Teza:

W skardze kasacyjnej strona winna powołać przepisy naruszonego prawa procesowego, natomiast w żadnym przypadku inna ocena (odmienna od oceny strony) stanu faktycznego, dokonana przez Sąd nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 marca 2004r. Wojewódzki SądAdministracyjny w Opolu oddalił skargę M. na decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia 18 października 2001r. w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, iż istota zarzutusprowadza się do kwestii nieuznania przez organy podatkowe za koszty uzyskaniaprzychodów w Zakładzie we W. wydatków dotyczących nieruchomości w T., tj. odpisu amortyzacyjnego, jak i kosztów dotyczących zakupionego obiektu oraz zakupu 400 szt. plastikowych beczek.

Sąd stwierdził, powołując się na art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.), iż organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń, iż przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła jeszcze środka trwałego, gdyż nie tylko nie była kompletna i zdatna do użytku w dniu wprowadzenia do ewidencji, ale także w świetle poczynionych ustaleń przedmiotowa nieruchomość nie została nawet przyjęta do używania.

Organy podatkowe obu instancji dokonały w tej mierze wszechstronnej ocenyzebranego materiału dowodowego, m.in. w swoich ustaleniach organy oparły się nazapisach aktu notarialnego umowy kupna-sprzedaży nieruchomości, z któregobezspornie wynikało, iż obiekt nie był używany od 1996r. i wymaga remontukapitalnego. Fakt ten został potwierdzony również innymi dowodami, mianowiciezakresem prac wykonanych w 1998r. w obiekcie, wynikających z opinii biegłegopana B. (np. wymiana tynków, zasypywanie kanałów betonowych, wymiana instalacji sanitarnej), jak też protokołem oględzin dokonanych przezInspektora Kontroli Skarbowej z dnia 15 czerwca 2000r., z którego bezspornie wynikało, iż nawet w roku 2000 nie były ukończone wszystkie roboty budowlane w obiekcie w T.

Organy podatkowe zbadały, wbrew twierdzeniom skarżącej, kwestięzwiązaną z wykorzystywaniem przez podatnika budynków na potrzeby działalnościprowadzonej w Zakładzie, a więc do przechowywania warzyw, opakowań, prowadzenia przetwórstwa kapusty i ogórków dla działalności własnej. W tym zakresie również dokonano wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego.

Zakres przeprowadzanych w 1998r. prac budowlanych, fakt, iż przedmiotemmagazynowania miała być żywność, dokładna analiza zakresu działalnościprowadzonej w ramach Zakładu wskazywała, iż działalność podnoszona przez skarżącą w budynkach w T. - nie miała miejsca.

W ocenie Sądu zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji słusznie uznały, w oparciu o całokształt zebranych dowodów w sprawie, iż nieruchomość nie była w 1998r. w jakiejkolwiek części wykorzystywana na potrzeby działalności skarżącej, a skoro tak, to oczywiście bezzasadny jest zarzut, iż organy mogły co najwyżej dokonać korekty odpisów amortyzacyjnych, a nie w całości wyłączyć je z kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Sądu, za nietrafny należało uznać zarzut skarżącej, iż organy podatkowe pominęły dowód z opinii biegłego pana R. oraz z oświadczeń zatrudnionych pracowników.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji bezspornie wynika, iż dowód z opinii powyższego biegłego powołanego przez stronę skarżącą był przedmiotem oceny. Podobnie jak oświadczenia pracowników, aczkolwiek odmówiono im wiarygodności z przyczyn wskazanych w decyzji Inspektora, jak też w decyzji Izby Skarbowej.
Zaznaczyć należy, iż organy działały w ramach swobodnej oceny dowodów i nie można przypisać im dowolności.
Skoro organy podatkowe uznały, iż obiekt w T. nie mógł być zaliczony do środków trwałych, gdyż nie nadawał się do użytku, wszelkie koszty związane z przystosowaniem środka trwałego do użytku, poniesione przed oddaniem do eksploatacji - zwiększają wartość środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne naliczane od wartości początkowej budynku.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa w z związku z uznaniem, iż wydatek dotyczący zakupu 400 sztuk beczek wynoszący łącznie z opłatą skarbową 40.804,60 zł nie podlegał - zgodnie z art. 22 ust. 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowaniu do kosztów uzyskania przychodów z chwilą jego poniesienia, gdyż nie stanowił kosztu uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy - z uwagi na brak związku z uzyskaniem przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, skarżąca w toku całego postępowania podatkowego nie wykazała istnienia związku pomiędzy wydatkami poniesionymi na zakup wymienionych beczek, a przychodem. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy podatkowe zdecydowanie przemawiają natomiast na rzecz poglądu przeciwnego i uznania, że zamiarem skarżącej było obciążenie kosztów prowadzonej działalności we W. kosztami uruchomienia przyszłej działalności w obiekcie w T. Pogląd ten został, zadaniem Sądu, poparty nader przekonywającą argumentacją. Ustalono w sprawie, iż skarżąca w badanym roku 1998, jak też do dnia kontroli w 2000r. nie podjęła działalności w zakresie przetwórstwa warzywno - owocowego.

