W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca posiada budynek - lakiernię samochodową. Do chwili modernizacji tego budynku stosowano stawkę amortyzacyjną w wysokości 2,5%. Po modernizacji lakierni, wartość budynku wzrosła z 40.000 zł do 2.900.000 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy po modernizacji lakierni można zastosować podwyższoną stawkę amortyzacyjną o współczynnik 1,4%, czyli razem 3,5%?

Zdaniem Wnioskodawcy, można zastosować podwyższoną stawkę amortyzacyjną, ponieważ stosowane w przedmiotowym budynku środki chemiczne, tj. lakiery, rozpuszczalniki oraz utwardzacze, które są substancjami niebezpiecznymi, łatwopalnymi, drażniącymi i szkodliwymi, pozostają nie bez wpływu na budynek i stopień jego zużywania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty,

nbspnbsp - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22i ust. 1 ww. ustawy odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z pozycją 01 Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącego Załącznik nr 1 do ww. ustawy dla budynku niemieszkalnego roczna stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%. Na podstawie art. 22 i ust. 2 powołanej ustawy, podatnicy mogą podwyższać stawki podane w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, ale tylko dla wybranych grup środków trwałych. W art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawodawca uznał, że podwyższone stawki amortyzacyjne można stosować dla budynków i budowli używanych w warunkach złych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4.

Zgodnie z objaśnieniami do Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, za złe warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy, uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Z treści art. 22i ust. 3 ww. ustawy wynika, iż w razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

W myśl art. 22i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych, podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników określonych w ust. 2, należy dla poszczególnych środków trwałych stosować jeden wybrany współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego, przyjętą z Wykazu stawek amortyzacyjnych.

Zatem, jeśli występują okoliczności opisane przez Wnioskodawcę - powodujące szybsze zużywanie się budynku, czyli oddziaływanie środków chemicznych, tj. lakierów, rozpuszczalników oraz utwardzaczy, które są substancjami niebezpiecznymi, łatwopalnymi, drażniącymi i szkodliwymi, można zastosować podwyższoną stawkę amortyzacji tj. 2,5% x 1,4 = 3,5%. Należy zaznaczyć, iż w przypadku ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawki, należy powrócić do stawki z Wykazu stawek amortyzacyjnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.