Istota interpretacji:

Czy odpisy amortyzacyjne od nabytych przez Wnioskodawcę samochodów używanych wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej będą stanowiły koszt uzyskania przychodów zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca nabył używane samochody marki m. in. R. R. i C. wyprodukowane w latach 1935-1969. Obecnie Wnioskodawca zamierza wykorzystywać te samochody do działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu tych samochodów na specjalne okazje, takie jak śluby, chrzty i tym podobne uroczystości. Wnioskodawca zamierza prowadzić działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Posiadane samochody zamierza wnieść do spółki na pokrycie swojego udziału kapitałowego.

Związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy odpisy amortyzacyjne od nabytych przez Wnioskodawcę samochodów używanych wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej będą stanowiły koszt uzyskania przychodów zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychod6w lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

budowle i budynki, maszyny i urządzenia, środki transportu oraz inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane środkami trwałymi.

Ustawodawca w art. 22c ww. ustawy określił zamknięty katalog środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, które nie podlegają amortyzacji. Enumeratywnie wymienione w tym przepisie składniki majątkowe nie podlegają amortyzacji, nawet jeśli spełniają warunki niezbędne dla uznania ich za środek trwały lub wartość niematerialną i prawną.

Powyższe oznacza, że amortyzacji podlegają składniki majątkowe, które mogą być uznane za środek trwały i które jednocześnie nie zostały wymienione w katalogu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wyłączonych spod amortyzacji.

Zgodnie z art. 22c pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji nie podlegają dzieła sztuki i eksponaty muzealne. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji dzieła sztuki, jak również nie określa. co rozumieć należy przez eksponat muzealny. Odwołując się do definicji słownikowej, przez dzieło sztuki rozumieć należy wynik, rezultat działalności artystycznej wyróżniony ze względu na wartości estetyczne ("Słownik języka polskiego" PWN). Dziełem sztuki będzie zatem zindywidualizowane dzieło posiadające szczególne walory estetyczne, artystyczne, wyróżnione na skutek subiektywnych odczuć odbiorców.

Z uwagi na brak precyzyjnych zasad zaklasyfikowania danego produktu (rzeczy) jako dzieła sztuki, uznać należy, że jakkolwiek jest to pojęcie płynne i swoim zakresem może obejmować szereg najróżniejszych wytworów działalności ludzkiej, tak powinno ono jednak charakteryzować przedmioty posiadające pewne unikalne cechy, wyróżniające go spośród innych. Nie będą zatem - zdaniem Wnioskodawcy — dziełem sztuki przedmioty produkowane seryjnie, powtarzalne, występujące w dużej ilości egzemplarzy.

Eksponatem muzealnym w potocznym znaczeniu jest przedmiot znajdujący się w zasobach muzealnych i stanowiący element i ekspozycji muzeum, W polskim ustawodawstwie brak jest definicji tego pojęcia. Ustawa z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach posługuje się określeniem "muzealia", przez co rozumieć należy obiekty ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro narodowe. W obliczu braku prawnie wiążącej definicji pojęcia "eksponat muzealny" w ocenie Wnioskodawcy uznać należy, że jest to przedmiot wystawiony do oglądania przez muzeum, będący w zbiorach muzealnych i pozostający własnością muzeum. Zdaniem Wnioskodawcy za nieprawidłowy należy uznać pogląd, w myśl którego eksponatami muzealnymi są przedmioty (zbiory) z różnych dziedzin kultury, sztuki i nauki mające wartość zabytkową, artystyczną kwalifikujące się do umieszczenia ich w muzeum. Mając na uwadze duży subiektywizm w klasyfikowaniu przedmiotów jako dzieł sztuki, każdy niemal przedmiot mógłby zostać uznany za posiadający wartość artystyczną i kwalifikujący się do umieszczenia go w muzeum. W konsekwencji eksponatami muzealnymi mogłyby być wszystkie przedmioty, które subiektywnie zostałyby ocenione, jako noszące znamiona artyzmu.

W ocenie Wnioskodawcy samochody, które wykorzystywane będą przez niego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej mogą być amortyzowane. Są to środki transportu nabyte przez podatnika i stanowiące jego własność, kompletne i zdatne do używania. Przewidywany okres ich używania na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej przekracza okres jednego roku. Przedmiotowe samochody będą wykorzystywane do działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu samochodów na szczególne okazje, takie jak śluby, chrzty i inne. Będą one zatem pozostawały w ścisłym związku z uzyskiwanym przez Wnioskodawcę przychodem stanowiąc narzędzie pracy i podstawowy składnik majątkowy prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności.

Jak wspomniano, dziełem sztuki mogą być wyłącznie unikalne przedmioty posiadające walory artystyczne, produkowane w niewielkiej ilości egzemplarzy. Eksponaty muzealne to przedmioty znajdujące się w zbiorach muzeum, będące elementem muzealnej (wystawowej) ekspozycji.

Bezsprzecznie samochody nabyte przez Wnioskodawcę są samochodami starymi, wyprodukowanymi przed pięćdziesięcioma laty. Nie zmienia to jednak faktu, że są to przedmioty wyprodukowane seryjnie, występujące w dalszym ciągu w wielu egzemplarzach, a w konsekwencji nie mogą być uznane za dzieła sztuki, bowiem nie są produktami unikatowymi. Posiadane przez Wnioskodawcę egzemplarze nie znajdują się, ani nie znajdowały się w zbiorach żadnego muzeum, nie są eksponatami muzealnymi. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy nabyte przez niego samochody wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej nie mieszczą się w katalogu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wyłączonych spod amortyzacji, a co za tym idzie mogą być amortyzowane.

Powyższe stanowisko potwierdza również Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. IPPB3/423-1384/08-2IKB. Interpretacja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, jednak w związku z tym, że regulacje ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczące amortyzacji są analogiczne, jak w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, zdaniem Wnioskodawcy ma ona zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym.

Dyrektor Izby Skarbowej w przywołanej interpretacji stwierdza, że nawet samochód wpisany do rejestru zabytków, jeśli jest wykorzystywany na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, może być przez niego amortyzowany. Samochód, jako dzieło seryjne nie jest produktem unikatowym, a w konsekwencji nie spełnia przesłanej pozwalających na zakwalifikowanie go jako dzieła sztuki, czy też eksponatu muzealnego wpisanego do inwentarza muzealiów. Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy w przedmiotowym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania przepis art. 22c pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a samochody wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej mogą być amortyzowane. Odpisy amortyzacyjne od tych samochodów będą zaś stanowiły koszt uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynie i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.

Referencje