W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 9 października 2007 r. Wnioskodawca otrzymał zawiadomienie od komornika sadowego rewiru V przy Sądzie Rejonowym dla W. Ś., o bezskutecznej egzekucji z ruchomości i wierzytelności dłużnika. Od należności głównej naliczone zostały odsetki. Z uwagi na fakt nieodzyskania należności, stanowi ona dla Wnioskodawcy koszt uzyskania prowadzonej działalności. Wnioskodawca, jednak nie posiada wiedzy odnośnie odsetek naliczonych od tej należności, gdyż zdaniem Zainteresowanego art. 23 ust. 1 pkt 32 nie oddaje w pełni zaistniałej w Jego przypadku sytuacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy naliczone odsetki od należności głównej po zawiadomieniu o bezskutecznej egzekucji stanowią koszt uzyskania przychodu działalności?

Zdaniem Wnioskodawcy naliczone odsetki od zaległej należności stanowią przychód z działalności w momencie ich zapłaty przez zadłużonego kontrahenta, zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podobnie i dłużnik może zaliczyć je do kosztów z chwilą ich zapłaty. Jeżeli odsetki nie są zapłacone, to nie można ich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 32 powyższej ustawy. Jednak w sytuacji gdy przeciwko dłużnikowi toczy się postępowanie, które kończy się bezskuteczną egzekucją, Wnioskodawca uważa, iż nie ma możliwości uzyskania zapłaty od zadłużonego kontrahenta. W tym przypadku wspomniany artykuł nie daje jednoznacznej odpowiedzi na postępowanie w przypadku możliwości ściągnięcia zaległych należności. Nie daje też odpowiedzi czy przy takim zdarzeniu odsetki po bezskutecznej egzekucji są kosztem uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nie otrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Z kolei przepis art. 23 ust. 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2. postanowieniem sądu o:
   - oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
   - umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub
   - ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
3. protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

W świetle powyższych przepisów zaliczenie nieściągalnej wierzytelności w ciężar kosztów uzyskania przychodów możliwe jest tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki:

1. wierzytelność była uprzednio zaliczona do przychodów należnych w prowadzonej działalności gospodarczej,
2. wierzytelność nie jest przedawniona,
3. nieściągalność wierzytelności została udokumentowana w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W cytowanym przepisie art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca dokonał ścisłego i wyczerpującego wyliczenia jakimi środkami można dokumentować nieściągalność wierzytelności. Jest to wyliczenie kompletne, co oznacza, że jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w tych przepisach nie może skutecznie udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. Uznanie wierzytelności za nieściągalną może nastąpić wyłącznie w wymienionych przypadkach, stanowią one bowiem katalog zamknięty. Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazany w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie skutkuje powstaniem prawa do zaliczenia ich wartości do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym.

Przepis art. 23 ust. 2 ww. ustawy zawiera katalog orzeczeń, których wydanie przez właściwy organ pozwala uznać nieściągalność danej wierzytelności za uprawdopodobnioną. Wśród nich znajduje się także postanowienie o nieściągalności wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, przy czym wymaga podkreślenia, że ich treść nie powinna budzić wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego może być zaspokojona egzekwowana wierzytelność.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyklucza opodatkowanie naliczonych lecz nie zapłaconych odsetek, jako przychodu należnego związanego z działalnością gospodarczą, albowiem dla celów podatkowych odsetki od zaległości stanowią przychód dopiero w dacie ich otrzymania.

Natomiast przepis art. 23 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy nie uważa za koszty wierzytelności odpisanych jako nieściągalne z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona.

W związku z powyższym naliczone lecz uznane za nieściągalne odsetki od należności głównej, nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów.

W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie stwierdził, iż podstawą prawną ww. działania są przepisy art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy te, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania, gdyż dotyczyłyby one dłużnika, który w momencie zapłaty wierzycielowi odsetek, miałby możliwość zaliczenia ich w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.