Z przedstawionego w piśmie stanu faktycznego wynika, iż spółka na podstawie umowy zawartej z Urzędem Miasta w M. podjęła się wykonania remontu drogi dojazdowej do ul. K. w M. będącej własnością gminy, przy której znajduje się siedziba firmy .W kosztach budowy częściowo uczestniczy wykonawca oraz inne przedsiębiorstwa zlokalizowane przy tej ulicy. W związku z przedstawioną sytuacją zawarte zostało w ww. piśmie stanowisko, iż poniesione wydatki modernizacyjne przekraczające kwotę 3.500,00 zł i jednocześnie nie refundowane przez inne jednostki powinny podwyższyć wartość początkową drogi i następnie powinny być amortyzowane przez firmę jako inwestycja w obcym środku trwałym.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 19991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) "Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23"

Stosownie zaś do unormowań art. 22 ust. 8 ww. ustawy "Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23"

W myśl postanowień art. 22a ust. 2 pkt 1 przedmiotowej ustawy, amortyzacji podlegają również przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych". Wobec wskazanych wyżej przepisów prawa podatkowego, podatnicy czyniący nakłady inwestycyjne w obcych środkach trwałych nabywają uprawnienia do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej oddanej do używania inwestycji w obcym środku trwałym, pod warunkiem że wydatki te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Ustawa z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera legalnej definicji "inwestycji w obcych środkach trwałych", a jedynie w art. 22g ust. 7 reguluje sposób ustalania ich wartości początkowej, odsyłając do zasad ogólnych ustalania wartości początkowej środków trwałych zawartych w ust. 3 - 5 tego artykułu. W praktyce przyjmuje się, że inwestycją w obcym środku trwałym są wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie środka trwałego, używanego przez niego w działalności gospodarczej, a nie stanowiącego jego własności.

Odnosząc się bezpośrednio do stanu faktycznego, poniesione przez Spółkę nakłady na modernizację drogi gminnej przy której znajduje się siedziba firmy, stanowią inwestycję w obcych środkach trwałych i dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, stanowią koszty uzyskania przychodów w sposób pośredni, poprzez możliwość zaliczenia w koszty odpisów amortyzacyjnych, pod warunkiem że wydatki te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Należy zaznaczyć, że to podatnik musi wykazać, że poniesione nakłady inwestycyjne w obcym środku trwałym (modernizacja drogi gminnej) były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Zasady amortyzacji inwestycji w obcych środkach trwałych reguluje art. 22j ust. 4 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat, natomiast w pozostałych przypadkach - okres amortyzacji ustala się według zasad określonych w art. 22j ust. 1 pkt 1 i 2 przedmiotowej ustawy.

Jednocześnie w piśmie zajęte zostało stanowisko, iż w wystawionych przez spółkę fakturach obciążających Urząd Miasta oraz przedsiębiorstwa partycypujące w kosztach z tytułu wykonania przedmiotowych prac remontowych, polegających w szczególności na ułożeniu warstwy wiążącej z mas mineralno-bitumicznych na istniejących płytach żelbetowych oraz ułożeniu warstwy ścieralnej z mas mineralno-bitumicznych należy zastosować 22% stawkę podatku od towarów i usług.

W myśl przepisu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) stawka podatku VAT wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2- 12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 teże ustawy.

Jednocześnie stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Ponadto zastosowanie prawidłowej stawki podatku wymaga ustalenia czy podatnik dokonuje dostawy towarów czy też świadczy usługę. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ).

Natomiast przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy. Przy czym zarówno towary jak i usługi (za wyjątkiem usług elektronicznych ) identyfikowane są na podstawie przepisów o statystyce publicznej - art. 2 pkt 6 oraz art. 8 ust. 3 ustawy.

Z prztoczonego wyżej przepisu wynika, iż wykonywane przez Spółkę usługi winny być klasyfikowane według przepisów o statystyce publicznej, a ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z generalnym trójpodziałem działalności gospodarczej, działalność dzieli się na trzy główne grupy: produkcja, handel, usługi. Znajduje to swoje odzwierciedlenie w grupowaniach statystycznych. Zgodnie z punktem 5.3.4. statystycznych zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w zależności od tego kto: producent, firma usługowa, czy handlowa dokonuje montażu artykułów branży budowlanej, tak klasyfikowana jest przez niego czynność, a w konsekwencji taka będzie dla tej czynności odpowiednia stawka VAT.

I tak:

1. roboty instalacyjne, wykonywane przez producenta wyrobu siłami własnymi, są klasyfikowane łącznie z wyrobem w tym samym grupowaniu,
2. budowlane roboty instalacyjne i montażowe klasyfikuje się w dziale PKWiU 45,
3. roboty instalacyjne, wykonywane przez sprzedawcę detalicznego, jako usługa związana ze sprzedażą określonego wyrobu, klasyfikowane są tak jak handel detaliczny w odpowiednim grupowaniu działu PKWiU 52.

Zatem dopiero ustalenie właściwego grupowania statystycznego pozwoli na wyjaśnienie stawki podatku VAT dla ww. usług. Zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby, usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach.

Jednocześnie tutejszy Organ informuje, iż naczelnik urzędu skarbowego nie jest organem uprawnionym do wydania opinii interpretacyjnych dotyczących ustalenia właściwego grupowania towarów i usług, kwalifikowania określonego rodzaju działalności oraz oceny, czy wymienione przez podatnika czynności stanowią danego rodzaju usługę.

W przypadku jakichkolwiek trudności w ustaleniu właściwego grupowania, może się Pan zwrócić do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi (ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź).

Interpretacja w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego została dokonana zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu sporządzenia niniejszego pisma.