Istota interpretacji:

Jakie są skutki otrzymania dotacji z Urzędu pracy?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi indywidualną działalność gospodarczą (salon sukien ślubnych). Zdarzenia gospodarcze związane z tą działalnością ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Na rozpoczęcie tej działalności otrzymała w 2009 r. dotację z Urzędu. Pieniądze z niej pochodzące wykorzystała m.in. na adaptację lokalu oraz zakup niezbędnego wyposażenia (w tym pierwsze zatowarowanie). Wartość poszczególnych przedmiotów wyposażenia nie przekraczała kwoty 3.500,00 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy zakup niezbędnego wyposażenia sfinansowany pieniędzmi z dotacji z Urzędu można w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów...
2. Czy sama dotacja nie będzie wtedy przychodem opodatkowanym...
   
   

Zdaniem Wnioskodawczyni, dotacja przyznana z Urzędu na rozpoczęcie działalności gospodarczej jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych. Mimo to wszelkie wydatki, o wartości poniżej 3.500,00 zł, na nabycie podstawowego wyposażenia, sfinansowane środkami z dotacji, mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki te zostały poniesione w celu uzyskania przychodów i nie znalazły się w katalogu kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż z uwagi na fakt, iż przedmiotem złożonego wniosku jest zaistniały stan faktyczny, niniejszą interpretację oparto o przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2010r.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 tej ustawy, wolne od podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W myśl przepisem art. 22 ust.1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby wydatek mógł zostać zaliczony do ww. kosztów, należy zatem ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość osiągnięcia przychodu z danego źródła.

Poniesiony wydatek może zatem zostać uznany za koszt uzyskania przychodów w myśl powołanego przepisu, o ile spełnia łącznie następujące warunki:

• pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajduje się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• został właściwie udokumentowany.
  
  

Fakt sfinansowania wydatków, na zakup wyposażenia ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo iż przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie cytowanego art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis ten nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122 i 129, 136, 137.

Dodać należy, iż zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), przez wyposażenie rozumieć należy rzeczowe składniki majątku, związane z wykonywaną działalnością, niezaliczone zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym, do środków trwałych. Na podstawie § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, składniki majątku o wartości przekraczającej 1.500,00 zł należy objąć ewidencją wyposażenia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w 2009 r. Wnioskodawczyni otrzymała z Urzędu Pracy środki finansowe na rozpoczęcie działalności gospodarczej, z których sfinansowała m.in. zakup niezbędnego wyposażenia. Wartość poszczególnych przedmiotów wyposażenia nie przekraczała kwoty 3.500,00 zł.

W świetle przytoczonych uprzednio przepisów stwierdzić należy, iż jeżeli środki jakie Wnioskodawczyni otrzymała w 2009 r. na rozpoczęcie działalności gospodarczej, są jednorazowymi środkami, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), to środki te są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy regulującej ten podatek. W takiej sytuacji wydatki sfinansowane tymi środkami, poniesione na zakup wyposażenia wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, mogły stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni z powyższym zastrzeżeniem, dotyczącym źródła pochodzenia otrzymanych środków, należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.