W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca w prowadzonej działalności gospodarczej tj. sprzedaży materiałów budowlanych, wykorzystuje na podstawie umowy najmu obiekt budowlany, na który składa się budynek gospodarczy, przylegający do niego plac magazynowy, parking, podjazd oraz ogrodzenie. Budynek ma charakter biurowo-magazynowy i do celów wnioskodawcy został podzielony na część biurową, socjalną oraz magazynową. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, hydrauliczną, kanalizacyjną, grzewczą oraz opadową. Wnioskodawca zamierza kupić w całości wspomniany obiekt i nadal wykorzystywać w działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy znajdujące się w budynku instalacje np. elektryczną, hydrauliczną, kanalizacyjną czy opadową można potraktować jako osobne środki trwałe i amortyzować je oddzielnie? Czy biuro, pomieszczenie socjalne, plac magazynowy, parking dla klientów, plac podjazdowy oraz ogrodzenie całości obiektu stanowią osobne środki trwałe i jako takie podlegają odrębnej amortyzacji?

Zdaniem wnioskodawcy słuszne jest traktowanie pomieszczeń biurowego, magazynowego, socjalnego, jako osobne środki trwałe. A zatem możliwe jest ich osobne amortyzowanie podobnie jak znajdujących się w budynku biurowo-magazynowym instalacji grzewczej elektrycznej, wentylacyjnej, hydraulicznej, opadowej czy instalacji okiennej. Podobnie, w ocenie wnioskodawcy, można uznać za odrębne środki trwałe plac magazynowy, ogrodzenie, podjazd czy parking. W opinii wnioskodawcy wszystkie te składniki spełniają wymagania zawarte w art. 22b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jak również w art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, stwierdzam co następuje.

W myśl z art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty,
   
   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
   
   

Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Natomiast regulacja kwestii dotyczącej wyposażenia budynku oraz tzw. "obiektów pomocniczych" obsługujących dany budynek, została zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), w uwagach szczegółowych zawartych w Załączniku do rozporządzenia, w części III "Szczegółowy podział środków trwałych, Grupa 1 - budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego.

Zawarte tam zapisy stanowią, iż samodzielnym środkiem trwałym w ramach grupy 1 jest budynek posadowiony na stałym fundamencie wraz z przynależnymi do niego przybudówkami i pomieszczeniami pomocniczymi. Natomiast do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcję budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. Przy czym, granice instalacji należących do wyposażenia budynku stanowią w zależności od rodzaju instalacji np. mufy, studzienki rewizyjne, zawory zamykające dopływ wody, gazu, czynników grzewczych, itp. W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że w skład przedmiotowej nieruchomości wchodzi jeden budynek biurowo-magazynowy oraz przylegający do niego plac magazynowy, parking, podjazd oraz ogrodzenie. Tak więc, zgodnie z uwagami szczegółowymi zawartymi w Załączniku do ww. rozporządzenia plac magazynowy, parking, podjazd oraz ogrodzenie obsługujące pojedynczy obiekt inwentarzowy nie stanowią odrębnych środków trwałych, natomiast ich wartość powiększa wartość początkową budynku. Osobnych środków trwałych nie stanowią również wchodzące w skład budynku pomieszczenia biurowe, magazynowe i socjalne. Z kolei znajdujące się w budynku instalacje: grzewcza, elektryczna, wentylacyjna, hydrauliczna, opadowa oraz okienna zaliczają się do wyposażenia budynku, a w związku z tym nie mogą być traktowane jako odrębne środki trwałe.

Reasumując opisany we wniosku obiekt, który wnioskodawca zamierza nabyć winien być uznany za jeden środek trwały.

Wobec powyższego przedstawione we wniosku stanowisko wnioskodawcy uznać należy zanieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.