W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka Cywilna prowadzi działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu pożyczek pieniężnych pod zabezpieczenie na rzeczach ruchomych (pożyczek lombardowych). W dniu 14 grudnia 2001 r. do lombardu zgłosili się małżonkowie B. chcący uzyskać pożyczkę pieniężną, oferując jako zabezpieczenie samochód osobowy. Kwotę pożyczki ustalono na 10.000 zł. W tym samym dniu spisano umowę pożyczki, określającą szczegóły związane z powyższą transakcją, z którą pożyczkobiorcy zapoznali się i bez żadnych zastrzeżeń podpisali. Umowa ta, w punkcie 4 zawiera oświadczenie pożyczkobiorców, że przedmiot zabezpieczenia stanowi ich wyłączną własność i nie jest obciążony żadnymi prawami na rzecz osób trzecich i nie podlega żadnym ograniczeniom prawnym. W dowodzie rejestracyjnym jako właściciele ww. samochodu figurują pożyczkobiorcy. Wnioskodawca jest w posiadaniu potwierdzenia z Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych, że samochód nie figuruje w rejestrze zastawów.

Ponieważ pożyczkobiorcy nie dotrzymali przedłużonego o miesiąc terminu zwrotu pożyczki, prowadzono rozmowy o możliwości i terminie zwrotu pożyczki lub samego kapitału. Pomimo wielu zapewnień nie spłacono należności. W ostatniej rozmowie, jeden z pożyczkobiorców oświadczył, że samochód jest kupiony na raty i nie stanowi ich własności, ponieważ w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta jest zastrzeżenie co do własności samochodu (na rzecz Banku).Pożyczkobiorcy nie przyjmowali żadnych propozycji dotyczących możliwości spłaty pożyczki (spłata w dowolnych ratach kapitału). Dlatego też, w Prokuraturze Rejonowej zostało złożone zawiadomienie o wyłudzeniu kredytu. Po otrzymaniu postanowienia o umorzeniu śledztwa, zgodnie z przysługującym prawem, w dniu 3 kwietnia 2008 r. jeden ze wspólników Spółki Cywilnej zaznajomił się z aktami sprawy. Wynika z nich, że jeden z pożyczkobiorców skutecznie ukrywał się przed organami ścigania do 2005 r. Liczne wezwania oraz poszukiwanie wydane przez Prokuraturę okazały się nieskuteczne. W 2005 r. przedstawił on zaświadczenie o stanie zdrowia, a przesłuchany 17 marca 2008 r. oświadczył, iż nic nie pamięta z okresu przed chorobą. Druga z pożyczkobiorców przesłuchiwana w marcu 2003 r. oświadczyła, że umowę podpisała nie czytając bo tak kazał jej mąż, jak również, iż nigdy nie pracowała zawodowo będąc na utrzymaniu męża. Aktualna sytuacja materialna jest dramatyczna, a małżonkowie nie mają z czego żyć. Komornik zabrał wszystko co miało wartość na rzecz innych zobowiązań, a pożyczkobiorcy egzystują dzięki pomocy rodziny i nie widzą żadnych możliwości spłaty zobowiązań wobec Spółki Cywilnej.W zaistniałej sytuacji wspólnicy Spółki Cywilnej doszli do wniosku, że żadne czynności prawne, tj. dochodzenie należności na drodze sądowej poprzez odwołanie do Prokuratury od postanowienia o umorzeniu śledztwa nie pomogą im w odzyskaniu należności w wysokości kapitału 10.000 zł, a tym bardziej należnych odsetek od umowy pożyczki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy kwotę pożyczki 10.000 zł można zaliczyć w koszty prowadzonej działalności?

Zdaniem wnioskodawcy można zaliczyć w koszty działalności kwotę pożyczki, ponieważ wszelkie czynności podjęte przez wnioskodawcę w celu odzyskania pożyczonej kwoty okazały się nieskuteczne.Jednocześnie wskazano, iż wszystkie zaistniałe fakty po udzieleniu pożyczki w 2001 r. oraz nieskuteczność wyegzekwowania kwoty 10.000 zł leżą po stronie pożyczkobiorców.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

W świetle powołanego uregulowania, aby dany wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu zaistnieć muszą łącznie trzy warunki:

• celem poniesienia wydatku (bezpośrednim lub pośrednim) powinno być osiągnięcie przychodu, lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
• wydatek ten nie może być wymieniony w zawartym w art. 23 ust. 1 ww. ustawy katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
• musi być prawidłowo udokumentowany.

Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 27 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów udzielonych pożyczek, w tym straconych pożyczek.Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy stwierdzić należy, iż kwota udzielonej przez wnioskodawcę, a nie odzyskanej pożyczki lombardowej nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie Spółki Cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej.Wobec powyższego przedstawione we wniosku stanowisko wnioskodawcy uznać należy za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zważywszy na fakt, iż wnioskodawcą jest Spółka Cywilna, niniejsza interpretacja, stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej jest wiążąca tylko dla Spółki, co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla wspólników tej Spółki.

Do wniosku Spółka Cywilna dołączyła plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.