Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. znak ILPB1/415-208/07-2/IM działając na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 7 lutego 2008 r., w dniu 12 lutego 2008 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca - Spółka Cywilna, ustala wynik finansowy, na podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wnioskodawca podaje, że zawarł umowę rezerwacyjną na zakup 57 lokali mieszkalnych, do dalszej ich odsprzedaży, po nastaniu w przyszłości dobrej koniunktury.

Na powyższy zakup Wnioskodawca zaciągnął kredyt. W momencie jego uruchomienia zapłacono prowizję, Spółka będzie co miesiąc spłacać raty kredytu wraz z odsetkami. Wpłacona do firmy developerskiej gotówka, uzyskana z otrzymanego kredytu traktowana jest jako zaliczka na zakup lokali, które mają być wybudowane i przekazane Wnioskodawcy aktem notarialnym, co nastąpi najwcześniej pod koniec 2008 roku.

Zakupione lokale Spółka traktuje jako towar handlowy przeznaczony do dalszej odsprzedaży i ma zamiar w momencie zakupu ująć je w ewidencji pozabilansowej, zaś do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć dopiero przy ustalaniu dochodu z ich odpłatnego zbycia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zapłaconą prowizję od otrzymanego kredytu oraz odsetki od tegoż kredytu, płacone do dnia otrzymania aktu notarialnego, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie zapłaty?

Zdaniem Wnioskodawcy, lokale kupione z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży, stanowią pewnego rodzaju towar handlowy. Zatem poniesione koszty związane z ich zakupem, w tym wypadku prowizja i odsetki od kredytu, są kosztami ubocznymi zakupu i zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z chwilą zapłaty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku z przychodem lub ze źródłem przychodu, tj. być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się w katalogu kosztów nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Stosownie do art. 22 ust. 5c ustawy koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Zgodnie z art. 22 ust. 6 cytowanej ustawy zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.

Datę poniesienia kosztów uzyskania przychodów zróżnicowano dla podatników:

• prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów (art. 22 ust. 6b ustawy),
• prowadzących księgi rachunkowe (art. 22 ust. 5d ustawy).

Zgodnie z ww. regulacjami, w przypadku podatników, którzy prowadzą podatkową księgę przychodów i rozchodów, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu (art. 22 ust. 6b ww. ustawy). Równocześnie należy zauważyć, że w myśl art. 23 ust. 1 pkt 32 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Jak wynika z przedstawionych informacji, lokale mieszkalne zakupione zostały do celów handlowych, tj. z przeznaczeniem do sprzedaży po ich wybudowaniu, zatem niewątpliwie są towarem handlowym.

Reasumując, wydatki na spłatę odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup ww. lokali oraz prowizję od tego kredytu, należy zaksięgować zgodnie z zasadami wynikającymi z zapisu art. 22 ust. 5c ww. ustawy w sytuacji, gdy podatnik prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów w sposób wskazany w art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albo w dacie poniesienia kosztu, jeżeli podatnik księguje koszty zgodnie z art. 22 ust. 4 i 6b ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie zawartego we wniosku drugiego pytania, dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości przeznaczenia na wynajem lokali mieszkalnych będących towarem handlowym, został rozstrzygnięty odrębną interpretacją z dnia 22 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-208/07-5/IM.

Jednocześnie mając na uwadze, iż wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla poszczególnych wspólników Spółki. Uregulowania tej ustawy dotyczą bowiem podatników, którymi są osoby fizyczne. Wniosek natomiast złożyła spółka cywilna, która w świetle zawartych w niej przepisów nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnikami zaś są poszczególni wspólnicy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje