• prawidłowew części dotyczącej określenia przychodów i kosztów z działalności gospodarczej w zakresie najmu nieruchomości oraz w zakresie określenia przychodu ze sprzedaży środka trwałego,
• nieprawidłowew części dotyczącej ustalenia wartości początkowej środka trwałego.
  
  

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni w styczniu 2007 roku rozpoczęła działalność gospodarczą w celu kontynuowania działalności gospodarczej prowadzonej przez męża, zmarłego w styczniu 2007 roku. Zakres działalności gospodarczej jest taki sam jak zakres działalności, którą prowadził mąż. Działalność ta polega na najmie nieruchomości (lokale użytkowe).

Środki trwałe wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez męża odziedziczyła Wnioskodawczyni oraz jej dwie pełnoletnie córki na zasadzie dziedziczenia ustawowego. W efekcie środki trwałe jakie pozostawił po sobie mąż Wnioskodawczyni stanowią współwłasność jej i córek.

Wnioskodawczyni zaliczała do przychodów swojej działalności gospodarczej 100% przychodów uzyskiwanych z najmu lokali użytkowych oraz 100% kosztów związanych z najmem tych lokali. Odpisy amortyzacyjne środków trwałych były zaliczone w 100% do kosztów jej działalności gospodarczej i stanowiły kontynuację amortyzacji prowadzonej w działalności gospodarczej jej męża. Przychód ze sprzedaży środka trwałego, który był wykorzystywany w działalności męża, a po jego śmierci stał się współwłasnością Wnioskodawczyni i córek zaliczyła w 100% do przychodów swojej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1. W jakiej wysokości Wnioskodawczyni powinna przyporządkowywać przychody z najmu do przychodów swojej działalności gospodarczej?
2. W jakiej wysokości powinna przyporządkować przychody ze sprzedaży środka trwałego, wykorzystywanego w działalności gospodarczej męża, do przychodów ze swojej działalności gospodarczej jeżeli w momencie zbycia stanowił on współwłasność jej i córek?
3. W jaki sposób ustalić wartość początkową i amortyzować środki trwałe, które były wykorzystywane w działalności gospodarczej męża, a obecnie są wykorzystywane w działalności wnioskodawczyni?
4. W jaki sposób rozliczać koszty związane z najmem lokali użytkowych?

Zdaniem wnioskodawcy:

1. Przychody z najmu lokali użytkowych zgodnie z art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinna określić proporcjonalnie do swojego prawa w udziale w zysku. Oznacza to, że jeżeli jest właścicielem 66,66% lokalu użytkowego, to do przychodów ze swojej działalności gospodarczej zalicza 66,66% przychodów uzyskiwanych z najmu lokalu użytkowego.
2. Zgodnie z powyżej przedstawioną zasadą do przychodów z działalności gospodarczej powinna zaliczyć przychody odpowiadające jej prawu do udziału w zysku ze sprzedaży środka trwałego.
3. Wartość początkową środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej jej męża powinna ustalić zgodnie z art. 22g ust 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez jej męża) i jako podstawę odpisów amortyzacyjnych zaliczanych w koszty uzyskania przychodów swojej działalności gospodarczej powinna przyjąć taki procent wartości początkowej wynikającej z ewidencji prowadzonej przez męża, który odpowiada jej udziałowi we własności poszczególnych środków trwałych.
4. Jeżeli chodzi o koszty związane z utrzymaniem lokali użytkowych, uważa że zastosowanie mają te same zasady, które powinna stosować przy określaniu przychodów z tytułu najmu.
   
   

Uważa, że rozliczając 100% przychodów z najmu, 100% odpisów amortyzacyjnych oraz 100% kosztów związanych najmem lokali użytkowych w swojej działalności gospodarczej (pomimo, że nie jest właścicielem 100% tych nieruchomości) popełniła błąd i powinna skorygować zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz odpowiednie deklaracje podatkowe.

Działalność gospodarcza Wnioskodawczyni była kontrolowana jedynie z tytułu podatku od towarów i usług. Okres objęty kontrolą to styczeń 2008.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) źródłem przychodów jest:

• pozarolnicza działalność gospodarcza.

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 - tj. pozarolniczej działalności gospodarczej - uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (art. 14 ust. 1 ww. ustawy).

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

Współwłasność może wynikać z czynności prawnej, np. nabycia wspólnie przez kilka osób własności rzeczy lub na skutek innego zdarzenia, z którym ustawa łączy powstanie współwłasności, np. dziedziczenia rzeczy przez kilku współspadkobierców.

W przypadku, gdy rzecz będąca przedmiotem najmu stanowi własność więcej niż jednej osoby, przychody każdego ze współwłaścicieli określa się proporcjonalnie do jego udziału we współwłasności (art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Równocześnie w myśl art. 8 ust. 2 ww. ustawy zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat oraz ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki nie będącej osobą prawną.

Powyższy przepis nakazuje podatnikom określać przychody i koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do ich praw w udziale w zysku ze współwłasności, wspólnego przedsięwzięcia, posiadania lub użytkowania rzeczy lub praw majątkowych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawczyni w 2007 roku rozpoczęła działalność gospodarczą w celu kontynuowania działalności gospodarczej prowadzonej przez jej męża, zmarłego w 2007 r. Zakres działalności gospodarczej jest taki sam jak zakres działalności męża (najem nieruchomości - lokali użytkowych). Środki trwałe wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez męża odziedziczyła wnioskodawczyni oraz jej dwie pełnoletnie córki na zasadzie dziedziczenia ustawowego. Stanowią więc one współwłasność wnioskodawczyni i jej córek.

W myśl art. 22 a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za środki trwałe uważa się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty
4. o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art.23a pkt.1 ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się - w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy - kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W świetle art. 22 g ust. 11 ustawy, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Od tak ustalonej wartości początkowej środka trwałego wnioskodawca może dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w art. 22h ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 22g ust. 16 ww. ustawy, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3-5 oraz art. 22g ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia (w przedmiotowej sprawie - nabycie w drodze spadku).

Przychód ze sprzedaży środka trwałego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej należy zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, iż przychodem z działalności gospodarczej są również:

• przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:
  
  

1. środkami trwałymi,
2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
3. wartościami niematerialnymi i prawnymi,

• ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
  
  

Stosownie do treści art. 24 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.

Reasumując, biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawczynię stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa, należy uznać, iż:

• przychody i koszty uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie najmu lokali użytkowych, stanowiących współwłasność Wnioskodawczyni, należy określić proporcjonalnie do prawa w udziale w zysku ze współwłasności,
• wartość początkową składnika majątku trwałego ustala się w oparciu o cenę rynkową z dnia nabycia składnika majątku w proporcji do udziału we własności tego składnika i od tak ustalonej wartości początkowej środka trwałego wnioskodawca może dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w art. 22h ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• odpłatne zbycie środka trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z działalności gospodarczej, którego wysokość należy określić proporcjonalnie do udziału we współwłasności składnika majątku. Dochód z odpłatnego zbycia składnika majątku należy ustalić w oparciu o art. 24 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.