Istota interpretacji:

Czy w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. kierowcy, którego praca polega na wyjazdach poza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy, w celu dostarczenia lub przywiezienia konkretnego towaru, przysługują diety i inne należności otrzymane za czas podróży służbowej, które dla pracodawcy będą stanowić koszty uzyskania przychodów?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu używanymi domkami i przyczepami kempingowymi, które kupuje w większości przypadków w Holandii i Wielkiej Brytanii. Zainteresowana zatrudnia na umowę o pracę kierowców, których zadaniem jest m.in. przywiezienie ww. towaru handlowego z miejsca zakupu do siedziby firmy i dostarczenie sprzedanego towaru do miejsca wskazanego przez nabywcę, co się wiąże z częstymi wyjazdami poza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy.

Wykonywanie przez kierowców, zadań związanych z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą, poza miejscowością, w której znajduje się siedziba firmy Zainteresowana uznawała dotychczas za podróż służbową.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni wypłacała im diety i inne należności za czas podróży służbowej w granicach określonych przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej poza granicami kraju.

Diety te stanowiły koszty uzyskania przychodów ze względu na fakt, że podróż służbowa pozostawała w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskiwanymi przez Wnioskodawczynię przychodami a więc spełniały kryterium określone w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 z późn. zm.).

Zainteresowana dodała, iż firma nie wykonuje usług transportowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. kierowcy, którego praca polega na wyjazdach poza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy, w celu dostarczenia lub przywiezienia konkretnego towaru, przysługują diety i inne należności otrzymane za czas podróży służbowej, które dla pracodawcy będą stanowić koszty uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawczyni, jeżeli kierowca wykonuje pracę poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, to ma prawo do należności z tytułu podróży służbowej. Zauważyć należy, że udając się w podróż służbową, pracownik wykonuje zadania określone przez pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika lub siedziba pracodawcy. Podróż służbowa jest wynikiem polecenia pracodawcy, który określa miejsce i termin wykonywania zadań służbowych. Decyzja pracodawcy przybiera formę polecenia wyjazdu służbowego. W tak rozumianej podróży służbowej mieści się zarówno czas pracy (wykonywania zadań określonych przez pracodawcę), jak i czas dojazdu do miejsca wykonywania pracy i czas powrotu do stałego miejsca zatrudnienia lub miejsca zamieszkania. Pracownik pozostający w podróży służbowej ma prawo do dodatkowych poza wynagrodzeniem za pracę, świadczeń, których wysokość i zasady przyznawania określa każdy pracodawca w przepisach wewnątrzzakładowych lub w umowie o pracę. Istotne jest, by diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju lub poza jego granicami, nie były niższe niż dieta z tytułu podróży służbowej określona dla pracownika zatrudnionego w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej.

Rozstrzygnięcie czy kierowca ma prawo do świadczeń z tytułu podróży służbowej, zależy m.in. od miejsca wykonywania pracy określonego w umowie o pracę, postanowień przepisów wewnątrzzakładowych pracodawcy. Do tej pory dominował pogląd, że strony stosunku pracy powinny w umowie o pracę określić miejsce wykonywania pracy. Przy czym określenie to nie może być ogólnikowe (niewyraźne) jako teren całego kraju czy teren UE. Miejsce pracy powinno być skonkretyzowane. W przypadku braku takiego określenia uznaje się, że miejscem pracy jest siedziba pracodawcy. Stanowisko takie prezentowała Państwowa Inspekcja Pracy w piśmie Departamentu Prawnego GIF z 29 maja 2007 r. nr G(...). Również doktryna prawa pracy i orzecznictwo sądowe skłaniało się ku poglądowi, że miejsce wykonywania pracy powinno być skonkretyzowane w umowie o pracę, a co za tym idzie, wykonywanie pracy poza tak określonym miejscem pracy rodzi po stronie pracownika uprawnienie do należności z tytułu podróży służbowej.

Zgodnie z uchwałą SN z 19 listopada 2008 r., kierowca transportu międzynarodowego odbywający podróże w ramach wykonywania umówionej pracy na określonym w umowie o pracę obszarze (jako miejsce wykonywania pracy) nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 77 § 1 Kodeksu pracy.

Z uwagi na fakt, że uchwała SN nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa, to zastosowanie się do niej narazi pracodawcę na roszczenia pracownicze w Sądzie Pracy lub interwencję Państwowej Inspekcji Pracy.

Mając na uwadze powyższe Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że kierowca wykonujący pracę poza granicami miejscowości, w której znajduje się siedziba pracodawcy, jest w podróży służbowej i ma prawo do wszystkich świadczeń z tego wynikających, które dla pracodawcy stanowią koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

W katalogu przepisu art. 23 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia, co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez pracodawcę na diety bądź z innego tytułu, w związku z odbywaniem podróży służbowych pracowników.

Zatem, przedsiębiorca w związku z wyjazdem służbowym pracowników może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszystkie faktycznie poniesione wydatki, jeżeli ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na osiągnięcie przychodu.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż przedmiotowe świadczenia wypłacane pracownikom-kierowcom z tytułu odbywanych podróży służbowych dla pracodawcy będą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Jednocześnie informuje się, że Zainteresowana we wniosku podała następujące pytanie:

"Czy w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. kierowcy, którego praca polega na wyjazdach poza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy, w celu dostarczenia lub przywiezienia konkretnego towaru, przysługują diety i inne należności otrzymane za czas podróży służbowej, które dla pracodawcy będą stanowić koszty uzyskania przychodów..."

W związku z powyższym tut. Organ informuje, że kwestie prawidłowego zdefiniowania pojęcia "podróż służbowa", regulują przepisy ustawy niepodatkowej – ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy, tj.:

• rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.),
  
• rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.).
  
  

Zgodnie z art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Treść art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Natomiast poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Zatem powyższa tematyka nie może stanowić przedmiotu interpretacji indywidualnej i w związku z powyższym nie podlega rozpatrzeniu przez tut. Organ.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.