POSTANOWIENIE

Na podstawie art. 14a § 1 i § 4 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gliwicach, stwierdza, iż stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 17.02.2005 r., o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej uznania za koszt uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowej krajowej lub zagranicznej jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

W dn. 17.02.2005 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gliwicach wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Jak stanowi art. 14 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta maja obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Z opisu stanu faktycznego i załączonego do wniosku dowodu wynika, iż Strona prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach, której wykonuje w kraju i poza jego granicami świadczenie usług jako kierowca pojazdu będącego własnością zleceniodawcy. Zawarta ze zleceniodawcą umowa przewiduje, iż za usługi wykonane w ramach zawartej umowy zleceniobiorca otrzyma wynagrodzenie umowne, a zleceniodawca zobowiązuje się pokryć koszty zleceniobiorcy związane z wykonaniem usługi - zakup paliwa, mycie autokaru oraz noclegi. Zwrot kosztów zgodnie z umową nastąpi wyłącznie na podstawie faktur Vat, oraz rachunków wystawionych na zleceniodawcę.

Zdaniem wnioskodawcy, w związku z wykonywaną działalnością i podróżami wynikającymi z realizacji zawartej umowy, przysługują mu diety w wysokości przewidzianej przepisami o podróżach służbowych na terenie kraju i poza jego granicami, a wartość diet ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z zasadą wynikającą z treści przepisów art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Powyższy przepis nie zawiera wyłączenia podmiotowego, co oznacza, iż wszystkie osoby prowadzące działalność gospodarczą, w tym osoby prowadzące działalność w zakresie usług transportowych, oraz kierowcy prowadzący działalność gospodarczą i świadczący usługi kierowania pojazdami udostępnionymi przez usługobiorców - mają prawo zaliczenia do kosztów uzyskania wartości diet z tytułu podroży służbowych do wysokości określonego limitu.

Zakres przedmiotowy przepisu jw. wiąże jednak powyższą możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania wartości diet z odbyciem podróży służbowej.

Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia "podróży służbowej", zatem jego znaczenie należy przyjąć zgodnie z wykładnią systemową i logiczną.

Z treści art. 77 § 1 ustawy z dn. 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.) wynika, iż z podróżą służbowa mamy do czynienia w sytuacji delegowania pracownika poza stałe miejsce pracy lub poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy celem wykonania zleconego zadania służbowego.

W tym znaczeniu, tj. odbyciem podróży służbowej uprawniającej do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania diet - dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych lub usług kierowcy - będzie podróż związana np. z zawarciem umowy, dokonaniem zakupu środka trwałego dla potrzeb prowadzonej działalności itp.

Istotą działalności przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową, jak również świadczenia usług kierowcy - jest wykonywanie tychże usług poza wskazaną siedzibą podmiotu wykonującego usługę.

Z tej też przyczyny, czynności związane z realizacją świadczonych usług nie wiążą się z pojęciem podróży służbowej, o której mowa wyżej i tym samym nie uprawnione jest ujmowanie diet - służących pokryciu kosztów wyżywienia w czasie podróży związanej z wykonaniem usługi - do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, prezentowane w przedmiotowej sprawie stanowisko Strony tut. organ podatkowy uznaje za niesłuszne.

Pouczenie:

? Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego

przedstawionego przez wnioskodawcę, oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu sporządzenia wniosku. W przypadku zmiany przepisów interpretacja staje się nieaktualna.

? Zgodnie z art. 14b § 1 i §2 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.

? Stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na niniejsze postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.

? Zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie. ? Zażalenie podlega opłacie skarbowej.