Istota interpretacji:

Jak należałoby ustalić w odniesieniu do Wnioskodawcy, jako wspólnika Spółki, koszt uzyskania przychodów ze zbycia przez Spółkę Nieruchomości wniesionej do niej aportem przez spółkę z o.o.?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Do spółki komandytowej (dalej zwanej Spółka), której Wnioskodawca jest wspólnikiem, w najbliższym czasie zamierza przystąpić nowy wspólnik - spółka z o.o. Przystępując do Spółki, spółka z o.o. zamierza wnieść tytułem aportu na pokrycie wkładu niezabudowaną nieruchomość (dalej zwaną w skrócie Nieruchomością), której spółka z o.o. jest właścicielem.

Po aporcie do Spółki, Nieruchomość będzie wykorzystywana przez Spółkę w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Nie można przy tym wykluczyć, że Spółka w przyszłości dokona zbycia Nieruchomości wniesionej przez spółkę z o.o.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Jak należałoby ustalić w odniesieniu do Wnioskodawcy, jako wspólnika Spółki, koszt uzyskania przychodów ze zbycia przez Spółkę Nieruchomości wniesionej do niej aportem przez spółkę z o.o....

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do Wnioskodawcy, jako wspólnika Spółki, kosztem uzyskania przychodów ze zbycia przez Spółkę Nieruchomości wniesionej do niej przez spółkę z o.o., będzie ustalona w odpowiedniej proporcji do posiadanego przez Wnioskodawcę udziału w zyskach Spółki wartość początkowa Nieruchomości (ustalona przez wspólników Spółki na dzień wniesienia aportu, w wartości nie wyższej niż w wysokości wartości rynkowej z dnia wniesienia aportu).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku, przy czym w przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Stosownie zaś do art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. wydatki na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych innych niż grunty lub prawo wieczystego użytkowania oraz wydatki na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. są kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f., oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., bez względu na czas ich poniesienia.

Odniesienie się w art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. do odpisów amortyzacyjnych (dla których podstawą dokonywania jest wartość początkowa) oraz do aktualizacji (która to aktualizacja dotyczy wyłącznie wartości początkowej) wskazuje jasno, że za koszt, o którym mowa powyżej, ustawodawca uważa wartość początkową nieruchomości ujawnioną w ewidencji środków trwałych. Koresponduje to z tym, że kosztem, za który spółka komandytowa nabędzie Udział w Nieruchomości, będzie wartość udziału kapitałowego otrzymanego przez Wnioskodawcę w zamian za aport, tzn. wartość ujęta w umowie spółki osobowej oraz równocześnie w ewidencji środków trwałych spółki osobowej jako wartość początkowa danej nieruchomości.

Co istotne, prawidłowość stanowiska Spółki potwierdzają liczne interpretacje przepisów prawa podatkowego:

• interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. (sygn. IPPB3/423-672/09-4/MS),
• interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 września 2009 r. (sygn. ILPB1/415-676/09-3/lM),
• interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 marca 2009 r. (sygn. IPPB1/415-1375/08-5/EC),
• interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10 marca 2009 r. (sygn. IBPBI/1/415-192/09/ZK),
• interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 26 lutego 2010 r. (sygn. ILPB1/415-1324/09-6/IM),
• interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 26 lutego 2010 r. (sygn. ILPB1/415-1325/09-6/IM).
  
  

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Tutejszy Organ informuje, że wniosek w zakresie ustalenia wartości początkowej nieruchomości, został rozstrzygnięty w dniu 15 października 2010 r. odrębną interpretacją nr ILPB1/415-894/10-2/IM.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje