W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych wg stawki 19%, dokumenty księguje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Wnioskodawca zakupił nieruchomość w budowie wraz z gruntem, posiada pozwolenie na dokończenie budowy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Po dokończeniu budowy zamierza sprzedać dom z gruntem w systemie developerskim.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wydatki poniesione na zakup istniejącego domu w budowie i gruntu można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jako zakupu towaru handlowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, zakup danego gruntu wraz z budynkiem w trakcie budowy powinien stanowić koszt uzyskania przychodów tak samo, jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do dalszej odsprzedaży.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W treści art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wskazano, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie (wytworzenie lub ulepszenie) środków trwałych.

Powołany przepis nie znajduje jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż z racji specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej, grunty zakupione pod budowę budynków mieszkalnych na sprzedaż nie stanowią środków trwałych, lecz są towarem handlowym.

W związku z tym, w przedmiotowej sprawie, wydatek poniesiony na zakup domu w budowie i gruntu, stanowi koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej w dacie zakupu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.