W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w obiektach stanowiących własność małżonków. Nieruchomość zastała zakupiona w 1995 r. Od 1999 r. jest amortyzowana, przyjmując 10 - letni okres amortyzacji. Z uwagi na wartość całej nieruchomości koszt amortyzacji jest wysoki.

Znaczny spadek sprzedaży w firmie i przez to wykorzystywanie nieruchomości tylko w części do działalności gospodarczej - części jednego obiektu, w porównaniu z wysokością kosztów amortyzacji jest sprzeczny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy możliwe jest nie naliczanie kosztów amortyzacji za dany rok, z możliwością przesunięcia naliczania na okresy przyszłe, zachowując prawo uznania kosztów podatkowych?

Zdaniem Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia stawki amortyzacyjnej na podstawie art. 22i ust. 5, przyjmując stawkę w wysokości zero. Tym samym nastąpi przesunięcie terminu naliczania amortyzacji na okresy przyszłe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek należy uwzględnić przepisy obowiązujące w okresie wprowadzenia do ewidencji środków trwałych przedmiotowej nieruchomości - 1999 r.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym w 1999 r., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 22 ust. 8 w/w ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7.

Przepisy w art. 22 ust. 7 w/w ustawy stanowią upoważnienie dla Ministra Finansów, który określa w drodze rozporządzenia:

1)składniki majątkowe uznawane za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, sposób ustalania ich wartości początkowej, szczegółowe zasady i stawki amortyzacji, a także tryb i terminy aktualizacji wyceny środków trwałych,

2)szczegółowe zasady i tryb:

1. zaliczania składników majątkowych do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, a także zmniejszania kosztów uzyskania przychodów, w przypadku gdy składniki te, ze względu na przewidywany okres używania, nie zostały uprzednio zaliczone do tych środków albo wartości,
2. naliczania odsetek za okres, w którym składniki majątkowe określone w lit. a) nie były zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
   
   

3)szczegółowe zasady ewidencjonowania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przez podatników nie obowiązanych do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Na podstawie § 9 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem podatnicy, z zastrzeżeniem § 8 ust. 1-3 i 5 rozporządzenia, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji lub wykazu, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat dla budynków i budowli, z wyjątkiem budynków wymienionych w poz. 03 wykazu stawek amortyzacyjnych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy.

Wnioskodawca stosownie do treści tych przepisów dokonuje odpisów według indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% rocznie.

Wnioskodawca zobowiązany był do kontynuowania metody i stawki amortyzacyjnej przyjętej w miesiącu rozpoczęcia amortyzowania środka trwałego, na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z 9.11.2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 1104 ze zm.).

Na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z 9.11.2000 r. dla środków trwałych oddanych do używania przed dniem 1 stycznia 2001 r. podatnicy:

1. kontynuują stosowanie metody amortyzacji określonej dla danego środka trwałego w miesiącu rozpoczęcia jego amortyzowania do czasu pełnego zamortyzowania,
2. mogą stosować stawki amortyzacyjne przyjęte po dniu 31 grudnia 1999 r. albo stawki amortyzacyjne z Wykazu stawek amortyzacyjnych, stanowiącego załącznik nr 1 do ustawy wymienionej w art. 1; postanowienia art. 22i ust. 2-5 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2001 r. stosuje się odpowiednio.
   
   

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy należy stwierdzić, iż przepisy nie przewidują możliwości zmiany, a tym samym obniżenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych dla których stawki amortyzacyjne zostały ustalone w oparciu o przepis § 9 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia.

W związku z powyższym Wnioskodawca dokonując odpisów amortyzacyjnych jest zobowiązany do kontynuacji zarówno wybranej metody amortyzacji, jak również stawki amortyzacyjnej.

Na tej podstawie stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.