Pytanie:

Czy możliwe jest zaliczenie do kosztów działalności odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych wykorzystywanych do celów prowadzonej działalności gospodarczej przy zastosowaniu skróconego okresu amortyzacji

Działając na podstawie art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku , o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie kosztów amortyzacji lokali wynajmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej stwierdzam, że:

stanowisko przedstawione w tym wniosku jest nieprawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

Zdaniem podatnika w przedmiotowej sprawie będzie można zastosować skrócony okres amortyzacji ze względu na wiek budynków.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26.lipca.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr14. poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (art. 22 ust.8). Podatkową definicję środków trwałych zawiera art. 22a ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991r. zgodnie z treścią tego artykułu amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) podatnicy z zastrzeżeniem art. 22i, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji podatnika. Stosownie do treści art. 22j ust. 3 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3 tego artykułu tj. budynków i budowli, z wyjątkiem budynków wymienionych w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych oraz budynków zastępczych, uznaje się za używane jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Z podanej powyżej definicji występują dwa istotne sformułowania, a mianowicie "przed nabyciem" oraz "wykorzystywane". Użycie pojęcia "przed nabyciem" świadczy, że chodzi tu o jakiekolwiek przeniesienie własności tzn: nie tylko kupno, ale także np.: nabycie w drodze spadku czy darowizny. Ponadto wskazana norma prawna mówi bardzo ogólnie o wykazaniu "wykorzystania", bez sprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany. Dlatego należy uznać, że w tym przypadku ustawodawca nie precyzuje, że wskazany okres odnosi się wyłącznie do wykorzystywania danego środka trwałego przez poprzedniego właściciela tj. zbywcy tego środka. Może on się bowiem odnosić również do poszczególnych jego właścicieli (podmiotów gospodarczych jak i osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej), o ile było ich kilku, w tym również przez ostatniego z właścicieli, od którego nabywa się dany środek trwały. Istotnym pozostaje jednak fakt, aby okres wykorzystywania tego składnika majątku przed jego nabyciem, w przypadku budowli wynosił (łącznie) co najmniej 60 pełnych miesięcy. Podkreślić też należy, że definiując pojęcie używanego składnika majątku przepisy ustawy w żaden sposób nie odwołują się do faktycznego stopnia zużycia rzeczy. Tak więc środkiem trwałym używanym będzie nieruchomość o znikomym i dużym stopniu faktycznego zużycia, jeżeli tylko zostanie udowodniony przez podatnika fakt jej uprzedniego wykorzystywania przez okres co najmniej 60 miesięcy. Wiek nieruchomości nie jest jednoznaczny z jej użytkowaniem

Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej stan prawny stwierdzić należy, iż brak jest możliwości zastosowania skróconego okresu amortyzacji ze względu na wiek budynków, zatem stanowisko przedstawione w tym wniosku jest nieprawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.