W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą X, która świadczy usługi transportowe na terenie kraju i krajów Unii Europejskiej. Na dzień składania wniosku Wnioskodawca sam świadczy usługi transportowe jako kierowca na terenie kraju i krajów Unii Europejskiej, oraz zatrudnia jednego pracownika na stanowisku kierowcy.

Miejscem siedziby firmy jest S, natomiast miejscem wykonywania pracy zatrudnionego pracownika jest teren kraju i kraje Unii Europejskiej.

Działalność gospodarcza Wnioskodawcy jest opodatkowana na zasadach ogólnych - podatkiem dochodowym według stawki 19%.

Od 01.01.2008 r. Wnioskodawca zamierza zaliczać w koszty uzyskania przychodu diety własne z tytułu odbytych wyjazdów zagranicznych, jak i krajowych w granicach obowiązujących limitów, jak i wypłacane pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku kierowcy.

Strona nadmienia, iż na dzień złożenia wniosku nie były zaliczane w koszty diety podatnika, jak również nie były wypłacane diety zatrudnionemu pracownikowi.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy Wnioskodawcy, jako podatnikowi przysługuje prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów diet do wysokości przysługującej pracownikom zatrudnionym w państwowych lub samorządowych jednostkach strefy budżetowej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w granicach określonych limitów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy koszty wypłacanych diet pracownikom zatrudnionym na etacie kierowców są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, ad. pyt. 1) jako podatnik ma prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów diet własnych na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w granicach określonych limitów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy.

Wnioskodawca wskazuje również, iż wydany Wyrok przez Sąd Administracyjny w X z dnia 3 kwietnia 2007 r. - Sygn., który utwierdza stronę w słuszności własnej oceny.

Zdaniem Wnioskodawcy ad. pyt. 2) ma prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów diet, które strona zamierza wypłacać pracownikom zatrudnionym na stanowisku kierowcy na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca nadmienia również, że ponoszone od 01.01.2008 r. wydatki na pokrycie kosztów związanych z wyjazdami zagranicznymi i krajowymi - diety - będą służyły bezpośrednio osiągnięciu przychodu w firmie.

Odpowiedź na pytanie pierwsze stanowi przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej. Wniosek Wnioskodawcy w zakresie pytania drugiego zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zmianami) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Art. 23 ust. 1 pkt 52 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Zatem, przedsiębiorca ponosząc wydatki związane z wyjazdem służbowym może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszystkie faktycznie poniesione wydatki, jeżeli ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na osiągnięcie przychodu, o ile nie są one wyszczególnione jako nie stanowiące takich kosztów. Aby jednak przedsiębiorcy przysługiwały diety konieczne jest, aby odbywana przez niego podróż miała cechy "podróży służbowej".

Pojęcie "podróży służbowej" zawarte jest w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy pracownika. Z kolei, z normy prawnej zawartej w art. 29 § 1 ww. ustawy - Kodeks pracy wynika, iż elementem koniecznym umowy o pracę jest wskazanie miejsca świadczenia pracy.

Należy zauważyć, że podatnicy zgłaszający działalność gospodarczą zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 137, poz. 1807) obowiązani są - składając wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - do wskazania, m.in.: miejsca zamieszkania, adresu pod którym wykonywana jest działalność gospodarcza, a jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - adresu głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony.

Podatnik obowiązany jest również do określenia przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej.

Z powyższego przepisu wynika, iż miejsce wykonywania działalności gospodarczej nie musi być związane z siedzibą firmy. Podatnik może wykonywać usługi poza głównym miejscem wykonywania działalności, czego nie można utożsamiać z podróżą służbową. O tym, czy dana podróż przedsiębiorcy lub osoby z nią współpracującej, stanowi w rozumieniu przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podróż służbową, decyduje każdorazowo cel podróży i jej służbowy charakter. Oznacza to, że podróżą służbową nie jest osobiste wykonywanie usług transportowych przez przedsiębiorcę w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa i na podstawie zawartej z kontrahentem umowy.

Przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności jest wykonywanie usług transportowych (jako kierowca). Realizacja tego rodzaju usług wiąże się z ich wykonywaniem poza siedzibą firmy (teren kraju i krajów Unii Europejskiej).

Pobyt Pana poza miejscowością, w której znajduje się siedziba firmy, będący wynikiem zawartej umowy na wykonanie usług stanowiących istotę prowadzonej działalności gospodarczej, nie jest podróżą służbową, a miejsce wykonania usług w tym przypadku jest miejscem prowadzenia działalności. Dlatego też wyjazdy krajowe czy zagraniczne są nieodzowne dla realizacji istoty działalności i jako takie nie są podróżami służbowymi.

Podróż taka nie stanowi podróży służbowej, a więc podróży służącej do wykonywania jakiejś czynności związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą w miejscu będącym jej celem lecz sama w sobie stanowi prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przewozie osób lub towarów. Charakter tej działalności powoduje, że nie polega ona na wykonywaniu jakiejś czynności w tym służbowej poza miejscem siedziby przedsiębiorstwa, w innej miejscowości, lecz czynnością taką jest sam przejazd, podróż między jedną a drugą miejscowością.

Nie może być bowiem tak, że przedsiębiorca świadczący osobiście usługi transportowe mógłby odliczać jako koszty uzyskania przychodów określoną wartość diet a więc część kosztów swojego wyżywienia w czasie wykonywania działalności gospodarczej.

Przeczyłoby to nie tylko zasadzie równości podatkowej lecz również prowadziłoby do uprzywilejowania określonej kategorii podatników.

W konsekwencji powyższych uregulowań brak jest podstaw do uznania, iż w Pana przypadku mamy do czynienia z podróżą służbową.

W przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą, podróżą służbową jest wyjazd związany z tą działalnością poza stałe miejsca jej prowadzenia, który wskazuje na incydentalność i tymczasowość pobytu w miejscu wykonywania zadania.

Niemniej jednak, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych nie oznacza całkowitego braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet do wysokości określonego limitu. Przedsiębiorca może oczywiście powiększać koszty uzyskania przychodów o diety, o ile odbywać będzie podróż służbową. Jako przykład można wskazać podróż związaną z koniecznością zawarcia umowy o świadczenie usługi, czy też dokonania zakupu środka trwałego.

Realizacja usług, których specyfika i prawidłowe wykonanie w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej nierozerwalnie wiąże się z wyjazdami poza siedzibę firmy nie może być utożsamiana z odbywaniem podróży służbowej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dlatego równowartość diet związanych z tymi podróżami nie stanowi kosztów uzyskania przychodów

Reasumując, zajęte przez Pana stanowisko w kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług transportowych, wartości diet z tytułu podróży służbowych właściciela firmy jest nieprawidłowe.

W odniesieniu do powołanego przez wnioskodawcę wyroku WSA w Warszawie Sygn. należy stwierdzić, iż orzeczenie to zapadło w indywidualnej sprawie i nie jest wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.