Istota interpretacji:

Czy poniesione wydatki sfinansowane ww. dotacją stanowią koszty uzyskania przychodów?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni jako osoba bezrobotna otrzymała we wrześniu 2008 roku dotację z urzędu pracy na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Jest to pomoc de minimis udzielana z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach projektu "Lepsze jutro". Środki te przeznaczone są na sfinansowanie zakupu środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, towarów, materiałów, surowców, wyposażenia a także remont i adaptację lokalu.

W przypadku Wnioskodawczyni żaden zakup nie przekroczył kwoty 3.500,00 netto, Wnioskodawczyni może więc, jak podaje, zakwalifikować całość wydatków jako kupno wyposażenia. Wszystkich zakupów dokonała po dacie rozpoczęcia działalności gospodarczej i po zarejestrowaniu się w urzędzie skarbowym jako osoba prowadząca działalność gospodarczą oraz jako czynny podatnik VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawczynię sfinansowane ww. dotacją stanowią koszty uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawczyni, może zaliczyć wydatki sfinansowane z przyznanej dotacji do kosztów uzyskania przychodów.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych występuje pewne ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 45. Jednak ograniczenie to, zdaniem Wnioskodawczyni, dotyczy jedynie odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym lub zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Oznacza to, że pozostałe wydatki pochodzące z dofinansowania (wyposażenie czy zakup towarów handlowych) mogą stanowić koszty działalności gospodarczej. Ponieważ żaden z poczynionych wydatków, sfinansowanych ze środków uzyskanych z dotacji nie przekroczył wartości 3.500,00 zł netto, Wnioskodawczyni, na podstawie art. 22d ust. 1 w powiązaniu z ust. 2 ww. ustawy Wnioskodawczyni nie zaliczyła ich do środków trwałych ani do wartości niematerialnych i prawnych, dlatego może zaliczyć całość zakupów w koszty działalności gospodarczej.

Potwierdziły to w ostatnich latach, zdaniem Wnioskodawczyni, liczne interpretacje: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, 14 marca 2008 r. IPPB1/415-489/07-4/AŻ, 16 listopada 2007 r., IPPB1/415-202/07-2/AG. Urząd Skarbowy Warszawa-Wola, 29 grudnia 2006 r., US40/VAT/96/2006/AP; Urząd Skarbowy w Ostrołęce, 30 listopada 2006 r., US15/POIII/443/47/AG/06; Drugi Urząd Skarbowy w Radomiu, 29 marca 2006 r. 1425/021/443/4/06/IW.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego wyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
• nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust.1 ustawy,
• być właściwie udokumentowany.

Analiza treści zarówno art. 22 ust. 1 jak i art. 23 ww. ustawy wskazuje, że co do zasady, nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup wyposażenia, sfinansowane ze środków otrzymanych z Powiatowego Urzędu Pracy.

Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) przez wyposażenie rozumieć należy rzeczowe składniki majątku, związane z wykonywaną działalnością, niezaliczone zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym, do środków trwałych.

Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jednakże istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi wydatkami, a przychodami z prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej oraz należyte udokumentowanie poniesionych wydatków.

Fakt sfinansowania wydatków na zakup wyposażenia ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z Powiatowego Urzędu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej, nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo iż przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122 i 129.

Zgodnie z treścią art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

W świetle powyższego wydatki poniesione na zakup składników majątku niezaliczonych do środków trwałych, a więc stanowiących wyposażenie lub towar handlowy, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tej działalności.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawczynię interpretacji oraz postanowienia co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Zagadnienie dotyczące podatku od towarów i usług, zostanie rozstrzygnięte odrębnym pismem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje