Pytanie:

Czy wydatek poniesiony na zakup roweru, którym podatnik będzie dojeżdżał na szkolenia doskonalenia zawodowego (w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą) można zaliczyć bezpośrednio (jednorazowo) do kosztów uzyskania przychodów?

Zdaniem podatnika, dla wyżej przedstawionej sytuacji można dokonać tzw. jednorazowego umorzenia zakupionego roweru w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23, przy czym - jak stanowi - art. 22 ust. 8 tej ustawy - kosztem uzyskania przychodów są również odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Jak wynika z powyższego, decydującym dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: aby uznać dany wydatek za koszt podatkowy musi on być poniesiony w celu uzyskania przychodu podatkowego, oraz nie może to być koszt wymieniony w zamkniętym katalogu negatywnym, nie uznawanym ustawowo za koszt podatkowy. Sformułowana w tym przepisie definicja oznacza w praktyce, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego bezpośredni związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Wydatek ten powinien być racjonalny i gospodarczo uzasadniony. Ustawodawca wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów. Cel ten musi być widoczny, a poniesione wydatki powinny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać go jako realny.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN Warszawa 1995r. wydanie I - "celowość" to odpowiedniość środków do celów; przydatność do złożonego celu, jakiś potrzeb; świadome zmierzanie do celu".

Zatem warunkiem zaliczenia wydatku w poczet kosztów uzyskania przychodu jest istnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a uzyskanym przychodem.

Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, a w tym przykładowo z wyroku z dnia 18 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 1241/96 wynika, że " ...Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku na wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu...".

Podobnie w wyroku z dnia 9 marca 2001 r. sygn. akt I SA/Gd 1960/98 NSA stwierdził "Powszechnie w orzecznictwie (por. wyroki z dnia 24 kwietnia 1996 r. SA/Gd 2959/94, z dnia 29 listopada 1994 r. Sa/Wr 1242/94, z dnia 12 maja 2000 r. I Sa/Lu 209/99, z dnia 22 marca 2001 r. Sa/Sz 43/00) jak i w doktrynie (np. J. Gach, A. Gomułowicz 1998, Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz, C. H. Beck, W-wa 1998, str. 276-280) przyjmuje się, że wydatek zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli podatnik udowodni fakt poniesienia wydatku i wykaże celowość, racjonalność poniesionych kosztów z punktu widzenia związku przyczynowego pomiędzy poniesionym kosztem a zasadnie oczekiwanym skutkiem w postaci przychodu".

Wprawdzie kwalifikacja danych wydatków do kosztów uzyskania przychodu należy do podatnika "jednakże organy podatkowe w ramach posianych uprawnień mogą oceniać, czy czynności podatnika w tym zakresie nie naruszają prawa. Wynika z tego, że organy podatkowe są uprawnione do przeprowadzenia postępowania, którego celem jest weryfikacja działań podatnika kwalifikujących koszty uzyskania przychodu(...)" - takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 23 września 1998 r. Sygn. Akt SA/Gd 1991/96.

W myśl postanowień art. 22a cyt. wyżej ustawy amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu, zwane środkami trwałymi.

Stosownie natomiast do treści art. 22d ustawy o podatku dochodowym podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Biorąc pod uwagę powyższe uznano stanowisko przedstawione przez stronę za prawidłowe.