W skardze kasacyjnej M. zarzuciła wyrokowi:

• naruszenie - poprzez błędną wykładnię - art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90 poz. 416 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 1 w związku z § 5 ust 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych (Dz. U. Nr 6 poz. 35 ze zm.),
• art. 122, 180, 187, 191 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
• art. 141 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270)

i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor polemizuje z ustaleniami organówpodatkowych przyjętymi przez Sąd jako prawidłowe. Twierdzi, że nieruchomość wT. służyła jako magazyn, a po remoncie do produkcji i przetwórstwa. Wobec tego wywiedzione przez Sąd wnioski, że nieruchomość była niezdatna do używania w dacie zakupu, w ocenie autora skargi - są bezzasadne. Wywodzi nadto, że ustawodawca dopuszcza amortyzowanie części budynku, czego nie dostrzegł Sąd w rozpoznawanej sprawie.
Podobnie wywodzi, że zakupione beczki służyły również do składowania i wywozu odpadów i zlewek przy działalności Zakładu.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Autorka skargi kasacyjnej zarzucając wyrokowi naruszenie prawa, materialnego przez błędną jego wykładnię, a więc niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu, winna wskazać jak zastosowany przepis winien być rozumiany. Natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej dotyczącego tej podstawy wynika wprost, iż kwestionowany jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia.
Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w Opolu z dnia 18 października 2001r., zaakceptował stanowisko organów podatkowych sprowadzające się do stwierdzenia, że zakupiona nieruchomość w T. nie stanowiła środka trwałego, gdyż nie była kompletna, wymagała remontu ? co wynika z treści aktu notarialnego dotyczącego zakupu nieruchomości. Kwestionując powyższą ocenę, strona winna powołać przepisy naruszonego prawa procesowego, natomiast w żadnym przypadku inna ocena (odmienna od oceny strony) stanu faktycznego, dokonana przez Sąd nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 2 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych). Podobnie kwestia wykorzystania części nieruchomości do działalności gospodarczej (magazyn) odnosi się do przepisów procesowych, a nie materialnych, czego autorska skargi nie dostrzega.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego. Autorka skargi kasacyjnej w zarzucie dotyczącym przepisów postępowania wskazała przepisy Ordynacji podatkowej, które nie były i nie mogły być przez Sąd stosowane. Od dnia 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne orzekają na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, - Prawo o postępowaniu przed sądami adrninistracyjnyrni. Wobec tego należy jednoznacznie stwierdzić, iż zarzut ten jest oczywiście chybiony.

Również zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. należy uznać za bezzasadny. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zostały w zaskarżonym wyroku zawarte.

Skoro Sąd uznał, że zakupiona nieruchomość nie stanowiła środka trwałego, to tym samym bezzasadne byłyby wywody dotyczące częściowego wykorzystania tej nieruchomości.

Odnośnie zakupionych beczek, na stronie 7 i 7 odwrót uzasadnienia zaskarżonego wyroku znajdują się obszerne, szczegółowe wywody dotyczące tej kwestii.

W tej sytuacji skarga kasacyjna na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. podlegała oddaleniu.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt l cyt. ustawy.