Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 23 października 2007r. znak ILPB1/415-133/07-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 26 października 2007 r., a w dniu 13 listopada 2007 r. wniosek uzupełniono o właściwe pełnomocnictwo.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest właścicielem kamienicy w P., którą otrzymał w spadku po rodzicach. W 2006 roku nastąpiła zmiana administratora kamienicy.

Administrator nie posiada danych o jakiejkolwiek wcześniejszej amortyzacji kamienicy. Wnioskodawca nie chciałby stosować uproszczonej metody amortyzacji, w której kwotą bazową jest 988 zł, lecz amortyzować nieruchomość od wartości rynkowej, o której mowa w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość rynkową kamienicy Wnioskodawca chciałby ustalić na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy, której efektem będzie operat z ustaloną wartością rynkową nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca może ustalić wartość rynkową kamienicy na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy i od tej kwoty rozpocząć amortyzację według obowiązującej stawki?

Zdaniem Wnioskodawcy, można ustalić wartość rynkową kamienicy i od tej wartości rozpocząć amortyzację nieruchomości według obowiązującej stawki, bowiem w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest mowa o wartości z dnia nabycia. Wnioskodawca uważa, że zapis ten jest obowiązujący w sytuacji, gdyby kamienica była już uprzednio amortyzowana, natomiast w opisanej sytuacji zastosowanie winna mieć wartość rynkowa z dnia, od którego kamienica zacznie być amortyzowana.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty,

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z przepisem art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się - w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

W myśl art. 22g ust. 16 ww. ustawy, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3-5 oraz art. 22g ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia (w przedmiotowej sprawie - nabycia w drodze spadku).

Zatem przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko mówiące, iż w przedmiotowej sytuacji podstawą naliczania odpisów amortyzacyjnych może być wartość początkowa ustalona na podstawie opinii rzeczoznawcy jest prawidłowa, jednakże nie z uwagi na fakt, iż kamienica nie była dotychczas amortyzowana, lecz z uwagi na treść wyżej przytoczonych przepisów. Należy przy tym podkreślić, iż tak ustalona wartość początkowa musi - w myśl powyżej przytoczonego art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - odpowiadać wartości rynkowej z dnia nabycia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.