Istota interpretacji:

Czy zakup środka trwałego i licencji pilota stanowi koszt w prowadzonej działalności gospodarczej?

• prawidłowew części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na sfinansowanie licencji pilota (kursu pilotażu),
• nieprawidłowew części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie środka trwałego (awionetki).
  
  

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie dostarczania usług informatycznych, w większości klientom krajów Unii Europejskiej oraz USA. w związku z geograficznymi lokacjami kontrahentów zmuszony jest do częstego podróżowania. Zainteresowany korzysta z linii lotniczych. Jednak pomimo, iż jest to jeden z najszybszych środków lokomocji, problemy z dopasowaniem połączeń lotniczych powodują utratę niektórych kontraktów w związku z niestawieniem się na miejsce spotkania w wyznaczonym czasie. w celu zmniejszenia kosztów podróży służbowych oraz niedopuszczeniem do ww. sytuacji Zainteresowany zamierza kupić awionetkę i przejść kurs pilotażu. Jednorazowy wydatek na zakup awionetki, która stanowić będzie środek trwały oraz kurs na licencję pilota zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zakup środka trwałego i licencji pilota stanowi koszt w prowadzonej działalności gospodarczej...

Zdaniem Wnioskodawcy, zakup awionetki oraz kurs na licencję pilota stanowi koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 poz. 47.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

• prawidłowe wczęści dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na sfinansowanie licencji pilota (kursu pilotażu),
• nieprawidłowew części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie środka trwałego (awionetki).
  
  

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W świetle powołanego uregulowania, aby dany wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu zaistnieć muszą łącznie trzy warunki:

• celem poniesienia wydatku (bezpośrednim lub pośrednim) powinno być osiągnięcie przychodu, lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
• wydatek ten nie może być wymieniony w zawartym w art. 23 ust. 1 ww. ustawy katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
• musi być prawidłowo udokumentowany.
  
  

Zwrot "w celu" użyty w ww. przepisie oznacza, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągniętym przychodem musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie tego przychodu, a także na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu każdy przypadek poza wyraźnie wskazanym w ustawie wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalnością działania dla osiągnięcia przychodu. Wydatki związane ze zdobyciem licencji pilota nie zostały ujęte w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Dla uzyskania takiego statusu konieczne jest zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a celem jakim jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Opisany we wniosku zakres usług świadczonych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wskazuje, iż związek ten zachodzi.

Z informacji podanych we wniosku wynika bowiem, że Wnioskodawca dostarczając usługi informatyczne do krajów Unii Europejskiej i USA w wyniku niedogodnych połączeń lotniczych traci część swoich kontrahentów. Zatem niewątpliwie podróż awionetką wpłynie na stawianie się Zainteresowanego w umówionym miejscu o umówionej porze, tym samym nie powodując utraty kontrahentów. w przedmiotowej sprawie zachodzi zatem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi wydatkami na uzyskanie licencji pilota, a świadczeniem przedmiotowych usług.

Zatem wydatki związane z licencją pilota (kursem pilotażu) mają bezpośredni związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą i są wydatkami ponoszonymi w celu powstania lub zwiększenia przychodu oraz zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodu. Wobec tego wydatki poniesione na sfinansowanie licencji pilota (kursu pilotażu) stanowią koszt uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z kolei odnosząc się do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie środka trwałego (awionetki) stwierdzić należy co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do postanowień art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Treść art. 22f ust. 3 ww. ustawy stanowi, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3.500 zł. w przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3.500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że awionetka będzie stanowić środek trwały prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, Jednakże wartość środka trwałego z pewnością przewyższy kwotę 3.500 zł.

Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na nabycie środka trwałego (awionetki) nie może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Kosztem uzyskania przychodów będą jedynie – w myśl ww. art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – odpisy z tytułu zużycia środka trwałego, dokonywane zgodnie z zasadami wynikającymi z tej ustawy.

Podkreślić jednak należy, że wydatki poniesione na przedmiotowe cele stanowią koszt podatkowy prowadzonej działalności jeżeli są poniesione wyłącznie w związku z tą działalnością.

Końcowo Tut. Organ wskazuje również, że ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) nie zawiera – jak podaje Wnioskodawca w części G. poz. 56 przedmiotowego wniosku ORD-IN – art. 22 ust. 1 poz. 47.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.