony przez podatnika może być brany pod uwagę przy ustalaniu dochodu jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki:

• służy osiągnięciu przychodu, czyli został poniesiony w celu jego osiągnięcia oraz
• nie zostały wymienione przez ustawodawcę w katalogu kosztów ( wydatków) wyłączonych przez niego spośród kosztów uzyskania przychodów - art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W sytuacji gdy w działalności gospodarczej używany jest samochód osobowy, który nie stanowi składnika majątku firmy (jest prywatną własnością) - do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć tylko wartość poniesionych wydatków związanych z używaniem tego pojazdu, do wysokości wyliczonej zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 23 ust. 1 pkt. 46 cyt. w. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art.23 ust.1 pkt.46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych : " Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

46) poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt.36, z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika- w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu,."

Na podstawie wyżej przytoczonego przepisu, do kosztów można zaliczyć poniesione wydatki jedynie do wysokości kwoty wynikającej z pomożenia ilości kilometrów przejechanych na potrzeby wykonywanej działalności i obowiązującej stawki za 1 km przebiegu pojazdu. W celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu, podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 4 cyt. w. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych " Ilekroć w ust. 1 jest mowa o stawce za jeden kilometr przebiegu pojazdu, rozumie się przez to stawkę określoną dla samochodów osobowych, uwzględniającą odpowiednio pojemność silnika"

W 2006r. obowiązują następujące stawki za 1 km przebiegu dla samochodów osobowych:

• o pojemności skokowej silnika do 900 cm3- 0,4984 zł.
• o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3- 0,7846 zł.

Stosownie do treści art. 23 ust.5 cyt. w. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przebieg pojazdu powinien być udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu obowiązana jest osoba używająca tego pojazdu. W razie braku tej ewidencji wydatki ponoszone z tytułu używania samochodu na potrzeby podatnika nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.

Minimalny zakres informacji, jaki powinna zawierać ewidencja przebiegu pojazdu ustawodawca zawarł w art. 23 ust. 7 cyt. w. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a mianowicie:

• nazwisko, imie i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu,
• numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika,
• kolejny numer wpisu,
• data i cel wyjazdu, opis trasy (skąd -dokąd),
• liczba faktycznie przejechanych kilometrów,
• stawka za 1 km przebiegu,
• kwota wynikająca z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za 1 km przebiegu,
• podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane.

Należy podkreślić, że prowadzenie ewidencji jest warunkiem koniecznym zaliczenia wydatków związanych z eksploatacją samochodu niestanowiącego środka trwałego do kosztów uzyskania przychodów, a brak tej ewidencji lub nieprawidłowe prowadzenie pozbawia podatnika tej możliwości.

Kwota wynikająca z ewidencji, ustalona w oparciu o iloczyn przejechanych kilometrów w danym miesiącu i odpowiedniej stawki za kilometr przebiegu, wyznacza limit wydatków, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Ustalony w ten sposób limit nie oznacza jeszcze, ze można go odnieść w takiej wysokości do kosztów uzyskania przychodu. Do kosztów można zaliczyć tylko faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane wydatki w związku z używaniem w działalności gospodarczej prywatnego samochodu osobowego Zatem co miesiąc należy porównywać kwotę wynikającą z ewidencji przebiegu pojazdu z faktycznymi wydatkami. Jeśli okaże się, ze poniesione wydatki są wyższe od kwoty wynikającej z ewidencji, to nadwyżka ponad tę kwotę nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w danym miesiącu. Jeśli zaś poniesione wydatki są niższe od ustalonego limitu lub równe, to koszty uzyskania przychodów należy obciążyć kwotą poniesionych wydatków.

Rozliczenia limitu z wydatkami faktycznie poniesionymi dokonuje się narastająco od początku roku tzn. porównuje się iloczyn ilości przejechanych kilometrów i stawki przebiegu z wysokością poniesionych wydatków od początku roku do końca miesiąca, za który dokonywane jest rozliczenie. Mniejsza wartość wynikająca z powyższego porównania, po odjęciu kwoty, która została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w poprzednich miesiącach będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu w danym miesiącu.

Aby wydatek poniesiony na eksploatację samochodu uznać za koszt uzyskania przychodu, musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tym wydatkiem a osiągniętym przychodem. Przykładowymi wydatkami, które mogą spełniać ten warunek są wydatki na zakup paliwa, wymiana oleju itp.

Ponadto, zgodnie z treścią ust.14 zdanie trzecie i czwarte objaśnień do podatkowej księgi przychodów i rozchodów- Rozporządzenie Ministra Finansów 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152,poz. 1475 ze zm.) " wydatki z tytułu używania nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu, który nie posiada homologacji producenta lub importera wymaganej dla samochodów innych niż osobowe oraz którego dopuszczalna ładowność nie przekracza 500 kg, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika, należy wpisywać w tej kolumnie po zakończeniu miesiąca na podstawie miesięcznego zestawienia poniesionych wydatków wynikających z faktur zawierających numer rejestracyjny tego pojazdu. Suma wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w poszczególnych miesiącach, ustalona od początku roku podatkowego, nie może przekraczać kwoty wynikającej z ewidencji przebiegu pojazdu za ten sam okres, to jest kwoty wynikającej z przemnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu,określonej w odrębnych przepisach przez właściwego ministra."

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny jak i prawny znajdujący zastosowanie w przedmiotowej sprawie tut. Organ podatkowy zgadza się z Pana stanowiskiem, że zakup etyliny mający związek przyczynowo-skutkowy ze źródłem przychodów, udokumentowany fakturami rozliczony wyżej opisany sposób stanowi koszt uzyskania przychodu w prowadzonej przez Pana działalności.

Ponadto, tut. Organ podatkowy informuje, iż przepisy podatkowe nie regulują kwestii zamieszczania ogłoszeń w internecie, książce telefonicznej czy też w biurach reklamowych, nie zawierają też postanowień , które by tej formy zabraniały.