Pytanie:

Jak należy dokonywać odpisów amortyzacyjnych w sytuacji, gdy środki trwałe będące własnością małżonków i wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej na imię obojga małżonków, po likwidacji tej działalności są nadal wykorzystywane przez dwie nowe firmy utworzone przez tych małżonków?

Zgodnie zart. 22a ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Nr. 14, poz. 176 ze zm.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt. 1, zwane środkami trwałymi.
Stosownie do postanowienia art. 22g ust. 11 ustawy, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie zna zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Z niniejszego przepisu wynika, że wykorzystując te same środki trwałe w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie małżonkowie winni byli ustalić wartość początkową tego składnika majątku w takiej proporcji, w jakiej pozostaje udział każdego z małżonków we własności tego składnika.
Tak przyjęte rozwiązanie znajduje swoje uzasadnienie w przepisach prawa cywilnego. Zgodnie z art. 43 § 1 ustawy z dnia 25.02.1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr. 9, poz. 59 ze zm.) oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Należy zatem stwierdzić, że wartość początkowa środka trwałego wykorzystywanego jednocześnie w obu firmach powinna być przyjęta po 50% wartości tego środka trwałego.
Od tak ustalonej wartości początkowej każdy z małżonków winien dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Oczywiście nie dotyczy to sytuacji, gdy dany środek trwały wykorzystuje tylko jeden z małżonków. W tym przypadku korzystający małżonek przyjmuje wartość początkową środka trwałego w pełnej jego wartości.
Dokonując odpisów amortyzacyjnych należy również uwzględnić dokonane odpisy amortyzacyjne, gdy środek trwały był wykorzystywany w firmie prowadzonej na obojga małżonków.

Wobec powyższego twierdzenie podatnika, że wartość początkową wszystkich wykorzystywanych środków trwałych należy ustalać po 50% wartości, nie jest prawidłowe.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji.

Powyższa informacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania interpretacji, a traci swoją ważność z dniem zmiany przepisów prawa, które były jej przedmiotem.
Interpretacja powyższa nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla niego organy podatkowe i organy kontroli skarbowej, do czasu jej zmiany lub uchylenia. Organ podatkowy udzielając interpretacji oparł się na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i nie oceniał treści załączonych do wniosku dokumentów.

Na postanowienie niniejsze służy podatnikowi prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gorlicach, w termininie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia (art. 236 § 2 Ordynacji podatkowej).