Pytanie:

Dotyczy uznania za środek trwały samochodu, jako wycofany z działalności w związku z jej likwidacją, ma zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych z tytułu działalności gospodarczej współmałżonka.

Nie ma żadnych przeszkód, aby samochód, który był do tej pory w ewidencji środków trwałych męża, przejęła Pani na potrzeby swojej działalności. W takiej sytuacji mąż wykreśli go ze swojej ewidencji środków trwałych, natomiast Pani może go uznać za środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej. Wartość początkową będzie stanowić , zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.), cena jego nabycia, przy czym za cenę taką uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Jeżeli jednak nie można ustalić w powyższy sposób ceny nabycia tego samochodu , wartość początkową przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia zużycia (art. 22g ust. 8 cyt. wyżej ustawy).

W momencie sprzedaży tego samochodu powstanie u Pani przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w oparciu o art. 14 ust. 2 pkt. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ będzie ujęty w Pani ewidencji środków trwałych.
W dacie wydania postanowienia w sprawie będącej przedmiotem niniejszej interpretacji nie toczyło się wobec Wnioskodawcy postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed Sądem Administracyjnym.

Zgodnie a art. 14a § 2 ustawy Ordynacja Podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę. Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja Podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla Wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla Wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.

Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, ul. Wiślna 7, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Krowodrza w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.
Zgodnie z art. 222 w związku z art. 239 Ordynacji Podatkowej zażalenie na postanowienie organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.