Istota interpretacji:

Czy zakupioną przyczepę Wnioskodawca może zaksięgować bezpośrednio 100% w koszty firmy i czy ten stanowi ten zakup uzasadniony niezbędny cel wykonywania działalności?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w październiku 2008 roku zakupił przyczepę kempingową jednoosiową z osią środkową, rok produkcji 1986 za kwotę 8.700,26 zł. Wnioskodawca prowadzi działalność handlowo usługową - prowadzi targowisko miejskie. Do obowiązków Zainteresowanego należy: inkaso dziennej opłaty targowej, nadzór nad przestrzeganiem regulaminu targowiska przez osoby prowadzące handel, bieżąca konserwacja, naprawa oraz malowanie stoisk i innych urządzeń oraz ogrodzenia, bieżące utrzymanie czystości na targowisku i terenie przyległym (plac targowy nieutwardzony, zamiatanie, odśnieżanie, posypywanie piaskiem w okresie zimowym, koszenie terenu przyległego do targowiska - narzędzia i materiały we własnym zakresie), wywóz nieczystości na wysypisko miejskie własnym transportem i na własny koszt, prowadzenie WC wchodzącego w skład targowisk, odnawianie pomieszczeń zgodnie z zaleceniami Sanepidu, wystawianie rachunków za miesięczną opłatę rezerwacji stanowisk. Wnioskodawca podaje, że przyczepa służy jako zaplecze biurowo-socjalne (do wystawiania druków, rachunków), magazynowe (do składania narzędzi: miotły, łopaty, taczki, farb, pędzli itp.). Wyżej wymieniona przyczepa potrzebna jest w szczególności w okresie zimowym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zakupioną przyczepę można zaksięgować bezpośrednio w 100% w koszty firmy i czy ten zakup stanowi koszt uzasadniony, niezbędny celem wykonywania działalności...

Zdaniem Wnioskodawcy, jest małym podatnikiem i koszty środków trwałych może zaksięgować bezpośrednio w koszty PKPiR za wyjątkiem samochodów osobowych i budynków.

Wnioskodawca uważa, że przyczepa nie jest samochodem osobowym, ani budynkiem. Zdaniem Wnioskodawcy można ją w całości zaksięgować do PKPiR, gdyż jest ona potrzebna, jako zaplecze do wykonywanej działalności i jako biuro.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na Wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

• być właściwie udokumentowany.

Kosztem uzyskania przychodów mogą być natomiast, zgodnie art. 22 ust. 8 ww. ustawy odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż zakupiona przyczepa kempingowa, będzie używana przez Wnioskodawcę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej - jako zaplecze biurowo-socjalne i magazynowe.

Od 2007 roku niektórzy podatnicy mogą skorzystać ze szczególnych preferencji w zakresie amortyzacji środków trwałych, tj. z tzw. amortyzacji jednorazowej. Szczegółowe zasady jej stosowania określają przepisy art. 22k ust. 7-12 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50.000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Powyższy przepis wyklucza możliwość dokonywania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, w stosunku do niektórych środków trwałych m.in. samochodów osobowych oraz niektórych podatników - nie spełniających kryteriów małego podatnika, a także osób rozpoczynających prowadzenie działalności w warunkach określonych w art. 22k ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Określenie "mały podatnik" jest zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ww. ustawy i oznacza podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 800.000 euro; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł.

Mając na uwadze cytowane powyżej przepisy oraz przedstawione we wniosku informacje, należy uznać, że jeżeli zakupiona przyczepa kempingowa jest zaliczona przez Wnioskodawcę do grupy 3-8 Klasyfikacji środków trwałych to może On skorzystać z możliwości dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego na zasadach określonych w art. 22k ust. 7-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy zauważyć, iż tut. Organ nie jest uprawniony do klasyfikowania środków trwałych wg Klasyfikacji Środków Trwałych. Obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania środków trwałych do właściwej grupy spoczywa na podatniku. Podatnik jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, w przypadku wątpliwości dotyczących odpowiedniej klasyfikacji, może zwrócić się o dokonanie klasyfikacji do Urzędu Statystycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.