Istota interpretacji:

W jaki sposób powinna zostać ustalona wartość początkowa budynków, jako środków trwałych, po ich wniesieniu do spółki jawnej?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca - jako przedsiębiorca prowadzący indywidualnie działalność gospodarczą - jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkami o przeznaczeniu mieszkalnym oraz niemieszkalnym.

Nieruchomość została nabyta od syndyka w 1997 roku za cenę określoną całościowo (bez podziału na grunt i poszczególne obiekty). Budynki wykorzystywane są do celów związanych z działalnością gospodarczą. Po zakupie ujęto je w ewidencji środków trwałych i amortyzowano.

Wnioskodawca zamierza utworzyć wraz z drugą osobą fizyczną spółkę jawną lub spółkę komandytową, do której zostaną wniesione niektóre budynki, znajdujące się na nieruchomości wraz z przynależnymi działkami gruntu. Budynki te będą w tej spółce wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Do spółki nie zostaną wniesione inne składniki majątkowe należące do przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.

Po założeniu spółki osobowej Wnioskodawca zamierza kontynuować także działalność gospodarczą.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W jaki sposób powinna zostać ustalona wartość początkowa budynków, jako środków trwałych, po ich wniesieniu do spółki jawnej...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość początkową środków trwałych wniesionych w formie wkładu niepieniężnego do osobowej spółki handlowej jest wartość ustalona przez wspólników na dzień wniesienia wkładu, nie wyższa jednak od ich wartości rynkowej z dnia wniesienia wkładu.

Spółka jawna oraz komandytowa jest osobową spółką handlową. Dlatego wartość początkowa budynku stanowiącego środek trwały takiej spółki, wniesionego do niej aportem, powinna zostać ustalona na podstawie wartości określonej przez wspólników w akcie notarialnym, na podstawie którego wkład zostanie wniesiony. Nie może to być jednak wartość wyższa, aniżeli wartość rynkowa budynku na dzień wniesienia wkładu do spółki osobowej. Odpisy amortyzacyjne od tak ustalonej wartości początkowej stanowić będą koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca podał, że analogiczne stanowisko prezentowane jest w interpretacjach zamieszczonych na stronie internetowej Ministerstwa Finansów:

• Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 stycznia 2009 r. nr IPPB1/415-1193/08-3/ES,
• Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 stycznia nr IP-PB1-415-1177/08-4/IF,
• Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2008 r. nr ILPB1/415-745/08-5/IM,
• Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 grudnia 2008 r. nr IBPB1/415-708/08/ZK.

Ponadto Wnioskodawca podał, iż podobny pogląd prezentowany był również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 listopada 2002 r. (I SA/Łd 1269/02).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Ponadto, odnosząc się do powołanego przez Wnioskodawcę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi tut. Organ informuje, że w myśl zasady wyrażonej w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) został on wydany w indywidualnej sprawie i dotyczy wyłącznie tej sprawy, w której zapadł.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje