Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 31 października 2007 r. znak ILPB1/415-72/07-2/IM działając na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków (uzupełnienie opłaty o brakującą kwotę 70 zł oraz doprecyzowanie, czy przedstawione we wniosku zagadnienia stanowią zaistniały stan faktyczny, czy zdarzenie przyszłe) w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Jednocześnie tut. organ poinformował, iż w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych stroną jest podatnik, nie zaś spółka, która w świetle przepisów ww. ustawy nie jest podatnikiem, a wydana interpretacja nie będzie wywierać skutku prawnego dla poszczególnych wspólników spółki.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 2 listopada 2007 r., a w dniu 5 listopada 2007 r. wniosek uzupełniono o brakującą opłatę i informacje, jak również wskazano, iż w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcą jest Pan K.K. Natomiast w dniu 14 listopada 2007 r. przesłano faksem pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawach podatkowych oraz podpisywania dokumentów, wystawione na Panią H.O.

Wnioskodawca wskazał, iż przedstawione we wniosku zagadnienia dotyczą zaistniałego stanu faktycznego oraz z uwagi na swoją powtarzalność i ciągłość również zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następującą sprawę.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "C" w zakresie produkcji elementów z tworzyw sztucznych. Elementy te montowane są w kuchenkach gazowych i elektrycznych, lodówkach oraz pralkach. Odbiorcą ww. elementów jest A S.A. we W.

Produkcja realizowana jest na formach wtryskowych, wydzierżawianych Wnioskodawcy przez A S.A., która jest ich właścicielem i je amortyzuje.

W sytuacji zapotrzebowania na nowe formy spółka "C", na zlecenie A S.A., szuka wykonawcy form. A S.A. pokrywa wszelkie koszty związane z ich wytworzeniem.

Wykonawca form wystawia na firmę "C" faktury zaliczkowe. Często jest to kilka faktur na jedną formę wtryskową. Następnie firma "C" wystawia na te same kwoty faktury do A S.A.

Za pośrednictwo "C" nie otrzymuje wynagrodzenia, otrzymuje natomiast w dzierżawę formy wtryskowe, dzięki czemu może utrzymać ciągłość swojej produkcji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W jaki sposób prawidłowo księgować i w którym momencie otrzymane oraz wystawiane faktury w zakresie przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów. Jak traktować faktury zaliczkowe, a jak faktury opiewające na całą wartość wykonanej formy?

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, iż jest on tylko pośrednikiem pomiędzy zleceniodawcą a zleceniobiorcą, nie występuje różnica w otrzymywanych i wystawianych fakturach, nie jest właścicielem środków trwałych to ww. zdarzenie gospodarcze na dzień dzisiejszy księguje w następujący sposób:

1. otrzymane faktury zaliczkowe na wykonanie form bezpośrednio w pozostały koszt w miesiącu otrzymania,
2. wystawioną fakturę zaliczkową na wykonanie form w przychody w miesiącu wystawienia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionej sprawy, w zakresie księgowania otrzymywanych faktur zaliczkowych uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z ustawowej definicji kosztu podatkowego wynika zatem, iż muszą być spełnione równocześnie następujące warunki:

• poniesienie wydatku musi nastąpić w celu uzyskania przychodu,
• nie może to być koszt wymieniony w katalogu wydatków wyszczególnionych w art. 23 ustawy,
• jego poniesienie zostało prawidłowo udokumentowane.

Wydatek wynikający z faktury zaliczkowej (nawet 100%) nie jest kosztem uzyskania przychodu. Jednakże podstawą zaksięgowania kosztu wynikającego wyłącznie ze 100% faktury zaliczkowej, przy braku faktury końcowej, będzie faktura zaliczkowa. Koszt będzie mógł być w tej sytuacji uznany za poniesiony dopiero w momencie wydania towaru lub wykonania usługi, czyli w najwcześniejszej możliwej dacie, w której byłaby wystawiona faktura zgodnie z przepisami VAT, gdyby nie było wcześniej faktury na 100% wartości towaru.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) określa zasady ewidencjonowania wydatków (kosztów), nie określa natomiast zasad ewidencjonowania zaliczek, które - jak wcześniej wspomniano - nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Jeżeli zatem podatnik potrąca koszty uzyskania przychodów w sposób określony w art. 22 ust. 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to momentem decydującym o możliwości zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest moment dokonania wydatku tj. dokonania zapłaty. Jeżeli natomiast podatnik prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów w sposób określony w art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to zaliczenie określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów danego roku podatkowego będzie związane z uzyskaniem w danym roku przychodów związanych z tym wydatkiem.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczący księgowania faktur zaliczkowych po stronie przychodów został rozstrzygnięty pismem z dnia 27 listopada 2007 r. nr ILPB1/415-72/07-6/IM.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje