Istota interpretacji:

Czy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą może do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć wydatki na studia pracownika?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca prowadzi specjalistyczną praktykę lekarską w zakresie urologii. W celu usprawnienia pracy swojej praktyki chciałby zatrudnić w charakterze pomocy lekarskiej swoją córkę (24 lata), która jest studentką III roku zaocznych studiów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego. Do jej obowiązków należałoby przygotowywanie do pracy sprzętu i narzędzi lekarskich, mycie tych narzędzi i przygotowywanie do sterylizacji, uzupełnianie i dbanie o leki oraz środki czystości, sprzątanie gabinetu w tym zajmowanie się utylizacją odpadów, pomoc przy zabiegach medycznych, rejestracja telefoniczna pacjentów. Po jej zatrudnieniu Wnioskodawca chciałby finansować jej koszty dalszego kształcenia w zawodzie lekarza.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wydatki, które poniósłby Wnioskodawca na sfinansowanie opłat za naukę na wyższej uczelni swojemu pracownikowi (po zawarciu umowy o pracę), stanowiłyby koszty uzyskania przychodów jego działalności gospodarczej...

Zdaniem Wnioskodawcy, finansowanie kosztów kształcenia pracownika, świadczącego pracę w charakterze pomocy lekarskiej, a uczącego się na uczelni medycznej w zawodzie lekarza, stanowi wydatek na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika. Jednocześnie fakt, iż pracownik ten nie zostanie przez niego skierowany na stosowną uczelnię, gdyż już jest jej studentem nie wpływa na możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie wyłącza z kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz pracownika z tytułu świadczeń na podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Nie wprowadza też żadnych ograniczeń w tym zakresie. W opisanej sytuacji zatrudnienie pomocy lekarskiej usprawni działalność praktyki Wnioskodawcy, a w przyszłości wpłynie na możliwość poszerzenia jej działań, co będzie miało bezpośredni wpływ na wzrost uzyskiwanych przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W świetle powołanego uregulowania, aby dany wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu zaistnieć muszą łącznie trzy warunki:

• celem poniesienia wydatku (bezpośrednim lub pośrednim) powinno być osiągnięcie przychodu, lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
• wydatek ten nie może być wymieniony w zawartym w art. 23 ust. 1 ww. ustawy katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
• wydatek musi być prawidłowo udokumentowany.
  
  

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracownika w formie studiów nie są ujęte w katalogu negatywnym zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Dla uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a celem jakim jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Do stwierdzenia czy poniesione opłaty za studia pracownika mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej istotnym jest ustalenie:

• czy taki wydatek związany jest ze zdobywaniem wiedzy i umiejętności, które są potrzebne pracownikowi i mają związek z wynikiem finansowym przedsiębiorstwa,
• czy też, wydatek ten służy tylko podnoszeniu ogólnego poziomu wiedzy i wykształcenia pracownika, a więc który co do zasady ma charakter osobisty.
  
  

Jako uzasadnione racjonalnie i gospodarczo, których poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, uznać należy wydatki na kształcenie pracownika, które pozwolą mu nabyć umiejętności i wiedzę niezbędną do wykonywania czynności i zadań mu powierzonych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę praktyki lekarskiej.

Celowość ponoszenia tego rodzaju kosztów przez prowadzącego działalność gospodarczą jest również uzasadniona wynikającym z przepisów prawa pracy nakazem ułatwiania pracownikom podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Zakres wiedzy, jaki pracownicy mogą zdobywać na koszt pracodawcy w ramach wyżej wymienionego obowiązku podnoszenia kwalifikacji nie jest jednak nieograniczony. Wydatki na podnoszenie kwalifikacji pracowniczych, aby mogły stanowić koszt uzyskania przychodu dla pracodawcy, muszą mieć ścisły związek z zakresem obowiązków pracownika wynikającym ze stosunku pracy oraz charakterem działalności pracodawcy. Koszty ponoszone przez Wnioskodawcę należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, ale jednocześnie nie jest niezbędne odnoszenie ich do konkretnego przychodu.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz stanowiska w sprawie wynika, iż Wnioskodawca chce zatrudnić w charakterze pomocy lekarskiej swoją córkę, która jest studentką zaocznych studiów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego. Do jej obowiązków należałoby m.in. pomoc przy zabiegach medycznych.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż wydatki poniesione w związku kontynuacją nauki na ww. wydziale lekarskim studiów przez córkę, po zawarciu z nią umowy o pracę, choć trudno je przypisać konkretnym przychodom, to jako przydatne do prawidłowego wykonywania przez nią obowiązków i zadań, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę praktyki lekarskiej, pod warunkiem ich należytego udokumentowania.

Jednakże zauważyć należy, iż to na Wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a osiąganymi przychodami oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Wykazanie takiego związku jest warunkiem koniecznym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

Jednocześnie zaznaczyć należy, iż możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wskazanych we wniosku wydatków, nie jest uzależniona od uprzedniego skierowania pracownika na podjęte przez niego studia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.