W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Firma Wnioskodawcy w dniu 7 listopada 2007 roku zawarła umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód osobowy. Zgodnie z art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, firma Wnioskodawcy odlicza od kolejnych rat 60% kwoty podatku naliczonego, a po wyczerpaniu kwoty 6.000 zł nie będzie dokonywać dalszych odliczeń.

Podatek naliczony o wartości przewyższającej równowartość 60% wartości podatku naliczonego, a w perspektywie powyżej 6.000 zł, Wnioskodawca traktuje - do celów podatku dochodowego od osób fizycznych, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) - jako koszt uzyskania przychodów. W myśl przytoczonego przepisu, podatek naliczony jest kosztem uzyskania przychodów w tej części, w której nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy podatek naliczony VAT, wynikający z faktur dokumentujących zakup usług leasingu operacyjnego, w części w jakiej zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług nie podlega odliczeniu, stanowi koszt uzyskania przychodów, stosownie do treści art. 22 ust. 1, w związku z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie poniesione koszty w celu osiągnięcia przychodów z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Wnioskodawca podaje, iż treść art. 23 ust. 1 pkt 43 ww. ustawy stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, poza przypadkami wymienionymi w tym przepisie. Wnioskodawca podaje, iż z przepisu tego wynika, że kosztem uzyskania przychodu jest podatek naliczony przy zakupie usług leasingu samochodu osobowego, w części w jakiej zgodnie z art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowi podatku naliczonego - możliwego do odliczenia na gruncie podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Wnioskodawca ma zatem możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wszelkich wydatków ponoszonych przy prowadzeniu działalności gospodarczej pod warunkiem jednak, że wydatki te zostały faktycznie poniesione oraz, gdy pomiędzy wydatkami a przychodami zachodzi związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesione wydatki mają wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu lub też służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.

Jednocześnie koszt taki nie może być wyłączony z kosztów uzyskania przychodów przez art. 23 ustawy.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt. 43 lit a) ww. ustawy o podatku dochodowym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym, że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Zatem podatek naliczony VAT wynikający z faktur dokumentujących zakup usług leasingu operacyjnego, w części w jakiej zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług nie podlega odliczeniu, stanowi koszt uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.