Pytanie:

Pytanie dotyczy kosztów uzyskania przychodów od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom pracującym w miejscu zamieszaknia i poza tym miejscem.

Stosownie do przepisu art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Podatnik, płatnik lub inkasent składając zapytanie do właściwego urzędu zgodnie z art. 14a § 2 w/w ustawy, jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.

We wniosku zajęto stanowisko, że koszty uzyskania przychodu powinny być ustalane proporcjonalnie w zależności jaki okres pracownik faktycznie przepracował w miejscowości będącej jego stałym miejscem zamieszkania a jaki poza stałym miejscem zamieszkania. Jako proporcję wskazano poszczególne miesiące kalendarzowe. W piśmie wyrażono pogląd, że kilkudniowe, a nawet jednodniowe świadczenie pracy poza miejscem stałego zamieszkania, uprawnia do zwiększonych kosztów uzyskania przychodu.

Stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy (...) w przypadku gdy :

1/ podatnik uzyskuje przychody od jednego zakładu pracy - wynoszą 102,25zł. miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1.227 zł.

3/ miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę - wynoszą 127,82zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1.533,84zł.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż ustawodawca przyjął miesiąc jako podstawowy okres służący ustalaniu wysokości należnych pracownikowi kosztów.

W ramach miesięcznych kosztów uzyskania wyróżniono koszty :

- podstawowe - w wysokości 102,25 zł.

- podwyższone - w wysokości 127,82zł.

W związku z powyższym pracownikowi, za miesiące w których świadczy pracę w oddziale przedsiębiorstwa znajdującym się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania - bez względu na ilość dni - przysługują koszty podwyższone w wysokości 127,82zł., a za miesiące, w których świadczy pracę w miejscu zamieszkania i równocześnie siedziby Spółki przysługują koszty uzyskania w wys. 102,75zł .

Przedstawione w piśmie stanowisko strony jest prawidłowe.

Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu informuje, że niniejsza interpretacja o zakresie zastosowania prawa podatkowego, dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b §1 ustawy Ordynacja podatkowa udzielona interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta.

Jeżeli płatnik, podatnik lub inkasent zastosowali się do tej interpretacji , organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia postanowienia, o którym mowa a art. 14a § 4, jeżeli taka decyzja byłaby niezgodna z interpretacją zawartą w tym postanowieniu.

Na niniejsze postanowienie, zgodnie z art. 14a § 4 ustawy Ordynacja podatkowa przysługuje zażalenie.

Zażalenie zgodnie z przepisami art. 236 § 2, art. 220 i 223 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu.

Zażalenie zgodnie z przepisem art. 222 Ordynacji podatkowej, powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określić istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie.