Istota interpretacji:

Czy w świetle powyższego stanu faktycznego, podatnik zobowiązany jest amortyzować zakupiony program komputerowy, czy też może jednorazowo wpisać koszt egzemplarza programu do kosztów uzyskania przychodu na zasadach ogólnych?

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 5 marca 2009r. wezwano do jego uzupełnienia.

W dniu 16 marca 2009r. do tut. Biura wpłynął uzupełniony wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, m.in. w zakresie projektowania i realizacji inwestycji przemysłowych. Z tytułu uzyskiwania dochodu w ww. spółce cywilnej, jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Rozlicza ten podatek na zasadach ogólnych. Wspólnicy wspólnie prowadzą podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W dniu 28 października 2008r. wnioskodawca, w ramach ww. spółki cywilnej i wraz z innymi wspólnikami nabył dwa egzemplarze programu komputerowego AutoCad Mechanical Cadsoft. Łączny koszt zakupu wynosił 20.639,42 zł, w tym podatek VAT 3.721,86 zł.

Stosownie do załączonej do nośnika programu "Umowy licencyjnej na oprogramowanie PL", żadne prawa autorskie nie zostały przelane na wnioskodawcę. W dokumencie tym zastrzeżono m.in., że wnioskodawca nie ma możliwości kopiowania z wyjątkiem jednej kopii zapasowej), modyfikacji, dystrybucji, wypożyczania, dzierżawienia, wynajmowania, sprzedawania, oraz jakiegokolwiek innego przekazywania innym osobom tego oprogramowania, jak również jakichkolwiek praw przyznanych w myśl tej umowy.

Wyłącznym uprawnieniem przyznanym wnioskodawcy, wg ww. umowy jest możliwość korzystania z programu (po jego zainstalowaniu) i to wyłącznie na jednym komputerze i wyłącznie na potrzeby swojej działalności (dla jednego programu).

Zakupione oprogramowanie nie jest środkiem trwałym wg art. 22a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast zgodnie z art. 22b ust. 1 pkt 4,5 ww. ustawy amortyzacji podlegają przyjęte do używania autorskie lub pokrewne prawa majątkowe oraz licencje.

Wg art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, licencja to umowa o korzystanie z utworu, obejmującego pole eksploatacji wyraźnie w niej wymienione. Pola eksploatacji programu komputerowego szczegółowo wylicza art. 74 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z nim autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują szeroko prawo do:

1. kopiowania,
2. modyfikacji,
3. dystrybucji programów.
   
   

Elementy te mogą występować łącznie wszystkie, tylko dwa lub pojedynczo. W przeciwnym razie nie wystąpi nabycie praw licencyjnych, lecz jedynie nabycie praw własności do egzemplarza utworu (programu komputerowego0, o którym mowa w art. 52 ustawy o prawie autorskim.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż:

• przedmiotowa umowa jest faktycznie umową o korzystanie z programów komputerowych. Wraz z egzemplarzem programu została dołączona (wydruk z nośnika komputerowego) umowa zatytułowana "Autodesk UMOWA LICENCYJNA NA OPROGRAMOWANIE POLSKA", jednak z całą pewnością nie dotyczy ona licencji oprogramowania w rozumieniu zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – wg powodów przedstawionych we wniosku o interpretację.rzeczywistym reżimie prawnym umowy decyduje bowiem jej treść i okoliczności faktyczne nie zaś tytuł tej umowy.
• umowa została zawarta na czas nieograniczony.
  
  

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w świetle powyższego stanu faktycznego, podatnik zobowiązany jest amortyzować zakupiony program komputerowy, czy też może jednorazowo wpisać koszt egzemplarza programu do kosztów uzyskania przychodu na zasadach ogólnych...

Zdaniem wnioskodawcy, w ww. okolicznościach nie doszło do przeniesienia autorskich lub pokrewnych praw majątkowych, a także do zawarcia umowy licencyjnej, co powoduje, iż brak jest możliwości zaliczenia zakupionego programu komputerowego (dwa egzemplarze) do katalogów ujętych w art. 22a czy też 22b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie należy amortyzować tego programu (tych programów), a koszt nabycia stanowi jednorazowy koszt uzyskania przychodu wg zasad ogólnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodu, są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie natomiast z treścią art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do treści art. 22b ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają,z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2. spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3. prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5. licencje,
6. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r. nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7. wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 90 poz. 631 ze zm.) umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej "licencją", obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

W myśl art. 52 ust. 1 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

Natomiast w świetle art. 74 ust. 4 tej ustawy autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:

1. trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;
2. tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
3. rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.
   
   

Mając powyższe na względzie, jeżeli w istocie jak wskazano to w złożonym wniosku, w związku z dokonanym nabyciem dwóch egzemplarzy programu komputerowego nie doszło do przekazania na ich nabywcę żadnych praw autorskich, a ich wyłącznym związanym z dokonaniem tej czynności prawnej uprawnieniem jest jedynie możliwość korzystania z tych programów (w zakresie nie objętym prawami autorskimi), to nabyte prawa nie są licencją, a tym samym podlegająca amortyzacji wartością niematerialną i prawną, o której mowa w art. 22b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji wydatki poniesione przez wspólników Spółki cywilnej na nabycie dwóch egzemplarzy programu komputerowego mogą w części obliczonej proporcjonalnie do prawa udziału wnioskodawcy w zysku Spółki cywilnej bezpośrednio stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej w formie tej Spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej, o ile spełnią podstawową przesłankę wynikającą z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pamiętać bowiem należy, iż w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

Przy czym, stosownie do treści art. 8 ust. 2 tej ustawy zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:

1. rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat,
2. ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki nie będącej osobą prawną.
   
   

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono fakturę VAT. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do jej oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.