Pytanie:

Czy podatnik jako prowadzący działalność gospodarczą ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z wyjazdami służbowymi poza granice kraju?

Z opisu stanu faktycznego wynika, że prowadząc działalność gospodarczą niejednokrotnie wyjeżdża Pan za granicę w celu np. zakupu materiałów, zapoznania się z technologiami itp.

W związku z zaistniałą sytuacją pyta Pan, czy ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z w/w wyjazdami służbowymi poza granice kraju.Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazał Pan, że ponieważ wyjazdy służbowe poza granice kraju są związane z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej, a wysokość diet nie przekracza kwot określonych w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma Pan prawo zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów.

Analizując powyższe oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grajewie stwierdził, iż:W przedmiotowej sprawie możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z odbytą przez właściciela firmy podróżą służbową wynika z zasad określonych w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / tj. Dz.U.z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. / - tj. pod warunkiem, że wydatek został poniesiony w celu uzyska-nia przychodu , a więc istnieje związek przyczynowo-skutkowy i celowościowy pomiędzy wydatkiem, a osiągnięciem, bądź możliwością osiągnięcia przychodu oraz nie został objęty katalogiem wyłączeń zawartym w art. 23 ust. 1 w/w ustawy. Powołany przez Pana we wniosku przepis art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Powołane w tym przepisie odrębne regulacje prawne określające limity wydatków związanych z wysokością diet przysługujących w podróży krajowej i zagranicznej stanowią : rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju / Dz.U.Nr 236, poz. 1990 ze zm./ i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju / Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm./.W powyższej sprawie istotą zagadnienia są przesłanki uzasadniające uznanie odbytej podróży za podróż służbową uprawniającą do zaliczenia w ciężar kosztów diet, o których mowa w w/w przepisach. Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia "podróży służbowej", w związu z czym należy przyjąć znaczenie tego pojęcia z treści art. 77 5 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy /t.j.Dz.U.z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm./ mówiącego, iż z podróżą służbową mamy do czynieniaw sytuacji delegowania pracownika poza stałe miejsce pracy lub poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy celem wykonania zleconego zadania służbowego.Odnosząc powyższą zasadę do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy przyjąć, iż cechą podróży służbowej jest wykonywanie pojedynczego zadania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba podatnika lub jego stałe miejsce pracy. A zatem wykonywanie czynności stanowiących istotę świadczonych, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, usług nie wiąże się z odbywaniem podróży służbowej. Tym samym w przypadku podróży przedsiębiorcy istotny jest cel wyjazdu i cel pobytu.Należy uznać, że przedstawione we wniosku przykładowe podróże są podejmowane w celu wykonania konkretnego zadania pozostającego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie wyjazdem i przebywaniem poza miejscem wskazanym jako siedziba w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej.

Mając powyższe na względzie tut. organ podatkowy podziela Pana stanowisko przedstawione we wniosku.