Istota interpretacji:

Czy zakup mebli do lokalu mieszkalnego przeznaczonego na wynajem dokonany przed podpisaniem umowy najmu stanowi koszt uzyskania przychodu z tegoż najmu? Przychody z najmu będą rozliczane na zasadach ogólnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W styczniu 2008r. na podstawie aktu notarialnego wnioskodawczyni zakupiła od developera nowy lokal mieszkalny z przeznaczeniem na wynajem. Po jego przystosowaniu do zamieszkania (należało wykonać prace budowlane i zamontować całość armatury wodno-kanalizacyjnej, stolarki drzwiowej wewnętrznej, glazury) lokal ten został także częściowo umeblowany. Dnia 19 maja 2008r. wnioskodawczyni podpisała umowę najmu lokalu, w której zaznaczono, że lokal został umeblowany i wyposażony w sprzęt AGD, wykaz mebli i sprzętu stanowi załącznik do umowy najmu lokalu. Zaznaczono także, w jakie meble lokal będzie doposażony już po podpisaniu umowy najmu.

Przychody z najmu będą rozliczane na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zakup mebli do lokalu mieszkalnego przeznaczonego na wynajem dokonany przed podpisaniem umowy najmu stanowi koszt uzyskania przychodu z tegoż najmu...

Zdaniem wnioskodawczyni, zakup mebli oraz innych składników wyposażenia mieszkania przeznaczonego na wynajem uprawnia do uznania zakupu za koszt uzyskania przychodu. Istnieje tu wyraźny związek przyczynowo-skutkowy, gdyby nie wydatek na takie sprzęty, nie byłoby przychodu z najmu. Przy zakwalifikowaniu przedmiotowych zakupów do kosztów podatkowych wnioskodawczyni wzięła pod uwagę dwa warunki:

• wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu,
• nie jest wymieniony w zamkniętym katalogu negatywnym (art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
  
  

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Wydatki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskanym lub spodziewanym przychodem, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów (w okresie ponoszenia lub w przyszłości) oraz zostały należycie udokumentowane, a ich definitywne poniesienie wykazano w sposób nie budzący wątpliwości.

Koszty uzyskania przychodów powinny być przyporządkowane do tego źródła przychodów, z którym poniesione wydatki są związane. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów oraz nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 662 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż zakup mebli oraz sprzętu AGD do lokalu mieszkalnego przeznaczonego na wynajem ma związek i wpływ na uzyskanie przychodów z najmu, skoro w wyniku poniesienia tych kosztów lokal został wyposażony w przedmioty niezbędne do wynajęcia go jako mieszkalny.

Słusznym zatem jest uznanie, iż wydatki poniesione na zakup mebli i sprzętu AGD w niniejszej sprawie stanowią koszty uzyskania przychodów, gdyż spełniają przesłankę poniesienia w celu osiągnięcia przychodów i nie są to jednocześnie wydatki wymienione w zamkniętym katalogu kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie zauważa się, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Oznacza to, iż wydatki poniesione w związku z zakupem mebli i sprzętu AGD będących wyposażeniem wynajmowanego lokalu mieszkalnego mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Trzeba również podkreślić, iż powyższe wydatki mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu z najmu, jeżeli ww. meble i sprzęt AGD (wyposażenie mieszkania) nie będą w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiły środków trwałych. W sytuacji bowiem wyposażenia wynajmowanego mieszkania w składniki (meble i sprzęt AGD), które spełniają definicję środków trwałych, ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu winno odbywać się według reguł określonych w art. 22a - 22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 22 ust. 8 powołanej ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zasady ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w art. 22g ust. 1 i ust. 3 oraz w art. 22g ust.10 ww. ustawy.

Przepis art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia.

Zgodnie z art. 22d ust. 1 tej ustawy podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Jako, że z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika jaka jest wartość poszczególnych składników wyposażenia (sprzętu AGD i umeblowania) wynajmowanego lokalu mieszkalnego, ani jaki będzie przewidywany okres ich używania, nie można było jednoznacznie stwierdzić, iż stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.