Pytanie:

Czy podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione z tytułu opłat czynszowych, związanych z najmem lokalu użytkowego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza?

Z opisu stanu faktycznego wynika, iż:

- Wnioskodawca jako osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą jest najemcą lokalu użytkowego;

- powyższy lokal w całości wykorzystywany jest do celów prowadzonej działalności gospodarczej - niepublicznego przedszkola;

- właściciel lokalu - osoba prawna - zawarł ze Stroną umowę najmu, na mocy której Wnioskodawca oprócz określonej należności za użytkowanie lokalu, zobowiązany jest do zwrotu wnoszonych do Wspólnoty Mieszkaniowej opłat czynszowych oraz kosztów energii elektrycznej;

- zgodnie z w/w umową Wnioskodawca uiszcza opłaty czynszowe na rzecz właściciela lokalu, który następnie dokonuje wpłaty na rachunek Wspólnoty Mieszkaniowej;

- Wspólnota Mieszkaniowa nie wystawia właścicielowi lokalu faktur VAT i dlatego wszystkie koszty uwzględnione w opłacie czynszowej są kwotami brutto;

- wynajmujący, stosownie do zapisów umowy, refakturuje na Wnioskodawcę całość powyższych opłat czynszowych poprzez wystawienie faktur VAT;

- w kwocie opłat czynszowych wnoszonych do Spółdzielni Mieszkaniowej znajdują się takie koszty jak: eksploatacji nieruchomości wspólnych, utrzymania i eksploatacji lokalu (woda, ogrzewanie, wywóz nieczystości), ochrony mienia oraz wpłaty na fundusz remontowy;

Mając na uwadze opisaną sytuację, Wnioskodawca wyraża stanowisko, iż ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione z tytułu opłat czynszowych, gdyż są one bezpośrednio związane z najmem lokalu użytkowego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Zdaniem Strony, dowód bankowy dokumentujący dokonanie opłaty czynszowej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej jest dowodem księgowym stanowiącym podstawę do dokonania zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów dokonując oceny stanu faktycznego i stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, stwierdza co następuje:

Pojęcie kosztu określone zostało w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Zwrot "wszelkie koszty" wskazuje na wydatki o bardzo zróżnicowanej naturze, gdyż mogą to być wydatki bezpośrednio, jak również pośrednio związane z celem, jakim jest uzyskanie przychodu. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zagwarantowanie źródła przychodu. Jednakże, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu oraz dokonać stosownego zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, należy udokumentować jego poniesienie.

Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, w tym także dokonywania w niej zapisów, określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003r. Nr 152, poz. 1475 z późn. zm.).

Stosownie do zapisu § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia, osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, o których mowa w art. 24a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, są obowiązane prowadzić księgę, z zastrzeżeniem ust. 2, według wzoru ustalonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia, w sposób określony w rozdziale 2. Przepis § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia stanowi, iż zapisy w księdze dokonywane są w języku polskim i w walucie polskiej w sposób staranny, czytelny i trwały, na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów.

W myśl § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia, podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:

1) faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub

2) inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej :

a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych

- oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Zgodnie z § 13 wymienionego rozporządzenia, za dowody księgowe uważa się również :

1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;

2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;

3) dowody przesunięć;

4) dowody opłat pocztowych i bankowych;

5)inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt. 2.

Przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia refakturowania. W praktyce gospodarczej oraz w przyjętym orzecznictwie stosowane jest ono w celu przeniesienia kosztów z podmiotu obciążonego fakturą na podmiot faktycznie korzystający z usługi, bez doliczania jakiejkolwiek marży. Refakturowanie usług nastąpić może pod warunkiem, że strony łączy umowa określająca sprzedaż usług o charakterze zasadniczym, zaś refakturowanie jest jedynie uboczną sprzedażą służącą realizacji zawartej umowy. Podmiot refakturujący usługi dokonuje ich sprzedaży, dlatego u ostatecznego odbiorcy faktura może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, przy spełnieniu warunków określonych w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.Z treści złożonego wniosku wynika, iż wynajmujący refakturuje na Wnioskodawcę całość opłat czynszowych wnoszonych do Wspólnoty Mieszkaniowej. Skoro zatem Strona dysponuje fakturą potwierdzającą nabycie usług związanych z użytkowaniem lokalu (opłat czynszowych), natomiast wpłaty na rachunek Wspólnoty Mieszkaniowej dokonuje bezpośrednio właściciel lokalu - to prawidłowym dokumentem, na podstawie którego można dokonać zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów po stronie kosztów jest faktura.Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane powyżej uregulowania prawne, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów uznaje stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku za nieprawidłowe.