Pytanie:

Podatnik prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej w zakresie - działalność jednoosobowych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą wyłącznie na rzecz jednego podmiotu. Działalność polega na świadczeniu usług kierowania samochodem ciężarowym w transporcie krajowym i międzynarodowym. Stanowisko Podatnika jest następujące: diety krajowe jak i zagraniczne można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu do określonego limitu na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedstawiony przez Pana stan faktyczny:

Prowadzi Pan działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej w zakresie - działalność jednoosobowych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą wyłącznie na rzecz jednego podmiotu. Działalność polega na świadczeniu usług kierowania samochodem ciężarowym w transporcie krajowym i międzynarodowym.

Stanowisko Podatnika jest następujące: diety krajowe jak i zagraniczne można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu do określonego limitu na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust.1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grodzisku Mazowieckim uprzejmie informuje:

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz.176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W świetle postanowień art. 23 ust. 1 pkt 52 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Odrębnymi aktami prawnymi, o których mowa powyżej, są : ustawa z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy ( Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz.94 z późn. zm.) i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. z 2002 r. Nr 236, poz.1990) oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ( Dz.U. z 2002r. Nr 236, poz.1991). Oznacza to, że do kosztów będzie można zaliczyć wydatki na diety (wyżywienie) tylko do wysokości kwot, stanowiących równowartość wysokości diet przysługujących pracownikom.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera pojęcia definicji podróży służbowej.

Kodeks pracy w art. 775 określa kiedy pracownikowi przysługuje zwrot kosztów związanych z podróżą służbową. Z artykułu tego wynika, że istotą podróży służbowej jest wykonywanie określonego zadania charakteryzującego się incydentalnością i tymczasowością pobytu w miejscu jego wykonywania.

Praca kierowcy - właściciela firmy, świadczącego usługi kierowania samochodem ciężarowym w transporcie krajowym i międzynarodowym nie może być identyfikowana z odbywaniem krajowych i zagranicznych podróży służbowych.

Podróż służbowa charakteryzuje się tym, że stanowi wyjątek od codziennych obowiązków i daje swobodę wyboru m.in. godzin wyjazdu (powrotu), środka lokomocji, trasy.

Obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych osoby prowadzącej działalność gospodarczą od rodzaju tej działalności, jednakże bez wątpienia, w obu przypadkach, tj. w przypadku podróży na terenie kraju czy też poza jego granicami musi zostać spełniony podstawowy warunek, a mianowicie przedsiębiorca musi odbyć podróż służbową.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą podróżą służbową jest ich wyjazd związany z tą działalnością poza stałe miejsce jej prowadzenia

Jeżeli natomiast przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej jest świadczenie usług kierowania pojazdami, odbywane w tym celu podróże stanowią istotę prowadzonej działalności, dlatego też brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, iż przedsiębiorca świadczący w/w usługi odbywa podróż służbową.

W związku z powyższym wydatki na wyżywienie podczas podróży związanej ze świadczeniem usług kierowania pojazdami, które miałaby rekompensować dieta są wydatkami o charakterze osobistym. Pozostałe wydatki związane ze świadczeniem usług - pod warunkiem prawidłowego udokumentowania - można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu np. noclegi, itd., jeżeli poniesione wydatki były niezbędne dla osiągnięcia przychodu.

Powyższe potwierdza pismo Departamentu Podatków Bezpośrednich Ministerstwa Finansów z dnia 5 grudnia 2003r. znak PB2/AS-033-0600-2495/03.

Odnosząc się do powołanego przez Pana wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.09.2005r. sygn. akt FSK 2175/2004 wskazać należy, iż zgodnie z art.153 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego podstępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Reasumując powyższe, nie przysługuje Panu prawo zaliczenia w koszty uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych związanych ze świadczeniem usług kierowania.