Istota interpretacji:

Czy można zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodu wartości diet za każdy dzień pobytu za granicą?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 26 września 2008 r. (data wpływu 2 października 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osoby prowadzącej działalność gospodarczą -jest prawidłowe.

W dniu 2 października 2008 r. został złożony ww. wniosek (uzupełniony pismem z dnia 3 grudnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca od dnia 1 marca 2008 roku prowadzi działalność gospodarczą - zajmuje się projektowaniem i nadzorem projektowym w branży budownictwa okrętowego. Wcześniej (od listopada 2007 r.) prowadził uzgodnienia z fińską firmą, z którą poczynając od marca 2008 podjął długookresową współpracę. Jest to firma również z branży okrętowej. Współpracę planuje na okres co najmniej kilkuletni. Usługi polegają na wykonaniu projektów, dokumentacji technicznej i technologicznej dotyczącej rurociągów statku przy użyciu komputerowego oprogramowania wspomagania projektowania CAD. Do wykonywania usług wykorzystuje własny laptop. Docelowym, uzgodnionym miejscem wykonywania usług jest siedziba firmy Wnioskodawcy w Polsce. Uzgodniono, że w pierwszym okresie niezbędna będzie częsta obecność u klienta na miejscu, tj. w Finlandii. Jest to niezbędne dla dobrego poznania standardów projektowych i technologicznych stosowanych przez klienta, a kontakt osobisty jest w tym wypadku niezastąpiony. Klient Wnioskodawcy ma już doświadczenia we współpracy z innymi firmami i taki był jego wymóg. W okresie do końca roku 2008 będzie przebywał w przemiennych okresach średnio dwa i pół tygodnia w Finlandii i półtora tygodnia w Polsce. Podczas pobytu w Polsce stale wykonuje usługę, a dużą część usług wykonuje w siedzibie w G. Długi okres współpracy wynika z tego, że firma współpracująca jest duża, posiada kilka działów projektowych i produkcyjnych, a jej główny klient - stocznia - jest firmą bardzo dużą. Wnioskodawca ma poznać standardy i technologie obu firm oraz innych klientów firmy współpracującej. W dalszym okresie (po roku 2008) planuje wykonywać usługi w stałej siedzibie w Polsce.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 3 grudnia 2008 r. (data wpływu 5 grudnia 2008 r.) podano, iż Wnioskodawca z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie projektowania i nadzoru projektowego w branży budownictwa okrętowego opłaca podatek dochodowy na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w wysokości 19% podstawy opodatkowania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy można zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodu wartości diet za każdy dzień pobytu za granicą...

Zdaniem Wnioskodawcy, wyjazdy do Finlandii mają charakter podróży służbowej. Ich zasadniczym celem jest nawiązanie jak najlepszych kontaktów z pracownikami poszczególnych działów oraz klientami firmy współpracującej, poznanie standardów projektowych i technologicznych klienta. Zasadniczym celem wyjazdów nie jest wykonywanie usług. Nie planuje także wyjazdów w celu wykonywania usług po przejściowym okresie. Samo wykonanie usługi byłoby celowe, możliwe i tańsze w siedzibie w Gdańsku. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca nie ogranicza kręgu podmiotów do których odnosi się definicja pojęcia "podróż służbowa", a zatem każdy wyjazd, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą i z nią związany jest podróżą służbową. Wnioskodawca uważa, że przysługuje mu prawo zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów - wartości diet z tytułu podróży służbowych za każdy dzień pobytu za granicą w tej samej wysokości, w jakiej przysługują pracownikom, a ich wysokość określona jest w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z ww. przepisu, wydatki dotyczące krajowych i zagranicznych wyjazdów służbowych przedsiębiorcy mogą obciążać koszty uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na osiąganie przychodu, bądź też zmierza do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i wydatki te nie są wyszczególnione jako wydatki niestanowiące takich kosztów w art. 23 ust. 1 ww. ustawy.

Jednocześnie art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Mając powyższe na względzie, o ile podróże krajowe i zagraniczne, jakie podatnik odbywa są podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, to w ciężar kosztów uzyskania przychodów tejże działalności może zaliczyć diety związane z tymi podróżami, jednakże wyłącznie w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. dla podróży krajowych - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.); dla podróży zagranicznych - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.).

Zatem, podstawą zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących, w wysokości określonej w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest wykonywanie przez te osoby zadań związanych z prowadzoną działalnością poza "siedzibą", tj. poza miejscem wykonywania działalności, wynikającym np. z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest natomiast zakres wykonywanych zadań odbywającego podróż.

Należy zauważyć, że podatnicy zgłaszający działalność gospodarczą zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 137, poz. 1807) obowiązani są - składając wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - do wskazania, m.in.: miejsca zamieszkania, adresu, pod którym wykonywana jest działalność gospodarcza, a jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony.

Okoliczność, iż podróże stanowią istotę prowadzonej działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet stanowiących ekwiwalent pieniężny przeznaczony na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowej, tak na obszarze kraju, jak i poza granicami kraju.

Mając na uwadze powyższe, zajęte przez Wnioskodawcę stanowisko w kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osoby prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie projektowania i nadzoru projektowego w branży budownictwa okrętowego jest prawidłowe.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, że niniejsza interpretacja nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.